vrijdag 23 september 2016

Wat mag mijn pauw?

Die nieuwe klerenkast, de klerenkast in NieuweHuis he. Die is groter dan de vorige...... En het centrum van de nieuwe woonplaats heeft veeel meer winkeltjes, ook leuke, ook makkelijke grote.....

Dus de verleiding van de markt en de zuigkracht van een lege kast is er (weer). Kan mijn innerlijke pauw die weerstaan?

Mijn eekhoorntje kan het hebben: ik heb genoeg warme truien, lekkere sokjes enz. Dat zit wel snor. En de basis garderobe laat me elke week verschillende dingetjes aanhebben op het werk (herhaalt elke 14 dagen, of iets langer). Dat is genoeg, in de mannenomgeving waar ik werk.

Maar ik zie nu mooie setjes, en jasjes. Zou een leuke aanvulling zijn, en dan ben ik op een andere manier mooi (en warm) op het werk. Dat mag toch wel? Er goed uitzien is goed voor mijn imago en carriere.
Zegt mijn innnerlijke pauw.
Al zie ik mezelf niet echt wat weg doen, want dit is nog goed.... En dat zit nog lekker (danwel prima)...
En de kast heeft ruimte over nu....

Dus tja.

De eerste barst in het bolwerk is het breien van een nieuwe omslagdoek/vest. Dat levert ook een lange tijd meditatieve actie op, en dus rust in het hoofd. Heel handig met zo'n moe hoofd dat ik regelmatig heb.
En nu ben ik heel blij met wat ik maak, want ik maak het natuurlijk precies in de kleur en materiaal die ik mooi en lekker vind. Met dat ene lieve uiltje in de rand gebreid, past precies bij deze dame <vul hier een mooi verhaal over Athene in>.
Maar met alle moeheid van de afgelopen tijd, gaat die omslagdoek hard.

En ik word wat fitter, dus ik loop "zomaar" even langs een winkel.

Dus...
slik....
Ik voel de trekkracht van nieuwe mooie vestjes en jasjes en tops (de rest kan ik nog wel weerstaan). Alhoewel die schoenenwinkel ECHT mooie schoenen had (goede ook).

Dat dus.

Bij het verhuizen heb ik van alles doorgegekeken, maar uit de klerenkast is niet veel weg gegaan. Wel uit de zaken die ik al apart had gelegd richting zolder, maar niet uit de "normale voorraad".
Ik gebruik alles regelmatig. Het meeste dan, en de rest is wel zonde om weg te doen - te mooi, of handig in die  of die (zeldzame) situatie - en dan gebruik ik t ook.

Hebben jullie nog tips om mezelf grenzen te stellen voor deze nieuwe kast? Of andere manieren om mijn innerlijke pauw tevreden te stellen?

zaterdag 17 september 2016

Vitamine D, goed en gemeen.


Nu ik mijn vitamine D tekort aanvul, merk ik van alles. Veel meer ik dan ik op voorhand dacht, is aan het veranderen. De goede kant op allemaal, allemaal puzzelstukjes voor een goed leven. Maar dat er zoveel vasthing aan deze vitamine, had ik zelfs na googlen niet ingeschat. Een evaluatie na drie weken:

Vitamine D maak je zelf uit zonlicht (als je tenminste voldoende pro-vitamine D eet, uit vette vis, olie en eieren) In Nederland schijnt niet zozeer het eten, maar wel je inname van zonlicht voor een tekort te kunnen zorgen. Zeker in de niet-zomermaanden is ons landje grauw, en wij zitten ook niet allemaal buiten in hempies de hele dag he.

Hoe ik dan, als fanatiek fietser en klusser en kampeerder, begin augustus een vitamine D tekort kan hebben, is me nog steeds een raadsel. Misschien toch iets geniepigs met overgang? Google zwijgt, en alleen hiervoor naar de dokter gaan, daar is mn leven nog net te druk voor. Eerst aanvullen en kijken of het wegblijft. Ennieweeeeee.

Ik ben met dat drankje van de dokter in wekelijkse shots aan het aanvullen, en wat voel ik? Niet direct meer energie. Maar wel dat ik, na gewone activiteiten zoals een soepje koken of een winkel bezoeken, de eerste week niet meer zo bizar moe was. Niet meer in de orde van ik ben misselijk van de moeheid, of ik moet gaan zitten, anders wordt ik duizelig. Het was meer een voldane moeheid. En in de tweede week was die moeheid er alleen nog na wat zwaardere klussen (stofzuigen, dweilen).
En het doen van de activiteit voelde ook lekkerder, het was niet meer het waden door stroop, maar gewoon lekker aan de slag zijn. Nu, in de derde week, heb ik zelfs weer het kinderlijke plezier in bewgen als ik naar mn werk fiets. Het voelt gewoon lekker om mn spieren te voelen, mn bloed te voelen stromen en de machine van mn lijf te voelen draaien, zelfs als de zon niet helemaal schijnt. Ik heb nu echt weer zin in fietsen.

Een gevoel, dat ergens heel ver in mijn herinnering zat, zeg van n jaar of wat geleden. Zou het al zou lang zijn, dat dat tekort sluipendewijs is opgelopen. Kan natuurlijk.Maar wel geniepