Vrije tijd nuttig besteden en consuminderen.

Met het huwelijk dat dichterbij komt, zijn we er ook steeds meer tijd aan kwijt. Tijd die deels niet te voorkomen is (de gemeente nog bepaalde papieren sturen...), en deels voortkomt uit het feit dat we veel dingen zelf doen. Is het nou verstandig om dingen zelf te doen ipv in te kopen?

Dat zelf doen is een keuze vanuit consuminderen: zelf alcoholica inkopen is goedkoper. Al doen we het voor dit feest niet altijd op z'n goedkoopst, want we hebben bijzondere biertjes ontdekt die we willen delen met onze gasten, en die zijn niet gekozen op goedkoopte. Toch denk ik dat we al met al een deel van de kosten omzeilen door dingen zelf te doen. Dat is iets waar we allebei wel oog voor hebben, en energie in willen steken.

Nou heb ik geen zin om uit te rekenen hoeveel, dus wie weet houdt ik onszelf voor de gek.

Maar ik merk dat het zelf doen ook betekent dat we veel dingen precies volgens onze wensen maken of kiezen. En dat voelt bijzonder en goed, zeker voor een speciale dag als deze.

De bruidsjurk heb ik op maat laten maken, precies in de kleur die ik wilde en met wat aparte aspecten (we gaan fietsen in de jurk, op onze ligfietstandem....). Normale bruidswinkels vonden dit hele lastige zaken, zou erg lang gaan duren, en naar de kosten heb ik niet eens durven vragen. Terwijl fietsen is wat ons bindt en wat we het liefste doen. En toen bleek de maatjurk (bij dat aparte zaakje via internet) minder te kosten dan de meeste jurken in de winkel. Dus: en precies wat ik zocht, en schappelijk voor het budget. En de fiets hadden we al, dus die kost niets meer.

En dan is er nog het feit dat door het zelf doen of zelf maken, we veel meer genieten. We hebben niet alleen het feest, maar ook alle voorbereidingen waar we van genieten. Ik ben al maanden aan het haken voor corsages en versieringen, die we verder dus beperkt kopen. Bij elk haakseltje geniet ik al voor.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat zaken die we niet leuk vinden om te doen, dat we die uitbesteden (of aan vrienden/familie vragen). Dat is natuurlijk wel luxe manier van werken. 

Ongetwijfeld kan het budget dus nog wel lager, en gaan we niet voor het minimum aan geld. De consuminder politie kan dus vast bonnen gaan uitschrijven. Tja, consuminderen is een gewoonte, maar geen heilig doel voor ons. Dit feest is om te beginnen al niet "nodig", dus alleen een luxe uitgave voor ons gevoel. Een luxe die we nog deels consuminderig invullen.

Maar ik vind het wel bijzonder om te merken dat onze consuminder gewoonten niet alleen geld besparen, maar ook zorgt dat we zoveel meer genieten. Omdat we bewust kiezen voor een boerderij ipv een partycentrum, en genieten van het maken van bloemenmandjes.

En dan is er nog het feit dat ik door het maken en (zelf) organiseren allerlei zaken leer. Hoe vraag je iets aan verschillende personen, zodat ze het nog doen ook? Hoe maak je beklede mandjes? 

Die kennis kan ik vast nog gebruiken. Dat merk ik tegenwoordig steeds vaker: dat ik dingen ken, kan en weet is geloof ik bijzonder. Terwijl het vaak voortkomt uit consuminderklussen.

Dan hoor ik nog wel eens van mensen dat ze dit "werken voor jezelf" vervelend vinden en dat het zo weinig oplevert.

Tja, als uurloon geloof ik best dat ik daar niet voor naar een baas ga. Maar alle beetjes die ik kan besparen met werk dat ik niet vervelend vind, vind ik pure winst. En de meeste zaken brengen me niet alleen kleine beetjes euro, maar ook allerlei soorten lol en genieten. 

En dat heb ik dingen die ik inkoop niet: regelen en afspreken is een gedoe, en dan kan het ook prima nog fout lopen of anders lopen dan ik wenste. Of ik kom uit bij zeer sjieke zaken, die eerder gelikt dan persoonlijk aanvoelen.

Ik zou al deze voorbereidingsuren ook extra TV hebben kunnen kijken of gaan wandelen of extra uren solliciteren. Maar de herinneringen van het voorbereiden en de voorpret (en hopelijk ook van de dag), die voelen toch echt onbetaalbaar. Mijn tijdsbudget besteed ik dan goed, vind ik. Want mijn levenstijd is ook zeker niet oneindig. Ik besteed mijn leven met meer (geluks)rendement als ik mijn tijd en aandacht in het voorbereiding stop, dan als ik er euro's in stop. 

Nu kan je geluksrendement per besteed uur verschillen van het werk en de situatie. Maar als je alleen euro's per uur telt en optimaliseert, dan kom je niet tot het goede antwoord. Dat ervaar ik de laatste tijd erg sterk. Het voorbereiden laat me over allerlei aspecten van het huwelijk nadenken, genieten en leren, en dat zou ik zeker niet willen missen. Ik geloof zelfs dat ik als mens stukjes groei hierdoor.

Al kan ik de winst-die-geen-euro's-is niet zichtbaar in een portemonnee stoppen, ik voel me juist erg rijk met het besteden van onze (vrije) tijd. 

spaarhypotheek wegwerken- mijn uiteindelijke actie - stap 4

He he, qua spaarhypotheek is de kogel nu door de kerk: de formulieren zijn ingevuld en verstuurd.

Ik ga een klein beetje aflossen, 2000 euro. Op een hypotheek peanuts natuurlijk. En voor een spaarhypotheek normaal niet zo slim (zie blogs van rentenieren ). Maar volgens de adviseur in dit geval net genoeg aflossing om bij de renteherziening (waar ik eind dit jaar een voorstel voor krijg) waarschijnlijk in een lagere rentecategorie te vallen. En minder rente betalen was mijn doelstelling, ik wil zo min mogelijk betalen voor het "huren" van geld.

En ik ga weer het maximum bijstorten, met een verkorting van de looptijd. Dat kon dit jaar voor het laatst via een bepaalde administratieve route, die niets kostte (en daarna 150 euro ging worden). De maandlasten worden dan wat hoger vanaf nu. Maar met deze inkorting kom ik tot de minimale spaarhypotheekduur van de belasting (20 jaar). Dus de 100 euro verhoging per maand nemen we.
Ik hoop volgend jaar weer een bijstorting te kunnen doen, zodat ik de maandlasten dan weer kan laten zakken. Maar zelfs als dat niet lukt, zijn deze maandlasten op te brengen voor ons.

En de einddatum van de hypotheek ligt nu vóór de pensioendatum van vriendlief (die een aantal jaar ouder is dan ik). Ik had de hypotheek afgesloten met als einddatum mijn 65e. Maar onze droom is dat we samen met pensioen kunnen op zijn pensioendatum. Een eerste stap daarvoor is de hypotheek voor de pensioendatum exit te hebben. Dat lijkt nu aardig te lukken. Stap 1 van het grote plan is in zicht!
Wel moeten we hierna nog een alternatief pensioen/spaarpotje gaan realiseren om mijn niet-werken-maar-ook-nog-niet-oud-genoeg-voor-pensioen jaren te overbruggen. En natuurlijk kijken of we onze maandlasten nog kunnen verlagen. Dus voorlopig hebben we nog veel te doen.
Maar we doen stapje voor stapje naar het doel toe, 1 ding tegelijk.

Het tijdstip van de renteherziening wordt de volgende mogelijkheid waar we tactische stappen kunnen doen: hoeveel jaar zetten we de rente vast? Of gaan we voor variabele rente? Gaan we eventueel extra aflossen? (aflossen is niet voordelig bij een spaarhypotheek, heeft rentenieren uitgerekend, en die berekening ziet er solide uit)
Of verkopen we, op zoek naar een nog perfecter huis? Dan kunnen we van de spaarhypotheek helemaal af, en wordt het een hypotheek waar we tussendoor echt op af kunnen lossen.

Ik hoopte bij het afsluiten van de hypotheek "iets aflosserigs" te kunnen doen, maar dat het ook echt allemaal lukt, voelt best wel powerful. Alsof ik - onzichtbaar- een nieuwe financiële defensie rondom mijn huisje en mijn leven heb kunnen opbouwen. Kom maar op leven, ik kan nog meer klappen hebben! Mijn huisje lijkt in ieder geval veilig voor me.

Voorlopig ben ik tevreden en trots met mezelf. Nu alleen nog bedenken hoe ik dit ga vieren, dat we over het heftigste van de hyptoheek heen zijn.
Heeft iemand ideeen hoe we deze stap 4 kunnen vieren?

picknicken met bloggers

Van de week heb ik weer sporten, een klusje en een leuke ontmoeting gecombineerd.
Ik fietste naar het hoofdkantoor van de bloemenhandel, besprak mijn bloemengedoe, en fietste door naar mijn afspraak bij het recreatiegebied met JeGeldOfJeLeven.

Altijd spannend, als je iemand niet kent, tenminste: niet van uiterlijk. Want op de blogs staan toch wel zaken die niet iedereen weet, ook op het hare. Dus van haar binnekant ken ik sommige dingen al heel goed. En zij van mij ook. Maar hoe is haar buitenkant?

Ze blijkt een stevige, gezellige vrouw. Langer dan ik dacht. Vrolijke blik. Het is dat ik weet dat ze thuis zit met een overloop en emoties, het is bij de picknick niet aan haar te merken. We kletsen gezellig, en voor we het weten is het uur om (en zij heeft afspraken dus we hebben geen uitloop). En dan lukt het nog niet om snel weg te lopen....
Goed teken!
Ik hoop dat een volgende ontmoeting ook gaat lukken.

Ik merk dat ik het erg leuk vind om met een vrouw te spreken die ook kostwinner is (al ben ik dat niet meer, wel lang geweest) en in de financiele wereld zit. Daar werkt, maar wel heel secuur met geld omgaat en bewuste keuzes maakt.
Mensen vinden die nadenken en bewust kiezen (zelfs al maken ze andere keuzes dan ik), is best lastig. Veel mensen denken niet na. Veel mensen betalen voor dat nadenken en uitzoeken liever een adviseur, of lopen de reclame achterna. En juist praten met eigen-denkers helpt me om opties te blijven zien, en daarin mijn eigen keuzes te maken.

Wie weet organiseer ik nog een keer een openbare consuminder-picknick. Gewoon voor de gezellligheid, want de genoeg-dag copieren kan ik niet en wil ik ook niet (ik heb nu al tijd tekort!). Zouden er mensen zijn die dan ook willen komen?

Mijn excuus om niet te bloggen

De laatste tijd niet geblogd. Besef ik opeens. Hoe kan dat nou?
Moe: ja. Een baan en verdriet kosten blijkbaar energie. En solliciteren.
En ik doe tegenwoordig weer lekker veel aan sport.
Maar ik heb ook een goed excuus: ik ben druk bezig geweest (en nog) met het organiseren van een trouwfeest. Ons trouwfeest.

Mijn vriend gaat mijn ex-vriend worden op 1 mei, en heet dan "mijn man".
Waarom?
Tja, juridisch en logisch gezien een onzin feest. Economisch is het al helemaal niet handig: dit kost geld, best wel wat (ook al zijn we geen mensen voor sjieke locaties en dure diensten). Toch willen we best wel graag aan de wereld laten weten dat we elkaar lief vinden. En bij elkaar horen.
Een pure luxe uitgave dus. Puur voor ons gevoel en om mooie herinneringen te maken.
Dit is iets dat voor ons een goed leven maakt, het is niet iets wat ons helpt snel met pensioen te kunnen.

Voor ons beiden is de stap naar het publiekelijk toegeven van het dat we elkaar lief vinden een grote. Hij is een binnenvetter, en praat niet makkelijk. En een klein rugzakje met een verledentje-vol zaken.
Ik lijk bijzonder extravert. Al praat ik over de zaken die me echt aan het hart gaan nou net heel moeilijk. (Dat is ook de reden dat ik anoniem blog) En de liefde is een onderwerp dat me aan het hart gaat, maar waar ik ook een grote rugzak met verdriet uit het verleden mee rondtors.
Dus het duurde een jaar voordat ik aan Lief en aan intieme vrienden durfde toe te geven dat ik "iets had". Langer nog voor niet-intimi.
En praktische zaken regelen is niet intiem, dat durfde ik een paar jaar geleden al wel.

Maar openbaar toegeven en hardop zeggen dat ik hem lief vindt? En wil houden?
<SLIK!>
Dat gevoel heb ik nog steeds een beetje. Maar het slijt. En:

Tot mijn verbazing reageert iedereen uit onze omgeving positief. Ik ben niets gewend (en mijn familie heeft nog steeds die houding), dus het zijn voor mij bijzondere en onverwachte kadootjes (die sommige stenen uit de rugzak wat lichter maken), als iemand blij kijkt of een lieve opmerking maakt. Of meehelpt.
Dus voor mij is een onverwachts, maar heel welkom bijverschijnsel van dit huwelijk, dat een deel van mijn oude verdriet verdwijnt. Geen kado in euro's, maar wel echt een kado voor mij.

En met geen-baas is organiseren niet zozeer stress, al een soort werk. Leuk werk, want we mogen zelf alles bepalen: hoeveel, of helemaal niet.
We zijn allebei niet zo heel erg traditiegetrouw: tradities en regels zijn een mogelijkheid of een inspiratie, maar als het voor ons niet goed voelt, doen we het lekker niet. Of anders.
En alle beslissingen komen we samen snel uit en ze voelen goed. Goed teken toch?
Dus ik beschouw deze tijd als een kadootje van mijn vorige baas: ik mag rustig organiseren en daarmee genieten van alle voorbereidingen voor mijn huwelijk.
En het solliciteren lukt ondertussen ook, ik ben bij 1 bedrijf door naar de laatste ronde. Dus de baan gaat vast wel lukken voor Kerst.

En ik ben wederom blij met onze defensieve manier van geld omgaan: het huwelijk doen we uit een spaarpotje dat al stond. Dus de WW maakt voor ons geen probleem (daarvan kunnen we leven zoals we al deden, al is het sparen nu wel wat moeilijker) van ons huwelijk.

En ik ben nu door het grootste deel van de klussen heen (denk ik elke keer), en ik merk dat ik weer zin heb om te bloggen. Dus: ik ben weer terug!

spaarhypotheek wegwerken- overzicht antwoorden - stap 3

Wat heeft onze hypotheekadviseuze geantwoord op mijn vragen?
1-Wat is het effect (looptijdverkorting) van een bijstorting (even groot als vorig jaar) in de vorm van aflossing op de hoofdsom?
2-wat is het effect (looptijdverkorting) diezelfde bijstorting als storting op het spaardepot?
3-wat is het effect (maandlastenverlaging) van diezelfde bijstorting als storting op het spaardepot?
4-wat zijn de laagste maandlasten waar ik ooit naartoe kan werken?

Ik heb haar antwoord hieronder gecopieerd, maar wel even anoniem gemaakt. Schuin heb ik wat commentaar toegevoegd om het toch nog helder te maken.

1. "Bijstorten EUR <maximale bedrag> en de looptijd 3 jaar inkorten, zal de indicatieve premie xxx,- per maand bedragen. (volgens mij een verhoging van ca 20 euro)
2. Bijstorten EUR  <maximale bedrag> en de looptijd gelijk houden, dan zal de indicatieve premie EUR 1xx,xx per maand bedragen. Dit houdt in dat de premies buiten de bandbreedte raken en dit is dan ook niet mogelijk om uit te voeren. 
3. Wanneer u EUR  <maximale bedrag> aflost, zal het doelkapitaal van de Woonbalansspaarrekening ook met EUR  <maximale bedrag> (naar EUR xxx.xxx,-) worden verlaagd. De indicatieve premie zal dan EUR xxx,- bedragen. (net iets hoger dan de inleg toen ik begon) De bandbreedte zal hierdoor aan de hoge kan (indicatie 1:8,2) uitkomen. Dit is met het oog op renteherziening niet wenselijk.
4. Op dit moment ziet het ernaar uit dat de hoogste jaarinleg ongeveer EUR xx.xxx,- is geweest. Bij een bandbreedte van 1:7, zal de laagste jaarpremie niet lager mogen zijn dan EUR x.xxx,xx. Op uw vorige polis lijkt het dat uw laagste jaarpremie EUR x.xxx,-- is geweest, omdat door een wijziging u geen volledig spaarjaar EUR 1xx,- per maand heeft betaalt." 

Mmmmm. En wat betekent dit voor onze spaarhypotheek?

• De mevrouw heeft niet begrepen dat ik als ik aflos, ik de looptijd wil verkorten. Ze heeft een antwoord over andere maandlasten gegeven. Helaas, geen prijs en geen punten gescoord! Ik wilde wat anders weten.
• En bijstorten-en-de-maandlasten-verlagen kan al niet meer. Goed teken, dan is mijn spaarpot al bijna maximaal 
• Het laatste punt gaat over de laagste premie die ik heb betaald. Dat zou de laagste premie = maandlast zijn die ik kan realiseren bij deze spaarhypotheek. Laat de laagste premie die ik heb betaald nou toevallig OK zijn ivm de stortingen die ik al heb gedaan. Heeft haar collega dat vorig jaar toch goed uitgerekend. Duh!

Wel bedenk ik me nu dat aflossen op de hoofdsom de rente verlaagt die ik over die jaren betaal. En wie weet kom ik dan wel in aanmerking voor een lagere rente. Daar zit ik namelijk maar duizend euro boven. Ik wil een paar duizend euro aflossen/bijstorten, dus wie weet kunnen we hier wel wat leuks mee doen.

Minder rente betalen is minder HRA. 

Maar er blijft nog steeds ook minder rente over die ik aan de bank moet (gaan) betalen. En daar gaat het me eigenlijk wel om.

Dus als die mevrouw weer belt, ga ik daar toch eens over praten.

Het enige wat me nog weerhoudt bij te storten-en-de-looptijd-te-verkorten, is het deflatie spook. Maar daarover later meer.

Spaarhypotheek samenvatting van de regels

Nog even de spelregels van een spaarhypotheek op een rij:

-een hypotheek die je tijdens de looptijd niet aflost. Je betaalt aan de bank dus hetzelfde bedrag rente de hele looptijd, die je mag aftrekken (HRA is dus maximaal).

-een gekoppelde (geblokkeerde) spaarrekening waar je elke maand op stort, zodanig dat je aan het eind de totale leensom hebt gespaard. Deze rekening telt niet mee voor je vermogen in box 3. Dit heet de "vrijstelling KEW".

-de rente op hypotheek en spaarrekening zijn gelijk. Daardoor hebben rente veranderingen niet zoveel invloed op de maandlasten.
-Aan het eind van de looptijd lost de spaarrekening de hypotheek af.

-Ik heb mijn rente vastgezet, 9 jaar geleden. Over 1 jaar is die periode afgelopen, en moet ik opnieuw kiezen voor vastzetten of juist niet.

De belastingdienst heeft voor deze hypotheeksoort spelregels opgesteld. Wanneer mag dit spaardepot zo buiten de belastingaanslag (box 3) worden gehouden:

-je spaart ten minste 20 jaar. (voor bedragen onder de 36.000 geldt een termijn van tenminste 15 jaar).

-je spaart maximaal 160.000 euro bij elkaar via de spaarhypotheek. Hogere bedragen doen niet mee aan dit gunstige verhaal. Die worden gewoon belast.

-de hoogste inleg (opgeteld over 1 loopjaar van de hypotheek) is maximaal 10 keer groter dan de laagste inleg. Dit wordt bekeken over de totale hypotheekduur. De verhouding tussen hoogste jaarinleg en laagste jaarinleg noemen ze "bandbreedte". 

Zoals bij alle hypotheken mag je hier aflossen. Maar bij deze hypotheekvorm kan je ook extra storten op die geblokkeerde spaarrekening. Met de huidige spaarrekeningrente is dat best interessant: 4% krijg je anders nergens op je spaargeld. 
Bedenk wel even: het geld komt niet meer terug, het zit vast "in je huis". Dus dat doe je alleen als je voldoende buffer hebt.
Ik heb mijn box 3 van de belasting al vol....

Maar die laatste regel van de belastingdienst (1:10) maakt het echt lastig. Je kan dus niet onbeperkt bijstorten, het moet in beperkte beetjes.
De banken houden bij hun berekeningen een veiligheidsmarge aan en willen je niet meer dan 1:7 extra laten storten op de spaarrekening. 

Let wel even op he: wat je per maand betaalt is een stuk rente (op de hypotheek), een stuk inleg op je spaarrekening ("premie" of "inleg") en soms een stuk levensverzekering. Die laatste heb ik niet. Maar let op als je zelf gaat rekenen. En voor het berekenen van de bandbreedte wordt alleen alle inleggen opgeteld.

Bij aflossen en bij bijstorten kun je kiezen:
om je maandlasten te verlagen 
OF 
om de totale looptijd te verkorten.
De meeste adviseurs gaan automatisch uit van maandlasten verlaging. Voor mij is dat opletten. Ik ga voorlopig voor de looptijdverkorting. In verband met pensioenplannen (mijn vriend is 8 jaar ouder....) en in verband met het feit dat ik aan de bank minder jaren rente wil betalen. (al weet ik niet zeker of ze dat laatste verrekenen in hun nieuwe maandbedragen).

Ik voel me rijk omdat ik niet efficient hoef te zijn

Ik ben werkloos. En ik? Ik eigenlijk niet alleen druk, maar voel ik me hartstikke rijk.

Solliciteren is een redelijk negatieve bezigheid. Al valt dat nu mee, nu ik de afgelopen 2 weken ben ontdekt door rectuiters. Leverde veel klusjes op, waarmee de dagen opeens om zijn. Ik zit nu bij een stuk of 6 in het bestand. Aan de ene kant vind ik het fijn dat ik blijkbaar "verkoopbaar" ben. Dat geeft me moed dat ik wel weer aan n baan ga komen. Aan de andere kant merk ik dat het lastig is om aan mn gewone sollicitaties toe te komen. Maar dat gaat ook wel goedkomen de komende week.

En verder vliegt de tijd met?
Zaken en klussen, van allerlei aard. Ik ruim allerlei kasten en laden en hoekjes op. Ik ben bezig om de financiele papieren helder te krijgen, en de hypotheek weer "pensioenklaar" te krijgen (update volgt, eerlijk waar!). Ik kan zoonlief wat meer momentjes helpen met z'n huiswerk, al zijn dat niet veel minuten. Maar vaker op een dag een opmerking en een aai over z'n bol doet wel wonderen.
En ik ben redelijk wat tijd kwijt aan een feest dat we aan het organiseren zijn. En op m'n verjaardag vorige week, bak ik zelden zo veel en uitgebreid.
En daarnaast, laat ik eerlijk zijn, rust ik veel. En neem ik regelmatig de tijd om met iemand te gaan praten - hier in de buurt, en vrienden verderop. En ik sport nu meer, dat kost ook tijd.

Al met al zijn mijn dagen nog steeds veel te kort.
Wel merk ik dat het bijslapen zo'n beetje gedaan is, ik kan wel op een vroeg tijdstip opstaan en voel me niet meer elke avond moe. En de concentratie is ook weer terug, sinds een ruime week.

Maar al deze "niet nuttige zaken" maken me wel dat ik rijk voel.
En dat ik gewoon even tussendoor met de buuf kan kletsen levert ook hulp op binnenkort. Dat ik gewoon even iets op MP kan zetten. En een vrolijk en opgeruimd huis voelt toch lekkerder. En mn hoofd krijgt ruimte en mn energie stijgt. Dat voelt allemaal als rijkdom en voelt eigenlijk net zo lekker als een dure vakantie.
Ik had zelfs laatst een sollicitatie die erg goed liep, en ik dacht al dat dit leven gelijk weer zou verdwijnen. Ik voelde me serieus verdrietig over.

Dit leven, met z'n beperkte organisatie en allerlei zaken "even" doen, lukt nu omdat ik werkloos ben. Niemand op mn uren let en ik kan alle taken op kan pakken zoals me goeddunkt. Niemand in huis ook die me corrigeert. Ik plan wel iets hoor, en ik wil zaken afhebben, zo'n freak ben ik wel. Maar er MOET gewoon minder dat ik uit mezelf doe.
Het was eerst wennen, maar nu voelt te rijk. Iets met rust en zonlicht. Tja, Loesje had gewoon gelijk he.

Ik besef wel heel erg dat ik dit goede en luxe leven kan hebben, omdat de financien op orde zijn en ruim zijn. Want als mijn klussen ook "zorgen om de financien" zouden omvatten, zou ik toch echt geen vakantiegevoel hebben, juist helemaal niet.
Dus ik ben regelmatig dankbaar (tegen de bloemen, de engeltjes boven enz) voor hoe het met me gaat.

Kortom: het schilderij..... Dat is voorlopig fleurig.

En hoe eng was het leven zonder boodschappen? Yihaa!

Even samenvatten hoe de week zonder boodschappen beviel.

Nou ja, een week zonder supermarkt boodschappen. De kaas komt via de buurvrouw van een boer uit de buurt. Het brood komt via een kennis van een eerlijke bakker. De groente halen we om de week bij de bioslager, en dan adopteren we meestal ook wat kleine beetjes vlees.
Dus zonder supermarkt sterven we niet gelijk, en komt er toch nog wat de keuken in.

En met het opruimen van de voorraadkast, en met alle kliekjes en spullen die er nog zijn, blijken we wonderbaarlijk lang door te kunnen. De hele week hebben we alleen fruit gekocht en 2 pakken melk (voor ontbijt en voor een toetje voor onverwachte visite). Geen andere supermarkt spullen, zelfs niet wat ik zaterdag dacht nodig te hebben.

We hebben gewoon gegeten zoals anders. Lekker, genoeg groente, smaakvol, en genoeg.
En eigenlijk is de koelkast nog niet leeg, en ligt er her en der nog wat in de bijkeuken (groentemand enzo)

Voelt echt wonderbaarlijk voor me. Ik dacht dat we zeker een aantal keer iets niet konden maken, of niet lekker zouden eten. Maar ik heb elke dag gewoon een normaal recept kunnen kopen, zelfs het recept dat ik had gepland.
Het enige dat lastig was, was dat de eieren krap waren. Maar daar konden we toch redelijk makkelijk omheen werken: vegaburgers kunnen ook met bonen gemaakt worden (al worden ze dan slapper), stamppot kan zonder gekookt ei er door en hartige lunches kunnen ook met kaas. Mwah, nog steeds allemaal lekker en makkelijk eten, wat ons betreft.
We hebben zelfs nu nog kliekjes in de koelkast en 1 ding moeten weggooien dat bedorven was (schaam, schaam). Wat bizar!

Mijn angst voor tekorten is dus toch een stuk irrationeel. We kunnen heel wat, met wat er normaal in huis is.
Ik besef dat mijn rijke gevoel, en gevoel dat ik nu goed leef, voor een deel wordt bepaald door het gevoel van niet-tekort-zullen komen, die de voorraden me geven. Waarschijnlijk is dat een grote angst bij mij, want ik reageer van binnen best heftig op mogelijke tekorten en ik hou (soms wel te) grote voorraden aan. Mijn innnerlijke eekhoorn regeert bij sommige items stiekum veel meer dan ik dacht.

En de voorraden zijn nog niet echt op, al zijn er nu wel bodems zichtbaar. En ben ik blij dat we dit weekend weer boodschappen gedaan hebben, nog een week zouden we niet redden. <hier spreekt natuurlijk mijn innerlijk eekhoorntje>
Want de voorraad (blikken, kruiden, kaas) hadden we wel nodig deze week, dus daar ga ik niet (veel)minimaler in worden.
Wel is het goed voor me om binnnenkort nog zo'n weekje doen, bijvoorbeeld na mijn verjaardag over een paar weekjes. Ik weiger namelijk mijn angsten te laten regeren in mijn leven. Pertinent. Angst onder ogen zien, en alternatieven uitproberen, stapje voor stapje, is mijn stijl om een goed leven stukje bij beetje binnen te halen. Mijn eekhoorntje mag wel adviseren (een beetje voorraad is goed), maar niet regeren.

Experiment is dus gelukt, en dat zonder kleerscheuren of maaltijdproblemen. Yihaa! Op naar de volgende, om de eekhoorn te temmen.

De goede kant van nu werk zoeken

En ik heb het ideale geurtje gevonden voor in huis: mijn kamer ruikt naar vers en groei en voorjaar en groen. De tuinkers groeit fantastisch en geurt. Ik geniet nu al van het voorjaar!

Ik ga eens kijken of ik ook nog wat vitamine D kan oppikken (buiten dus). Lekker fietsen naar een vriendin. Wie heeft er nog meer voorjaarsgenietsels in de planning?

Update: krijg ik te horen dat mijn eerste echte sollicitatie een gesprek wil. Woensdag. Voelt bizar, ergens gaaf. Maar met een beetje pech krijg ik nog een dilemma wanneer ik kan beginnen. Of heet het dan geluk? Ben nu echt een warhoofd even.
Beginnen zou na de lente zijn, wat mij betreft dan. Wel tactisch inkleden natuurlijk.

Eng: leven zonder boodschappen

Ik heb eindelijk de tijd en de fut gevonden om eens wat aan de voorjaarsschoonmaak te doen. Ik weet het, ik loop achter in blogland, maar ik ben niet goed in modes volgen ;-).

De voorraadkast is nu schoon (uitgesopt) en geschoond (alle oude en niet-courante zaken verwijderd). Dat voelt goed. Wel bizar dat ik van de 4 planken een halve plank kon vrijmaken door alles er uit te halen, schoon te maken en streng te kijken wat ik terug zette. Ik dacht nl. dat ik best goed mijn voorraad bijhield en geen overbodige zaken had staan....
Ach ja. Een mens houdt zich zichzelf graag een beetje voor de gek, goed voor het eigen ego (vitamin E?).
Op dit moment ben ik nog steeds wat warrig en moe, ik weet niet waarvan. Maar kbennut. Accepteren maar. En met een zaterdag die voornamelijk gevuld werd door een ALV van mijn landelijke vereniging (dus niet naast de deur), was er geen tijd voor echt weekboodschappen doen. Dus ik heb besloten niet te stressen en eens boodschappen door de week te doen. Nu ik toch geen baan heb kan dat. Toch? En we moeten toch de oude voorraadartikelen op gaan eten. En er lagen nog 2 pompoenen van de wintervoorraad. Dus wie weet hebben we ook veel minder nodig. En wie weet wel niets.
Voor mij is dit een heel eng experiment. Ik heb altijd genoeg in huis voor de week en daarnaast "wat" voorraad voor "wat onverwachte zaken". Vind ik. Vriendlief gebruikt termen als 3 weken kunnen zijn ingesneeuwd zonder problemen. Dat vind ik dan weer overdreven. Na een week is het echt niet top meer wat we dan nog kunnen eten. Maar misschien redden we 3 weken wel, als hij het mentaal aankan om dieethoeveelheden te eten ;-)
Zelfs met fietskamperen lukt het me niet om voor 1 dag eten te kopen. Altijd wel "gelijk wat mee" voor de dag erop.

Dus stiekum ben ik nu toch een beetje aan het vasten. Boodschappenvasten. Al is het eigenlijk gewoon een experiment dat nu zo uitkomt. Regelmatig een beetje de innerlijke panelen verschuiven en mentaal de boel opschudden, is heel gezond volgens mij. En ook wil ik eigenlijk wel minimalistisch leven, ondanks mijn grote innerlijk eekhoorn.
Dus ik doe dapper en geen boodschappen. Tenminste, ik doe ze pas als het echt niet anders kan.
Ga ik volgend weekend eens kijken hoeveel we uitgeven ten opzichte van de gebruikelijke 50 euro supermarkt. (Brood en slager gaan separaat en gewoon door)
Ik ben benieuwd.

Zijn er meer mensen die het zo eng vinden om geen-boodschappen te doen?

Ik vast niet meer dan anders

Ik bewonder mensen die kunnen vasten. Een dagje zonder eten lukt me wel, als ik die dag niet werk of serieus fiets. Voor mij betekent dat dat ik maar weinig dagen te kiezen heb, en dat maakt het dan wel weer een grappig dagje 1 a 2 keer per jaar. Ik merk dat het me minder afhankelijk maakt van mn hongergevoel de rest van het jaar. Dat bevalt me.
Voor een groep mensen is het nu vastentijd. Een redacteur van Genoeg, vast elk jaar op een alternatieve manier. Ze laat 40 dagen een gewoonte of actie achterwege, om uit te proberen wat deze actie of gewoonte haar aan luxe brengt, maar ook om het alternatief serieus te overwegen en uit te proberen.

Die grondhouding vind ik geweldig. Dus ik lees haar graag. Vorig jaar, dacht ik, had ze 40 dagen niet gedoucht. Alleen wassen met (koud!) water. Ze is een bikkel.

Ik heb het ook eens uitgeprobeerd en van haar overgenomen dat wassen met een washand kan. Voor mij betekent het nu dat ik de meeste dagen me met de washand was, soms meer dan eens per dag. Al gebruik ik in de winter wel warm water, zo'n watje ben ik dan wel. Het is ook zo gebeurd, dus ik ben waarschijnlijk schoner dan toen ik elke dag douchte. En deo gebruik ik nauwelijks, want ik pak liever even de washand na een zweetklus. Zo voel ik me fris en schoon en ben ik dat waarschijnlijk ook.
Ik blijk aan 2 keer per week douchen genoeg te hebben, daar voel ik me dan luxe en lekker bij.
Het is ook een praktische gewoonte als ik weer een lekker end ergens naar toe heb gefietst waar niet gerekend is op iemand zich wil ontzweten. Ik vind fietsen heerlijk, en vind 25 km lekker. Als ik de tijd heb, vind ik 80 km desnoods nog te doen enkele reis. Ik hou m'n conditie bij, het ontspant me (en m'n ADHD kant) en m'n portemonnee vind het ook best om Shell niet te sponsoren. Dus autovasten is voor mij een prettige gewoonte. En dan is ontzweten best sociaal, en met een washandje is het ook makkelijk overal te doen. Dus ik "vast" met fiets en washand het hele jaar door.
Voor dit jaar had ik ook geen voornemen om iets anders te gaan doen. Ik ben OK met mijn leven op dit moment.

Ilse daarentegen heeft ook dit jaar een nieuw onderwerp gevonden. Ze onthoudt zich 40 dagen van nieuws. Geen journaal, geen apps meer op de smartphone, geen krant.
En het leven zonder nieuws valt haar aardig tegen. Ik lees haar verhalen graag, ze schrijft helder over de opties en hoe het haar valt en laat je zelf je eigen keuze maken.

Toen ik voor mezelf naging of ik ook last had van "teveel nieuws", besefte ik dat ik al een aantal keer m'n nieuwsinname heb aangepast. Het nieuws kan je inderdaad veel tijd kosten en een vol hoofd vol spanning opleveren. En da's geen goed leven. Ik heb daarom al wat geëxperimenteerd, en ik weet welke apps, kranten en sites ik graag lees. En ik heb niet het gevoel dat het me teveel tijd kost zoals ik het nu doe, want ik laat ze ook rustig liggen. Dus in deze ga ik haar niet navolgen, heb ik besloten. Voorlopig. Maar haar column erover volg ik wel, want ze heeft interessante observaties over wat het met haar doet. Nieuws is blijkbaar meer dan puur de informatie.
En wie weet krijg ik nog ideeen voor een beter leven.

Doe jij wel eens dingen niet of anders? Tijdelijk of altijd?

OZB, zit het mee?

We kregen een aanslag gemeentebelastingen. Die komt altijd gelijk met de eerste blaadjes.
Het interessantste eraan vind ik altijd de WOZ waarde. Die zakt de laatste jaren. En dat klopt met de huidige huizenmarkt natuurlijk wel. Al wil ik het niet weten, want de WOZ waarde kon ik me toch niet echt herinneren. OostIndisch geheugen.

En het viel me tegen toen ik het bedrag zag. Ik had zelf het idee dat m'n huis meer waard was. Maar als ik eerlijk ben, kan ik de aankoopsprijs uit 2006 niet eerlijk vergelijken met de huidige markt. Dat hoopte ik toch nog wel. Of in ieder geval niet veel er onder. Maar mijn huis is nu 90% waard van die 2006 aankoopsprijs. Toch wel au.
(Ik doe een beetje moeilijk nu, maar ik durf geen getallen op het net te zetten. Privacy freakje. Geschift? Misschien wel. Maar ik hoop dat het zo nog wel te volgen is.)

Dus ook ik, rationeel als ik mezelf denk te zijn, ben zo'n overmoedige huiseigenaar die z'n huis hoger inschat dan de markt.
Want ja, mijn huis is natuurlijk mooi opgeknapt (nou, een beetje). En ik heb toen goed onderhandeld, dus dan is de daling relatief natuurlijk minder (misschien, maar dat merk je pas bij een verkoop, meissie). En nog zo wat argumenten, waarvan de waarde misschien waar is, maar of het stand houdt bij verkoop (in deze markt bijvoorbeeld)........

Dus laat ik nu maar even slikken en dit voorlopig voor waar houden. Dit is het. Nu. Slik.

En hoe erg is dat voor mij?
Niet erg. Gelukkig.

Ik had een hypotheek ooit genomen van 90% van de aankoopprijs. Maar daarvan heb ik een kwart afgelost in de eerste 5 jaar. Dus onderwater sta ik niet.
Waardoor verhuizen voor ons een optie blijft, in tegenstelling van misschien wel veel andere mensen.

Door alle consuminderblogs ben ik me des te bewuster dat ik me nu rijk kan prijzen met deze brief van de gemeente. En als ik rustig en goed kijk, zie ik dat ik op 93% zit ipv de 90% die ook nog best logisch had geweest. Dus het valt nog wel een beetje mee.
Goed onthouden voor volgend jaar?

wat goed gaat: slapen

Ik slaap de laatste tijd bizar veel.
Dus allerlei klussen blijven liggen. Inclusief de afweging over de storting/aflossing spaarhypotheek.

Vind ik erg vervelend, maar in de berg klussen die er ligt, laat ik degenen voorgaan die mijn familie raken, en die een tijdslimiet hebben. En regelmatig kom ik daar al niet toe aan wat ik moet of beloofd heb.

Zucht.

En de hypotheek loopt op zich goed, dus ik ben bang dat het dit weekend ook niet gaat lukken om de sommetjes te maken over aflossing versus storting enzo. Ik wil het wel! Sjippsgrrr.
Maar ik win de discussie met het dekbed nog niet.

Weet dat ik jullie niet vergeten ben!

De kop is er af

De koppensneller, eeehh headhunter, belde vandaag. Ik ben niet door.
Nou ja. Mijn hoofd staat nog op mijn schouders, maar de kop is er af: ik ben weer in sollicitatiemodus. En het genoegen dat ik gezocht wordt, dat voel ik nog steeds. En dat voelt OK.

De laatste weken uitdienen bij mijn huidige werkgever voelt minder OK. Het is raar. Bij diverse overleggen aankondigen dat ik vertrek. De vragen waarom (en het niet kunnen antwoorden, omdat het meer en meer een politiek spelletje lijkt. Of zou het waar zijn dat ik niet duidelijk kan uitleggen? Als ik andere collega's zie heb ik het idee dat ik dat level toch echt wel haal). Regelmatig zijn collega's geschokt, dat ik "zo maar ineens" wegga; en ik kan het alleen beamen. Want het blijft raar dat ik tot en met december alle beoordelingen OK kreeg. Gelukkig vond de meneer van P&O dat ook, dus ik heb niet het gevoel dat ik nog meer kan doen.

Alleen het maximale er voor mezelf uithalen: tips van collega's halen, referenties vragen, en natuurlijk alle vakantiedagen niet opnemen maar laten uitbetalen.
Niet iedereen snapt dat: dan moet je er toch veel belasting over betalen? Nou, och. Ik betaal het gewone belastingtarief over dit extra inkomen. Ik zit in de hoogste schijf, dus ik draag hiermee het nodige bij aan de uitkeringspot (waar ik volgende maand van ga genieten ;-) ).  Maar het is niet meer belasting dan ik over mijn andere salaris betaal. Alleen zie je bij je gewone maandsalaris een gemiddeld getal aan belastingkosten staan, die de belasting uitmiddelt van de "schijven" die belastingvrij of weinig belastinig zijn en die hogere belasting betalen. En dit extraatje valt bovenop dit geheel, dus valt helemaal in het toptarief.
Maar die extra dagen zijn wel weer een stukje extra aflossing aan de hypotheek. Daarvoor rijd ik rustig een paar dagen naar m'n werk en doe het werk wat ze nog voor me hebben; en da's weinig.

Ik hou  de sfeer relaxt. En het lijkt wel of dat moeilijker is voor m'n baas en sommige collega's dan als ik boos of verdrietig zou zijn.

En soms ben ik ook wel boos of verdrietig. Ik dacht dat dat nauwelijks het geval was, maar ik heb de afgelopen weken veel geslapen. Ik was vaak moe en had weinig concentratie. Weinig zin ook in dingen, en gewone huishoudelijke zaken waren me af en toe te veel. Terugkijkend zou ik bijna zeggen dat dit depressieve sympthomen zijn. Tja. Hoe zou dat nou kunnen, he?
Echte gevoelens van boosheid of verdriet heb ik niet gehad, wel van onmacht over de afwijzing. Dat is blijkbaar mijn zwakke plek (of blauwe plek uit het verleden?). Daar denk ik de komende tijd nog wel eens over na.
Gelukkig heb ik hele lieve huisgenoten. Het huis leeft nog en is gehouden. En ik heb kunnen rusten als mijn lijf dat zei. Dus ik begin weer op te kijken, m'n gedachtes associeren en denken weer zo af en toe. En ik heb weer fut en zin om naast het werk en huishouden "iets" te doen. En de ideeenlijst in mn notitieboekje is lang genoeg voor het hele jaar.....
Dus linksom of rechtsom heb ik gevoel dat de kop eraf is. Van het jaar, van mijn sollicitatieproces, en van de draak die depressie heet. Met dank aan de lieverds om me heen.

Hebben jullie ook zulke lieverds?

Spaarhypotheek stukje wegwerken - stap 1 en 2.

We hadden afgelopen jaar weer kunnen sparen, dus ik wil weer een stuk afknabbelen van de hypotheek. Nu "alleen nog maar" uitzoeken hoe dat het gunstigst kan. Voor ons dan he.

De aflossingsvrije hypotheek is op een haar na gevild. De laatste paar honderd euro laat ik bewust staan. Enerzijds omdat je een bestaande hypotheek makkelijker kunt verhogen dan een nieuwe. Dat is een relatief, want banken zijn niet erg scheutig met hypotheken tegenwoordig, maar toch. En stiekum ben ik benieuwd wanneer DeBank wakker wordt en beseft dat het aanhouden van een mini-hypotheek (met hoofdsom van 3 cijfers) meer administratiekosten kost dan het ooit kan opbrengen. Ik wacht vol spanning op de aanbieding dit af te kunnen lossen en weg te kunnen strepen. Voorlopig staat de stand op 2 jaar......

De spaarhypotheek heb ik al 2 keer een bijstorting op gedaan, op het spaardepot, en daarbij de looptijd in laten korten. De maandlasten zijn daardoor een paar euro gewijzigd, maar niet serieus.
Zo heb ik al 6 jaar kunnen afsnoepen van de totale looptijd. Dit was de maximale bijstorting, had de bank berekend voor me, en dat kon mijn spaargeld leiden.
Ik begon lekker standaard met 30 jaar. Nu heeft de belasting een regel die een vrijstelling laat verdwijnen zodra je hypotheekduur korter wordt dan 20 jaar. Dus ik kan nog 4 jaar verder snoepen. Daarna is het de vraag hoeveel er nog af te snoepen door  bijstortingen in de vorm van verlaging van de maandlasten.

Dat heb ik maar vertaald in 4 concrete vragen, om voor mezelf mijn strategie uit kunnen stippelen:
1-Wat is het effect (looptijdverkorting) van een bijstorting (even groot als vorig jaar) in de vorm van aflossing op de hoofdsom?
2-wat is het effect (looptijdverkorting) diezelfde bijstorting als storting op het spaardepot?
3-wat is het effect (maandlastenverlaging) van diezelfde bijstorting als storting op het spaardepot?
4-wat zijn de laagste maandlasten waar ik ooit naartoe kan werken?

Dus de bank gebeld, het call center dan he. Want zo werkt de bank. De callcenter meneer was heel aardig en klantgericht. Hij snapte de vragen. Of ik bij aflossen al gedacht had aan een buffertje?
Een sympathieke (en tegenwoordig verplichte) vraag. Ik heb al een buffertje, kon ik hem verzekeren. Alleen niet bij zijn bank, maar een die richting een betere wereld investeert met mijn geld. Daarna mocht hij me verder helpen. Dat wil zeggen, hij kon geen antwoord geven op de 4 vragen, dat niet. Maar hij ging een afspraak regelen met een adviseur die de antwoorden wel kon geven. Dus dan wist ik het dan direct he.
Met wat gepuzzel (elke adviseur heeft een aparte agenda, die de callcenter meneer apart moet openen. En de computers zijn  nog steeds even traag als toen ik er werkte) kwamen we tot een afspraak 10 dagen later. En hij zou de vragen doorgeven alvast.
Mooi. Eerste stap gezet.

En 10 dagen later belde de adviseur. Ze had de 4 vragen zien staan, ja. Na de plichtplegingen (identificeren enzo, de vraag of ik een buffertje had, en wat vragen of ik wist hoe belastingregels rondom een spaarhypotheek zitten), bleek ook zij moeite te hebben met de banksystemen. Heel vervelend voor haar, en het gesprek liep af en toe met horten en stoten. Maar daar kon zij natuurlijk niets aan doen. Dat snap ik prima.
Wel jammer dat ze niet alleen in de systemen niet de informatie kon vinden die zij nodig had om haar beeld helder te krijgen. Ook jammer dat ik mijn vragen opnieuw moest stellen en het hele verhaal moest uitleggen. Maar goed, dit ging op kosten van de bank (zij hadden gebeld), dus ik heb gezellig gebabbeld en alles uitgelegd. En daarna had zij ook de vragen helder.

Maar ze kon nog steeds dingen niet vinden in het systeem, dus ze kon nog helemaal niets uitrekenen voor me.
Uiteindelijk heb ik gevraagd welke gegevens ze nodig had. De begindatum van de hypotheek? Die wist ik. Echt waar? En wist ik dat zeker? Tja, ik wist nog wanneer ik was verhuisd naar mijn fijne eigen huis, dus ja, op een dag of wat nauwkeurig wist ik dat wel. Nou, dan wilde ze daarmee rekenen. Wel op mijn verantwoording als het eventueel fout was! (ik kan me niet zo goed voorstellen wat een paar dagen op een totale hypotheekduur kunnen uitmaken in maandlasten. Dus dit risico nam ik manmoedig op me)
En die 4 vragen?

Ja, ja. Lastig.
Ik had de polis omgezet? Bij het veranderen van werkgever had de bank inderdaad er een andere administratie op gezet, dat moest, zei de adviseur toen. OKeeeeeee....
Ik had al eerder bijgestort? Ja. Zelfs al meerdere keren, twee keer om precies te zijn.

O Jee. Dan was ik een Lastig Geval. Dan kon ze het niet zomaar uitrekenen. Het systeem kon dat duidelijk niet aan. De uitkomsten die ze kreeg (met veel moeite), waren heel hoog, dat kon niet goed zijn. Ik was erg blij met haar, vertelde ik. Dat ze met haar vakkundige blik direct kon zien dat het raar was als een bijstorting een verhoging van een factor 3 op de maandlasten deed, zelfs als er geen looptijdverkorting in het resultaat zat.
En nu?
Tja. Het enige dat ze kon doen was het aan de administratie afdeling vragen om het definitief door te rekenen. Dan pas kon ze wat zeggen. En die afdeling was er niet op zaterdag, dus ze kon nu alleen een mail sturen met het hele verhaal. Dat ging ze zeker doen.
En dan ging ze me dinsdag bellen wanneer de afdeling het antwoord klaar had.

Dinsdag kwam, en was druk. Dus pas donderdag besefte ik dat debank nog niet gebeld had. Maar donderdagavond belde ze. Ze vertelde dat de afdeling nog 3 weken nodig had om de antwoorden te berekenen. Daar kon ze niets aan doen, want zij kon niet in de systemen.
Nu begrijp ik dat zij de afdelingen niet managet, en dat computers tegen kunnen zitten. En ik wilde wat cijfers ter lering ende vermaeck hebben, zodat ik mijn strategie kon bepalen. Dat de exacte cijfers misschien iets afwijken, mwah. Maar voorlopig had ik geen notie.
Ik stelde zomaar voor dat ik misschien ook iets wist van mijn hypotheek. En of ik haar kon helpen met gegevens, zodat ze kon rekenen.
Nou......
Wist ik dat echt?
En besefte ik dan wel dat ik geen echte berekende cijfers kreeg, dat het uiteindelijke verhaal kon afwijken?
Ik vertelde dat ik cijfers wilde om over na te denken.
Ja, maar ze kon geen definitieve cijfers berekenen. Dat stond haar systeem niet toe.

Toen werd ik boos.
En vroeg ik of debank voor cijfers over een gewone aflossing meer dan een maand nodig had. Want dat werd het onderhand. Dat was toch niet klantvriendelijk werken? (ik gebruikte de term die in de bankblaadjes intern wordt gebruikt om medewerkers te motiveren aardig te doen) En dat ik de zaak op mijn blog zou uitmeten. En op twitter.
AH! OH!
Nou, nou, tja. Als ik met INDICATIEVE cijfers dan kon leven, dan zou ze wel iets kunnen. Als ik maar besefte dat alles wat ik afwijkend vertelde, dat daarmee de definitieve cijfers beinvloedt werden. En dat die dan konden afwijken. Ja ja!
Maar ze wilde me graag helpen, hoor. Heus!
Dus als ik met al die onzekerheden kon leven, dan wilde ze die INDICATIEVE cijfers wel uit de systemen persen. Dat werk ging ze voor me doen.
En de definitieve cijfers kwamen later dan he!

Ze wilde 2 dingen weten, en die bleken ook nog in haar systemen te staan. En verder moest ze mijn verzekering hebben dat die bijstortingen alles waren.
Ik had de cijfers die avond nog in mijn mail. Meer dan een halfuur werk kan het niet geweest zijn, gezien de tijden.
Mooi, tweede stap ook gezet.

Dit weekend was druk met verhuizende ouders (die na 44 jaar hun huis verlaten), en een griepje ontwijken via bedrust.
Van de week ga ik stap 3 doen: de cijfers bekijken en de trend eruit melden. Want ik kan hier natuurlijk niets definitief aan ophangen, alleen maar patronen in ontdekken. Laat dat nou net zijn wat ik wilde! Ik wil mijn beslissing baseren op de logica en de ongeveer cijfers - en daar rustig over kunnen nadenken. Al wil ik geen 2 maanden op cijfers hoeven wachten.

Ik ben wel blij met alle cursussen gesprekstechniek die mijn baas me heeft laten doen. Ik had ze allemaal nodig om geen ruzie te krijgen met deze bankmedewerkers die hun systemen laten regeren. Nou ja, er is dus nog wat te verbeteren in de wereld.

Tot gauw!

regen en zonneschijn

Fietsen was heerlijk gisteren. Tenminste, het eerste stuk dan: glorieuze zonneschijn. Maar ik zag de bui al hangen: letterlijk dan. Donkergrijze wolken, met daaronder slecht zichtbare huizen. En ik moest er dwars doorheen. Het was tien minuten vette wind met hagel, en sneeuw.
Op die momenten ben ik weer zo blij met mijn ligfiets met omkapping. Petje op, kap op, en het is wel te doen. En m'n dikke sjaal had ik al om.
Ik kwam droog aan op de sollicatatie. Daar even een schoon hempje aan, nette jasje aan, en ik was weer representatief.

Het gesprek liep helemaal goed. Ik had weinig zenuwen, hield mezelf voor dat dit leuk zou zijn, maar dat er nog weinig van af hing. Er zijn veel andere banen, en ik heb nog een paar weken gewoon werk. En dacht nog even aan de aanmoedigingen op m'n vorige blog. Dat hielp vast mee, want het gesprek liep soepel, en ik kon goede argumenten inbrengen.  Mijn halfuurtje research naar het bedrijf viel ook goed, zag aan de reacties van de headhunter. Mooi.

Aan het eind kwam wel nog een onverwachte vraag: of ik hoge salariseisen had. Pfffffffff, WAT! O nou ja. Stamel. Ik hoef niet direct een grote salarisverhoging, want ik ben bang dat er dan wonderen van me verwacht worden. En dit zou een leuke baan zijn, maar WonderWoman imago hoef ik niet. Dus gezegd dat ik dat niet direct had.
Stom natuurlijk, dit had ik moeten voorbereiden. Maar zelfs nu, achteraf, vind ik dat ik goed verdien, ook voor de banen die ik doe. Dit nog even buiten het feit dat ik van minder leef dan dat er binnenkomt.

Al met al wil de headhunter me voordragen bij bedrijf X. Prima. Altijd leuk. En hiji bevestigde dat ik zowiezo in de database blijf zitten.

Nu rustig wachten op de vervolgstappen: wil bedrijf X praten, wil ik na dat gesprek verder met deze baan (want ik heb ook nog wel wat vragen), salarisbesprekingen, assessment. Er is nog niets zeker. De headhunter kan wel postief zijn, maar dat is nou net zijn vak, dan is het nog geen feit he.

Terugweg was alleen maar zon. Mooi.

Ik merk dat ik een enorme egoboost heb van dit gesprek. (Ze jagen achter mij aan. Met eventuele salarisverhoging, duh! Dan kan mijn huidige werkgever toch niet helemaal gelijk hebben dat ie me niet meer wil hebben)
En puur feitelijk: oefening en in een bemiddelingsbestand staan (met positieve aantekening) is in ieder geval binnen.

Dus ik vond het doorstaan van de regenbui erg de moeite waard. Ik voel me eigenlijk wel goed. Bijzonder wat zo'n gesprek doet, ik zit echt anders, terwijl het verder alleen maar verplaatste lucht is geweest. Maar ja, zonlicht is nog minder en dat is ook heerlijk.....

Toevalsgesprekje

OK, ik moet gaan zoeken naar een nieuwe baan. CV dus maar eens opgepoetst en de laatste heldendaden toegevoegd. Was ik net mee klaar afgelopen vrijdagmiddag, meldt zich via LinkedIn een headhunter bureau. Ze hadden een vacature, of ik die eens wilde bekijken.

Och, ik wilde me daartoe wel zetten, vertelde ik. Wie weet welke andere banen er zijn, toch? En of ze mijn cv mochten hebben, vroeg die meneer.
Normaal ben ik uiterst voorzichtig met waar ik mijn priveverhalen rondstrooi, nu deed ik heel gemakkelijk hierover. Alsof het me niet zoveel kan schelen ;-).

En maandag belde die meneer weer op, dat hij wel wilde praten. Of ik woensdag kon. Och, toevallig heb ik woensdag vrij. En deze woensdag niets gepland. Dat was, echt toevallig, ook echt zo.

Echt bijzonder toevallig zo. Dus ik ga over een uurtje m'n eerste sollicitatie sollicitatie doen. Voelt enigzins surrealistisch, en dat is dan weer erg goed tegen de zenuwen. We zien het wel. Weet ik gelijk hoe ik in de markt lig.
En als deze vacature niet doorgaat met mij, zit ik in ieder geval bij hen in het bestand. Dit is een groot bureau, dus dat is altijd meegenomen.

Maf hoor, dat go-with-the-flow. Ik denk dat ik maar ga genieten ervan.

Het schilderij wordt wel wat; het lijkt verdacht veel op een goed leven.

Mijn collega’s snappen er helemaal niets van. Sommigen zijn zelfs een beetje ongerust. Zou ik alsnog boos worden? Of ben ik zo knap dat ik gewoon rustig kan werken, en alleen bepaalde onderdelen laten gaan – in overleg?

Voorlopig voel ik me in ieder geval best senang. Ik werk aan de klussen die ik aardig of zinvol vindt, meldt mijn baas welke ik laat liggen en adviseer hem een opvolger te vinden. Lach om het feit dat mijn baas niet had bedacht dat mijn werk opgepakt moet worden. En gezien het belang en de deadline die er voor het bedrijf aan zit, eigenlijk rapido! (Tja, daarom werkte ik zo hard dat ik huttekase was met Kerst he) Verbaas me dat iemand die niet met mij door wil vanuit een toekomstige visie voor het team, niet bedenkt wat er nodig is voor het team, en ben een beetje blij dat ik managers niet snap.

En ik kijk met verbazing en vol nieuwe inzichten naar het team waar ik in werk. Ik heb afstand genomen, merk ik. Problemen zijn “jullie problemen”, en ik zit er niet mee. Ik zie nieuwe verbanden tussen karakters, en acties, en problemen. De puzzeltjes van de problemen vind ik nog steeds interessant, maar ik kan ze nu net zo makkelijk laten liggen als de sudoku in de krant. Verantwoordelijkheid doet toch rare dingen met je gedachten.

De energie die overblijft is groot. Oeps! Ondanks mijn goede voornemens, heb ik afgelopen jaar dus toch (te?) veel energie in deze baan gestoken. Ik ben niet zo goed in doseren als ik dacht. Leerpuntje voor een volgend project of baan toch nog.

Die energie is prettig voor mijn huis en genoten. Opeens een laatje opgeruimd. Niet meer, ondanks het virus in blogland. Wel opeens allerlei regelklussen gedaan. En gebeld met vriendinnen die ik in tijden niet gesproken had. En wat gehandwerkt.

Dus ik voel me rustig en gelukkig.

En ik snap dus wel dat mijn collega’s niets snappen van me. Van mijn rust. En dat ik lekker werk. Ze zien waarschijnlijk niet hoe ik nu veel makkelijker mijn grenzen kan trekken en dat ik de krenten uit de pap pik.

En het vooruitzicht dat die ruimte er nog een paar maanden gaat zijn, staat me steeds meer aan. Het helpt ongetwijfeld dat ik heb besloten de aankomende maanden de zorg voor mijn examenkind en voor een vreugdevol familieproject, dat zeker in april veel tijd gaat kosten, wat ruimte te geven. Combineer dat met een hobby voor fietsen en werken tot het voorjaar er aan komt, en je begrijpt dat ik plussen zie als ik enkele maanden niet gestoord wordt door werk. Solliciteren is toch iets vrijer in te delen dan kantoorwerk, zelfs vanuit huis.

Ik verkeer waarschijnlijk wel een luxe positie, want ik heb goede hoop (ook nav feedback van collega’s) dat ik wel weer werk kan vinden. En de wetenschap dat we thuis het redden met alleen het salaris van VL, houdt mijn gemoedsrust ook goed stabiel. Als dat niet zo was, geloof ik best dat je je heel anders kan voelen.

En misschien voel ik me over een week of over 2 maanden ook wel heel anders. Dat kan prima. Maar zo, en voor nu, ga ik lekker mijn gang in mijn baan en voel me alsof ik een soort sabattical in de schoot geworpen heb gekregen. Ik voel me senang, misschien wel happy. Pfffffffffff! Maf hoor!

“Het leven is geen som oplossen, maar een schilderij maken” Dat citaat heb ik al jaren op de koelkast hangen.

Ik heb m ooit opgehangen om mezelf er vaak aan te herinneren dat er meer in het leven is dan ratio. Dat gevoel meetelde, zelfs mijn eigen gevoel. Dat heb ik moeten leren, met veel vallen en opstaan.

Blijkbaar gaat het me nu goed af, want de afgelopen week zag ik de zin hangen en zag ik een schilderij voor me. Niet af nog hoor, maar met allerlei mooi kleuren en her en der wat woeste vegen.

Kun je vrijheid zien? Of schilderen?

Met slecht nieuws moet je niet wachten, dat moet je aan het begin melden. Zo gaat de theorie.
En zo heeft mijn baas het ook keurig gedaan. Hij vertelde gisteren dat hij het jaarcontract niet gaat verlengen. Slecht nieuws. Toch?
Maar hij en alle collega's die ik daarna heb gesproken, zijn verbaasd hoe rustig ik ben. En hoe niet boos.

Zoals ik al eerder schreef, geeft financiele ruimte een bizar effect op je mentale gesteldheid. En ik weet het nu zeker.

Ik voel me rustig. En ik vraag me af wat ik nu wil. Verder weet ik niet wat ik voel, of wat ik vind. Ik laa rustig bovenkomen wat er komt.

Er zijn momenten dat er wat verdriet of verwarring is, voornamelijk in de vorm van vragen in m'n  hoofd. En soms voel ik me onzeker over mijn professionele kwaliteiten. Soms vraag ik me af wat ik verkeerd heb gedaan, of wat ik goed kan. Maar de grote verbazing van de collega's die ik spreek, geeft daar nou net aardig tegenwicht aan. Als ik niet goed zou zijn in mijn baan, zouden mijn collega's het begrijpen. En ze snappen er niets van!
Al dat soort gesprekjes voelen als complimenten. Ik voel me na zo'n gesprekje eigenlijk heel goed.

Boos zijn lukt niet, ik weet dat het leven oneerlijk is, en managers zijn niet aangenomen om lief en eerlijk te zijn, schijnt het. En sympathieke actie verwachten van een groot bedrijf, nou nee, die naiviteit heb ik wel achter me gelaten. Zo oud wijs ben ik wel. Ech nie dasze lief sijn!

Dus ik laat mijn emoties gaan, en observeer wat er los komt. De vragen die bij tijd en wijle opborrelen, schrijf ik op. Daar ga ik later eens over nadenken, als de emoties weer ruimte geven aan de denkhersenen. Dat komt wel goed.
En ik merk dat er ook het nodige opborrelt van de ideeen die ik aan het ontwikkelen ben voor mijn leven-als-ik-genoeg-spaargeld-heb. Ergens is het wel een fijn idee. De komende maanden zouden heel druk worden, met een kind dat hulp nodig heeft, en eindexamen doet. En <spoileralert> we zijn bezig een trouwerij voor te bereiden. De onze. Voorbereiding met wat rust en tijd, geeft me mogelijkheid er lekker van te genieten, dat is voelt als een stiekum heerlijk vooruitzicht. Dat vooruitzicht maakt me eigenlijk heel blij. De vrijheid om van het voorjaar te kunnen genieten op de fiets en de vrijheid om m'n trouwerij precies zo in te kunnen richten als ik wil (en te knutselen, en...). Die vrijheid lonkt gewoon. Dat is het goede woord! Lonken.

We kunnen rondkomen van vriendjes' salaris, en voorlopig heb ik wat WW-rechten. Dus financieel is er geen ramp. Dat kost me echt geen hoofdbreken nu, laat staan meervoud. De hypotheek is bij ons al niet meer af te lossen (ik ga nog wel iets uitzoeken voor stortingen op spaarhypotheken, dat komt in een volgende blog wel).
De rust die ik beschreef van financiele ruimte is dus echt, want dit is toch wel een goede test, nietwaar?

De blijheid over een voorjaar vol fietstochtjes en familiezaken, is net iets groter dan de som van de negatieve gevoelens en vragen.
Ik ben benieuwd hoe het zich ontwikkeld, van het weekend ga ik nog meer laten loskomen en praten met vriend en vrienden en nadenken. Dus er zullen nog wel vervolgblogjes komen.
Maar deze winst van m'n spaargeld en hypotheek aflossen is niet in euro's uit te drukken, zoals Mariimmaa laatst heel goed deed. (hopelijk lukt dat me ook een keer). Maar wel in mijn persoonlijk niveau Geluk. En mijn koelkast magneet heeft nog steeds gelijk: een (goed) leven is geen som maken, maar een schilderij.

En ik staar vol verwondering naar wat er op het canvas verschijnt.

Verleidingen: kun je ze weerstaan?

Het schiet al op naar blue monday, de derde maandag van januari. Dat schijnt de meest depressieve dag in het jaar te zijn.
De rust en blijdschap van de feestdagen is weg, en de moeheid van het werken zit er al weer in. En de donkere dagen zijn nog steeds bij ons....... Ik merk het zeker. Ik zit rustig op de bank, moe van een week werken.
En ik neem snoepjes bij de thee, doe ik anders zelden en zeker niet meer dan 1 (anders vliegen de kilo's er aan). En ik heb de neiging de televisie aan te zetten, dat doe ik anders ook nooit.
De TV gaat hier aan voor een DVD kijken (we hebben na 3/4 jaar bijna 1 serie af) of 1 specifiek programma op BBC voor zoonlief. Verder niet. Die tijd besteed ik aan rusten, samen praten of spelletjes doen, blogs lezen en zo wat leren of anderen helpen, haken (tegenwoordig) of iets regelen voor onze club. Van die dingen wordt ik blij en/of tevreden, dat zijn stukjes geluk. Van de televisie krijg ik een leeg gevoel, dus voor mij past dat niet in een goed leven.

Maar vanavond.... bezweek ik bijna voor de makkelijke verleidingen die je helemaal je-van-het lijken als je  moe bent. Directe bevrediging, maar uiteindelijk is het loos.

De snoepjes, ja die zijn uiteindelijk wel opgegaan. Van het weekend maar lekker fietsen (het schijnt droog te worden) naar de kaasboer in de polder en stevig speedcleanen, dat compenseert hopelijk genoeg.
En de TV heb ik kunnen omzeilen. Wel het internet opgegaan, en alle blogs weer bijgelezen. Zeker mijmeringen hielp me weer rustig te worden en het genieten te zien ipv loze bevrediging. En wat zaken opgezocht voor prive klussen (vacatures voor een vriendin).

Moe zijn is funest voor verstandig kiezen. Er zijn allerlei psychologen die dat wetenschappelijk onderzocht hebben, maar vanavond voelde ik het weer heel duidelijk: een moe mens (zeker een fysiek en emotioneel moe mens) heeft veeeeeeeeeeeel meer moeite om verstandig te kiezen, je hebt de energie niet om jezelf de verstandige kant op te duwen, je kiest voor de gemakkelijkste weg, die de minste energie kost om je een beetje OK te voelen. Zelfs al weet een deel van je dat dat niet helemaal verstandig is, het gemak wint.
Tenzij je een gewoonte hebt, of je andere (vestandige) verleidingen kant-en-klaar hebt liggen, dan kun je soms die keuze nog net maken. Maar o, wat voelt alles moeilijk dan.
En die makkelijke, maar verkeerde, keuze maakt het de volgende keer nog makkelijker om minder verstandig te doen (de snoepjes van de kerst zijn nu op, en ik haal geen nieuwe, want dat gaat fout!)

Een klein beetje verstandig zijn lukte, omdat ik mezelf een babystapje kon laten zetten in de vorm van uitstel. (de TV mag straks, eerst even wat voor X opzoeken op het net), waarna ik wat uitgeruster was en weer kon voelen en genieten. En vandaaruit verstandig kon besluiten niet nog meer lekkere dingen te nemen ;-)

Dus toch een beetje trots op mezelf.
Nu vroeg naar bed en de serieuze klussen die ik had willen doen vandaag, maar morgen doen. Lukt ook, nu ik de kleine klussen voor morgen vandaag gedaan heb (snappen jullie het nog?) Dus nu slapen en morgen weer "zomaar" een klus wegwerken, hoop ik..

Langzaam overzicht voor 2015

Langzaam kom ik tot rust.
Ik lees.
Ik verstel een broek.
Werk aan die jurk die ik bij de kringloop vond, en die "alleen maar" een stukje hoefde te worden uitgelegd. Dat is gelukt, en ik voel me trots.
Ik lees m'n blogs, en surf weer eens vrij (lees: doelloos) en kom op goede tips over bankpasjes. Die ik dan ook nog gelijk kan uitvoeren.
We spelen bordspellen thuis, en zoonlief doet lekker mee.
Misschien ga ik met oud&nieuw nog een WASGIJ puzzel maken. Wel oppassen: verslavend, ik kan m nooit laten liggen voordat -ie af is.
Langzaam rekt m'n humeur weer totaan het einde van dag, en lijkt m'n elastiekje weer terug.
De planningen die ik wilde maken (eerder overzichten), komen ook langzaam in vorm. M'n puzzeldenken herstelt zich.

Ik ben gelijk stout geweest: bij de creawinkel garen gekocht om te gaan haken. Misschien wordt het wat (en dan ook nog wat nuttigs), misschien niet. Maar dat werkt bij net zoals de kleurboeken voor sommige volwassenen. En ik weet wel dat het lekker is, om een rustig hoofd te krijgen na een halfuur of meer te hebben gewerkt aan iets dat mag zijn (niet iets dat moet), en dat alleen maar mooi hoeft te zijn. Kijken of het werkt.

Want de tegenstelling tussen wat moet (en moet kloppen) en tussen gewoon knutselen is het verschil tussen werk en therapie voor mij. Maf eigenlijk.

Maar ik ben blij dat het werkt, en dat ik waarschijnlijk weer lekker aan de slag kan in de week hierna. Zonder huttekase hersenen van de moeheid en met een gezellig humeur.
En met overzicht dat me houvast biedt om niet weer te ver te gaan en toch alle zaken gedaan te krijgen. En nog af en toe wat therapeutisch te doen.

vakantieklusJE - dieven neppen

Op een app over life hacks las ik n goede tip, die ik direct heb uitgevoerd.
Op je betaalpassen ( en ev. Credit card kaarten) doe je n stickertje met n pincode. Als de pas gestolen wordt, zullen de dieven die pincode gebruiken.
Maar.... Natuurlijk zet je hier niet de goede pincode op. Dus de dieven voeren de verkeerde pincode in, en je pas zal waarschijnlijk geblokkeerd worden. Zielig he? Voor die dieven dan.

Voor mensen die zo'n stickertje wel als geheugensteuntje willen gebruiken: neem cijfers 1 rij boven je pincode, of eronder. Dus 1235 wordt 4568. Of tel bij elk cijfer 1 op of 2 af (1235 wordt dan resp 2346 danwel 9013)
T blijft jammer dat je alleen bij abnamro je pincode kan veranderen naar iets dat je zelf kiest. Dan kun je n pincode kiezen die hier lekker makkelijk bij past. Maar dit werkt met alle pincode s en ook in t buitenland.

De gedachte dat ik met n piepklein stickertje dieven kan neppen, en mn passen veiliger kan maken, voelt als n klein stukje macht in de zaken die je kunnen overvallen in t leven. En al die stukjes grijp ik, zeker als ze me maar 5 minuten op n rustige dag kosten.

En als ik dan beroofd ooit wordt ( hoop ik niet maar heb veel Amsterdamse familie), kan ik nu al gniffelen bij mijn beeld van degene die met mijn pasjes bij n automaat staat. Voelt vast heel anders dan de machteloosheid dat iemand jouw zuurverdiende centjes gaat pakken.
Weer n kiezeltje in mijn goedelevenbouwwerkje.

Veel plezier met plakken!

Wordt het Kerst?

Het is een rare tijd. Ik voel me ook raar, het lijkt het meeste op in de war.

Het is warm weer, zeg een behoorlijke herfstdag. Het voelt niet als december, het voelt niet als winter. De radio, internet, de boom in de huiskamer en kalender zeggen dat het kerst wordt. Ik geloof ze wel, maar het gevoel is nergens in me.
Zwarte Pieten heb ik niet gezien, en ook Sint is bij ons matig in zicht geweest. Geen jonge kinderen meer in de familie, dat helpt natuurlijk. Misschien helpt dat mee dat ik nog niet van een kerstgevoel heb.

Vanwege de verhuizing van mijn ouders gaat het traditionele familiegebeuren omgegooid worden, dus ook dat helpt natuurlijk niet mee. Het is goed dat m'n ouders gaan verhuizen, hun lijf past niet meer bij een huis met een trap.

Mijn werk is stressvol (er zijn allerlei deadlines op 1 januari), maar de stress is opeens omlaag gegaan. Misschien omdat er al maanden stress is, en er eindelijk besluiten zijn genomen. Zodat iedereen nu weet wat er kan en moet, en we allemaal niet meer rondrennen als kippen zonder kop, maar gewoon werk te doen hebben? In ieder geval voelt het raar, maar niet rustig. En al helemaal niet vredig, en niet af. Want de bergen werk zijn er nog zeker wel. Dus daar krijg ik ook geen kerstvakantiegevoel van.
Sinds een paar weken heb ik een ritme gevonden om met alle stress om te gaan, voldoende te doen, en ook thuis nog een beetje mens en moeder te zijn. En dat ritme is er nog steeds, geen verandering. Dus is het dan een bijzondere tijd?
Over een paar dagen heb ik wel vrij, maar de klussen liggen nog hoog, dus dat geeft niets van een vakantiegevoel.

Mijn zoon heeft wel kerstvakantie, maar omdat het examenjaar is, staan er nog een rij huiswerekklussen te wachten. Echt vakantiegevoel, nee. En met kerst is hij weg (naar zijn vader), dus uitkijken naar samen kerstdingen doen, nee.

Met vriendlief zal ik samen thuis zitten. Rust.
Eindelijk rust.
Dat zal fijn zijn. Daar kijk ik echt wel naar uit.
We hebben afgesproken dat we relaxt gaan eten (superheerlijke zuurkoolschotel en een stevige boerenkoolwok) en veel gaan lezen en luieren. Ik voel me nu al genieten en bijkomen.
Maar ik heb niet het gevoel dat er iets Kersterigs aankomt. Dus ik wacht af wat de komende dagen gaan brengen. Wie weet? Als ik me echt niet-winterig voel, kan ik altijd nog de hangmat in de huiskamer ophangen. Kerst nieuwe stijl?

een goede bank - een beetje kerstsprookje

Laatst kreeg ik van mijn bank een brief. Of ik een gratis betaalrekening wilde, naast mijn spaarrekening.
Dat was een erg aardig aanbod natuurlijk, alleen: ik heb al een betaalrekening. En/of, met vriendlief. Dus een klein missertje ergens in de IT, of bij de marketing afdeling. Ach ja.

Dus ik heb een mail naar de bank gestuurd:

"Dank u voor t aanbod v e gratis bankrekening. Ik ben al voorzien. Van n betaalrekening.
Als die nu gratis kan worden tot 2016, ben ik geinteresseerd.
Anders: misschien sta ik dubbel in n database?"

Kort, vriendelijk, zonder klagen aangeven dat de bank misschien iets fout heeft gedaan.

En de brief heb ik in de oudpapierbak gedaan.

 

Kreeg ik vorige week toch een aardige brief terug:

Dat is nog eens aardig! De bankmeneer heeft mijn mail echt gelezen. En nagedacht over wat er stond. En toen nagedacht hoe hij de fout kon herstellen, danwel mij als klant blij maken. En daar ook nog actie op ondernomen.

Want deze brief is geen standaardbrief die ergens al in een map stond. Daarvoor zijn te woorden te passend bij mijn mail.

 

Ik voel me netjes behandeld, eerlijk gezegd: ik voel me vereerd. Er is speciaal voor mij in een systeem gedoken om iets speciaal in te stellen.

Allemaal om "even" aardig te zijn na een foutje.

Dat noem ik een goede bank.

 

Dat goede gevoel doet me veel meer dan de euro's die ik bespaar (12 x 2 euro nogwat).

Voorlopig heeft deze bank een plusje. (heilig verklaren doen we niet, ik blijf opletten).

En zij wisten niet dat ik deze brief online zou delen. Maar ik vind 't wel een mooi verhaal zo in deze laatste maand van het jaar, ik blijf nu toch wat makkelijker geloven dat het goede leven er is.

 

(Want verder tel ik af naar de kerstvakantie, omdat ik toch wel moe ben)

Een hoeraatje voor de budget- helden.

Ik heb een tijd in de bijstand gezeten, na mijn studie. Afgestudeerd in een tijd dat er weinig werk was. Dus het duurde een aantal maanden solliciteren voordat ik een eerste baantje vond (met nadruk op tje, het was ruim beneden mijn niveau). Maar die periode in de bijstand vond ik niet leuk. Toen was er al de nodige controle op allerlei aspecten van je financiele leven, en dat beviel me niet. Bankafschriften laten zien, uitleggen. Het benauwde me erg. En als ik het goed begrijp is dat alleen maar meer controle geworden.

Ook mentale druk dat ik op de gemeenschap teerde, toen uitgebreid in de krant, viel me toch wel zwaar.  

Door consuminderen heb ik nooit schulden hoeven maken (buiten de hypotheek). Niet tijdens mijn studie, niet tijdens de bijstand er na, niet tijdens lastige periodes zoals een scheiding. Dat was hard werken, soms met tegelijk rechtszaken voeren en een (toen klein) kind verzorgen.  

Ik ontdekte toen dat ik energie kon halen of houden uit mijn eigen waardering voor mezelf. Mijn omgeving bracht weinig, mijn sociale netwerk was niet groot, en mijn familie is niet zo positief ingesteld.
Maar als ik me goed voelde over wat ik had gedaan, was een volgende klus ook nog wel aan te pakken. En klussen waren er in dat soort tijden altijd meer dan tijd of energie. Als ik mijn eigen keuzes maakte, voelde ik me vaker goed over het resultaat en steeds langer. Daardoor kon ik meer zaken of details regelen, en kwam er steeds meer de goede kant op. Stapje voor stapje, maar wel de kant op die ik wilde.
En omdat ik er zelf voor had geklust, en gewerkt, genoot ik ook lang na van allerlei zaken die goed waren gekomen. Dt vakantie beperkt kon, alle kleren van de kringloop kwamen, en alles heel strak gebudgetteerd was, vond ik niet erg. Ik had overzicht over mijn uitgaven en goed gekeken wat er moest, en wat ik wilde. Wat ik wilde, daar vond ik het niet erg om mee te schuiven of in te minderen. De zaken die ik belangrijk vond, waarvan ik vond dat ze moesten, die kon ik doen. En daar kon ik dus van genieten. Wil-dingen, ach, soms kwamen ze, en soms niet. Maar ik kon me veilig voelen in dat alle moet-zaken rond kwamen. 

Die keuzes zelf kunnen maken voelde goed. Ik had het gevoel dat ik daarmee mijn eigen leven veroverde, gaf me het gevoel van macht.Ik hoefde hierdoor niet van iemand te lenen, was niet afhankelijk van alimentatie, en had geen uitkeringsinstantie over m’n schouder. Ik hoefde dus aan niemand uit te leggen waarom ik keuzes maakte zoals ik ze maakte.

Ik besef dat ik het nog best ruim had. Ik kon met 32 uur werken mijn huis en kind rooien. Wel met consuminder keuzes, en sommigen van familie of vrienden vonden me raar of zielig. Maar ik heb niet het gevoel gehad dat ik zaken die moesten, ook niet konden. Zelfs niet in de tijd dat ik ook nog alimentatie moest betalen (mijn ex werd ziek en werkloos)

Soms was het sparen voor moet-zaken, zeker als ze groot waren. Ze lukten altijd wel. En naast die moet-zaken, was er regelmatig ruimte voor iets wat ik wilde. Vakantie is meestal wel op een of andere manier gelukt. En dat meevallertjes (verkopen van spullen, soms een klein kadootje van een vriend, een keer een bonu op het werk) voor mij waren, was dan echt feest. 

Die situatie is voor mij nu herinnnering. Geen slechte, zeker niet. Maar ik hou tegenwoordig geld over van mijn salaris. Voelt nog steeds af en toe bizar, want ik werk nu niet harder dan toen.

Ik heb dus ontzettend bewondering voor mensen die met beperkte financiele middelen zitten, met een scenario dat ze er waarschijnlijk ook niet uit kunnen komen (chronische ziekte en uitkering, ouderdom). Andere kunnen misschien nog via opleiding of leerwerk naar een ruimere financien komen. Misschien.
Als die mensen waarschijnlijk alleen maar ruimte voor moet-zaken, en heel af en toe iets wat je wilt. Dan kost het veel zelfdiscipline en planning om ruimte te houden voor wat je wilt, en veel zelfdiscipline en planning om uit de financiele problemen te blijven.

Die mensen zijn onzichtbaar (ze komen “gewoon” uit met hun geld), maar in hun gevecht tegen de marketingreuzen en problemen die op je levenspad komen vind ik ze helden. Mijn keuzes zijn makkies, en ik kan tegenwoordig schuilen in reservegeld. Zij hebben de lastig keuzes en geen schuilopties, en zij redden het. Wow!

Ik hoop dat ze hun kracht vinden, zoals ik tijdens mijn scheiding kon. Dat ze keuzes zien, en hun eigen keuzes kunnen maken binnen hun mogelijkheden. En daar dan van kunnen genieten. Want van mij mogen helden trots zijn op hun prestaties en genieten van het leven. Ik zou ze graag in het zonnetje zetten, maar weet niet hoe ik dat kan doen.

 

Ken jij van die helden? En heeft iemand ideeen om deze helden positief te onthalen?

Welness: douchen met restjes

Vandaag weer eens heerlijk gedouchet. Met een wellness douche.
Wel vrekkig natuurlijk!

Dat is bij mij haarmaskertje indoen (en laten intrekken). Dan haren wassen, en conditionen. En okseltjes scheren (enzo). En tutten met luxe badschuim, al dan niet met de scrubhandschoen. Afdrogen en daarna bodybutteren. En daarna ben ik weer helemaal toppie. Als ik zin heb, nog een massage toe.

Een pure vrekkenactie.

Een vrekkenactie, omdat ik regelmatig de douche uitzet tussendoor. Om in te zepen, of iets in te laten trekken. Totdat ik het koud heb, en de douche weer aanzet. Net de sauna zo!
Ik denk dat ik voor de totale ronde 8 doucheminuten gebruik. Misschien 10, als de winter doorzet.
Ik gebruik de douche thuis 1x per week; ik douche op het werk na het lopen, of was me bij de wastafel. Dus ik vind dat ik dan wel 2 douchebeurten in enen op mag maken ('s winters). In de zomer lukt het me wel om de welness ronde met 5 doucheminuten te doen; koud worden duurt dan veel langer.

Een vrekkenactie, omdat ik al die lekkere schuimpjes en spullen al lang heb staan. Sommige mensen zouden het al restjes noemen. Van vertrek van een baan en van een kerstpakket heb ik diverse luxe douchezaken gekregen in de afgelopen 3 jaar. En daar doe ik lang mee! Ik douche maar 2x in de maand met dat schuim, en dan doe ik nog minimale hoeveelheden. En ik doe het op een washand, dus wat daarin blijft zitten, daar was ik me de volgende dag mee bij de wastafel. Wassen met de restjes, dus.
Met het tempo waarop de spullen nu op gaan, heb ik nog 1,5 jaar te gaan. Ben benieuwd of er in die tijd nog wat aan komt waaien...

De vrekken-massage wordt, op aanvraag, geleverd door meneerGoedLeven. Die heeft een massagecursus gevolgd en kan nu masseren. Dat was een paar jaar geleden zijn verjaardagkado aan mij, lief he!

En na de welness actie, doe ik mijn relaxkleren aan (grote trui, supersokken), en zak op de bank met mijn geliefde huisgenoten. Knuffeltje? Kat op schoot, lievelingsprogramma op TV (ook het enige programma dat we kijken). Lievelingstheetje erbij. Totale zen, heerlijk cocoonen. Of hoe je dit geluksgevoel dan ook noemt. Mmmmm.

En natuurlijk: sinds ik dit soort welness rondjes doe, heb ik geen behoefte meer aan de sauna.

Financiele vrijheid = mentale Vrijheid. Of is het extra rente op je spaargeld?

Veel mensen hebben stress van geld. Zeker als er geld tekort is.
Toch kun je daar wel wat aan doen.
En levert daarna doorconsuminderen meer op dan rente: het vermindert stress op meer manieren dan ik vooraf dacht.

In mijn leven heb ik zelf wat situaties met emotionele en financiele stress meegemaakt. Daarover later nog wel een keer meer. En vaak kwam de stress op alle vlakken tegelijk.
Dus ik was erg blij dat ik werk kon vinden, en houden. Dat maakt het leven makkelijker. Want je eigen verdiende geld kun je uitgeven zoals je zelf wilt, zonder afhankelijkheid. Voor mij was dat gelijk aan aanzienlijk minder stress. Zelfs als dat betekende dat ik bijna fulltime werkte en een kind opvoedde tegelijkertijd.

Het inkomen uit t werk was niet altijd veel geld, dus keuzes maken en budgetteren (en consuminderen dus) vond ik logisch om te doen. Daarmee maakte ik keuzes, ook om dingen niet te doen. Of heel anders dan anderen te doen. Maar dat waren MIJN keuzes. Dat voelde toch een stuk beter dan dingen niet doen omdat je geld tekort had of alimentatie niet komt. Ik voelde me eigenmachtig, en regelmatig rijk-genoeg. Al met al voelde ik me meestal goed met mijn leven vanuit mijn keuzes, zelfs al was niet alles ruim, rijk en luxe.

Tegenwoordig is mijn situatie luxe. Jongens, nou. Ik kan alle moet-dingen financieren uit mijn inkomsten, en ook nog al mijn wil-dingen. En dan blijft er nog over om te sparen.
Dat voelde eerst onwerkelijk en feestelijk, toen kreeg ik er een bizar gevoel van. Tenslotte ging ik zoeken wat ik ermee kon.
Want mijn leven was al goed, meer spullen ofzo had ik niet echt nodig. (zeker toen ik de onderhoudsachterstand had ingelopen) Dus wat kon ik met het spaargeld wat ik zo ophoopte?

Ik kwam op sites die praten over F^& U geld.
Die uitlegden dat als je een aantal maanden salaris op de bank had, dat je dan eventueel tegen je baas kunt zeggen: "rot maar op, ik ga weg". Als je baas geen goede baas was, in jouw optiek.
Omdat je de baas niet meer 100% nodig had. Je had een keuze, bijvoorbeeld om een andere baan te zoeken. Of zelf te vertrekken en daarna een andere baan te zoeken.

Een gaaf idee. Wow!
Iets voor mij? Nou, nou, zo erg dapper ben ik niet geweest. Maar toen mijn baas een aantal jaar geen interessant werk meer kon bieden, ben ik eerst gaan praten of er opleidingen konden. Dat ging niet, maar mijn baas gaf me wel meer vrijheid om mijn werk in te richten en zelf zaken te verzinnen of op te pakken. Maakte het toch iets leuker. Zonder spaargeld had ik dat waarschijnlijk niet gedurfd.
En toen ik in de krant mijn droomjob voorbij zag komen, heb ik wel gesolliciteerd. Dat durfde ik, omdat ik tegen die tijd een (flink) aantal maanden levensonderhoud op de spaarrekening had staan.
De baan ging nog door ook! Dus ik heb mijn vaste baan opgezegd, en een jaarcontract op de droombaan aangenomen. Mijn collega's kwamen me geluk wensen, velen met een jaloerse blik in de ogen: "dat ik dat durfde...". Zij hadden een hypotheek.......
Ik ook, maar ik had afgelost en gespaard. Dus ik zat niet in een gouden kooi, ik kon kiezen voor vliegen. Niet naar een ver land op vakantie voor 3 weken, maar naar een andere toekomst.

Die job was leuk, maar toch wel anders dan ik had gedacht. En vooral bleken er onderdelen in te zitten, die ik toch wel moeilijk vond (ik ben GEEN politiek dier, weet ik nu). Dus na het jaarcontract ben ik niet verlengd.

En mijn collega's daar zagen het vol verwondering aan: ik zocht ander werk, maar ik was niet in paniek. Was ik wel helemaal helder?
Jazeker. Ik wist hoe ver mijn financiele polsstok reikte, en dat was best een aantal maanden (zeker bij de WW). Want ik had nog iets verder afgelost en gespaard. Dus geen paniek. Wel actie, hoor.

Nu zit ik in mijn volgende job, en ik heb weer een heerlijke uitdaging. Maar het is weer met moeilijke elementen. Dat vind ik nu eenmaal leuk. Maar ik heb dus soms best stress. En een beetje stress is leuk, en soms is het bij deze baan wel een beetje boel. Moet ik mee oppassen.
Maar echte stress kan ik relatief makkelijk buiten de deur houden: ik kan denken "desnoods ontslaan ze me, of wordt mijn contract niet verlengd. Dat is zeker jammer". Want mijn huishouden gaat het wel een tijdje redden. En ik wil nog steeds werken, want ik ben nog niet financieel-vrij, maar ik heb mogelijkheden het anders te doen dan verplicht elke maand te doen wat ik denk dat mijn baas wil.

Zo merk ik de mentale vrijheid. Ik kan zaken kiezen omdat ik ze goed vind, niet omdat de interne politiek of mijn baas het verordonneert.
Die aparte keuzes geven me soms een voorsprong in het werk, de originele ideeen worden gewaardeerd. Da's mooi.
En soms laat ik werk liggen, als de uren wat veel worden. Dat voelt eng, maar is wel goed voor mijn thuis. En dat is veel waard, dat fijne thuisgevoel. Doet mijn kind ook zeker goed.
Dus ik ben creatiever en heb een fijner thuis. Opbrengsten, niet in euro's maar wel in stukken van een goed leven.

Ik vind het wel jammer dat ik merk dat ik de mentale vrijheid niet zo goed kan uitleggen, aan collega's enzo. De eerste keren voelde het ook zo onwerkelijk, dat ik besefte dat ik kon kiezen om iets te doen wat de rest niet deed. Of juiste niet-doen, terwijl de rest vond dat dat moest voor het werk.
Ik kan zaken doen, of niet-doen omdat ik ze goed vind.
Dat voelt heel raar.
Ik moet nog steeds wennen aan die macht.
Want zelf je keuzes kunnen bedenken en uitvoeren is echt een soort macht. Voelt licht draaierig, maar het is vast gezonder dan zware wijn! :-)

Het is een rente op m'n spaargeld die ik niet had verwacht.
Niet goed kan uitleggen.
Maar iedereen aanraad!

Heb je die macht en vrijheid van ruimte in je budget ook al eens gevoeld? En zijn er mensen die dat machtsgevoel beter kunnen omschrijven?

Winkeldronken

Vandaag heerlijke dag gehad (vrije dag....)
Naar de grote stad in de buurt gegaan, op de fiets, heerlijk uitgewaaid. Daar geshopd voor wat bijzondere dingen (die ze bij ons in t dorp niet hebben) en wat aparte eterijtjes (lang leve de islamitische slager). En wat kleding gekeken, voor netjes-op-het-werk heb ik eigenlijk weinig.
En ik voelde me raar in de winkels. Alsof ik dronken was. Er was zoveel te zien, zoveel te passen, om mogelijk mee te nemen. Zoveel moois. Zoveel lekkers.
Het overweldigde me. Ik verdronk een beetje. Goed denken was best lastig.

Uiteindelijk heb ik redelijk verstandige beslissingen genomen. Me aan m'n lijstje gehouden. Alleen voorraad meegenomen. Dat lukte omdat ik gewoontes heb, consumindergewoontes, die ik zonder nadenken kan doen. Koopbesluiten nemen op basis van vaste regels, of op basis van je lijstje. En anders komt het vast later wel. Als het voor mij bestemt is, ligt het er morgen ook nog wel. Daar kom ik dan voor terug. Hoeveel haast heeft dit nu echt?

Dus mijn portemonnee heeft niet meer geleden dan gepland van dit tripje. Maar het voelde wel raar. Ik voelde me opgejaagd, alsof ik koopbeslissingen moest nemen, terwijl niemand me dwong of in de nek hijgde.
De winkels zijn niet anders dan vroeger. Toen had ik dat gevoel nooit.

Of had ik toen dat gevoel altijd, eigenlijk? Misschien wel. Want ik heb de laatste jaren het koopvirus verloren, en besef dat ik alles heb ik moet en wat ik wil. Dus waarom shoppen? Dus ik kom nog maar heel weinig in winkels, of op de markt.
Misschien is het dat wel.

Met dit dronken-gevoel kijk ik eigenlijk met minder plezier naar de volgende keer uit, dat ik dingen moet zoeken. We zijn een feest aan het organiseren, en ik zoek wat aparte zaken. Dus dat wordt nog wel een keertje rondkijken.
Maar ik neem er in ieder geval de tijd voor, want dit dronken gevoel hoeft voor mij niet.

Is winkelen of shoppen voor meer mensen anders gaan aanvoelen sinds het consuminderen?

IMBY - mijn grote achtertuin

Ik hou van reizen. Vooral op m'n eigen spierkracht, waarbij fietsen favoriet is. Je gaat snel genoeg om verschillende zaken te zien, en langzaam genoeg om veel te zien, alles te ruiken en te voelen. En je kan stoppen wanneer je wilt, want je reist gewoon niet op de snelste manier. Dus je hebt een jas bij je, en wat drinken, altijd wel. En soms een hapje. En een pauzestop kan zomaar een mini-uitje worden.
Deze hobby heb ik nu een jaar of zes, en Nederland wordt bekend voor. Je ziet een foto en denkt: 'O ja, daar heb ik toen gefietst, dat was mooi/interessant/gezellig toen'.

Voor mijn werk moet ik (helaas) wel eens een flink stuk verderop wezen, en dan duurt de fiets of wandelen me echt te lang. De trein is minstens 30 minuten reizen verderop voordat ik een trein te pakken heb (met de auto, anders duurt het langer), dus in de praktijk pak ik dan de auto. En soms heb ik mazzel: dan kan (of kies ik er voor) om de werkrit te combineren met een stuk lopen vlak bij de plek die die dag m'n werk is.
En zo'n stuk lopen voelt dan ook als een mini-uitje. Ik kies een mooi stukje uit en ben gewoon een uur op vakantie.

Thuis ga ik daarentegen misschien wel minder weg dan anderen. Ik ga niet op wintersport, soms nauwelijks op "echte" zomervakantie. Dit jaar heb ik maar 1 week "echte" vakantie gehad. Fietsvakantie in eigen land natuurlijk. En minstens 10x in een weekend weggeweest op de fiets (al dan niet met overnachting, regelmatig bij vrienden). En ik heb middagen en avonden genoten van mijn achtertuin. Waar de zon vaak schijnt, een hangmat in past, en verse frambozen groeien. Zo vervelend ;-) !

Waar eventjes rusten ophoudt, en een vakantie "echt" begint, wordt voor mij tegenwoordig dus vaag. En ook de grens tussen  mijn achtertuin en de rest van Nederland voelt vaag. Ik ga fietsen naar de kaasboer langs een mooi riviertje- is die rit huishoudelijk of vakantie? En als ik een mini-uitje heb na mijn werk, is dat dan uitrusten of ben ik even naar een vakantie gebeamed (Dank je Scottie!)

Voor mijn gevoel houdt mijn werk op bij de deur van het werkgebouw, en heb ik gewoon een hele grote achtertuin. Zeg maar heel Nederland. Waar ik na het werk regelmatig in vertoef. En in mijn achtertuin voel ik me goed. Of er nu een gemeentebordje "Hilvarenbeek"" of "Kootwijk" of mijn eigen gemeente bij hangt, ik voel me goed en voel me op dat moment op vakantie.
En in mijn achtertuin geniet ik. Van de frambozen en van een weglopend wildzwijn in de ochtendschermering. Van mijn hangmat en van een klein fuutje dat op de rug van zijn moeder zit. En van de wind waar ik tegen in boks als ik mijn frustratie kwijt wil, en ik even alles eruit kan schreeuwen.

Ik weet dat sommige mensen last hebben van NIMBY, omdat ze in HUN achtertuin dat lastige of gevaarlijke bouwwerk niet willen hebben. Ik ga voor IMBY: heel Nederland is mijn achtertuin en ik ga overal van genieten. Van bier in Bodegraven tot holle wegen in Gulpen.
Je kan zelf kiezen hoe groot je geluk is. En je achtertuin. Kennen jullie dat gevoel?

Geen krokodillebil, maar ook geen gekookte kikker

In mijn laatste blog (heul lang geleden, sorry) merkte ik het al een beetje: moe. Eigenlijk best wel errug moe.
Moe omdat ik teveel wil. Het leven is zo leuk en interessant, naast alle dingen die toch soms wel een beetje moeten. Zelfs al kleed je alle moeten-dingen uit, minimaliseer je ze en doe je ze op manier die je energie geven. Dan nog wil ik teveel. Ik wil nog steeds een krokodillebil, zoals ik het tegen m'n kind zei.
En ik had mezelf bij m'n derde burnout toch ECHT beloofd dat ik dat niet meer ging doen.

Dat ik nog wel eens moe mocht zijn maar dat ik altijd moest kunnen blijven denken. En dat ik niet zo moe zou gaan worden dat ik continu geirriteerd was. Of dat ik gewoon geen zin meer had in dingen, die ik in het gewone leven leuk vind: koken, m'n werk, lekker fietsen of sporten. Als die kloof van moeheid, als een grote donkere diepte waar weer dreigde, dan zou ik gelijk dingen kappen. Eerst de lage prioriteit dingen en de dingen die energie kosten, en steeds verder terugsnoeien.

Tja, dat had ik mezelf beloofd.
En het mes (niet van Damocles, maar van B.urnout) viel natuurlijk net na een druk weekend, waardoor ik niet eens de puf had (of heb genomen) om m'n blog netjes te maken en een berichtje te typen dat ik tijdelijk op laag pitje stond.
Ik heb gelijk afgeknepen en braaf gerust en alleen gedaan wat moest (werken, kind helpen en 1 uur huishouden per week), en daarna gerust. En dan kijken of er energie was, of dat de dag al om was.
De dagen vlogen!
Sorry mensen. Het had netter gekund, maar dat kan ik nog niet. Ik ben al blij dat ik niet (weer) te ver ben gegaan.

Langzaam komt de energie weer terug (en het is hier herfstvakantie, dus ik heb wat vrij genomen. Dat helpt ook). Dus ik  doe weer een kort blogje. Hopelijk komt er meer, want dit is wel een leuk iets om te doen.
En het blog over rente (en rente-op-rente) is ook een stukje verder. Maar verrek als het niet waar is: het is echt lastig om uit te leggen, zeker omdat ik de sneaky kanten ervan - ook voor slimme mensen-  wil uitleggen. Dat kost echt hoofdbrekens en ik heb niet zoveel hoofd over nu om te breken. Het komt dus als het goed is. Het moet nog even sudderen, het is nog niet gaar.

Voor mezelf ben ik nu trots: ik heb op tijd "stop" gezegd. Ik heb mezelf niet als een kikker in een pan die langzaam wordt opgestookt, laten gaarkoken. Ik ben eruit gesprongen, en ben lekker gaan chillen. En zo uitrusten is echt makkelijker dan bijkomen van een burnout (of de ME terugvallen van Min-of-Meer). Het voelt ook wel fijn om weer zin te krijgen in klusjes of dingetjes. Die dan "opeens" gebeurd zijn. Soms dan. Want soms is het nog steeds rusten.
Nu hopen dat ook blogjes weer "opeens" gedaan zijn, want ik voel me toch wel erg prettig met het mee-lezen en het schrijven.

Fijne tijd iedereen!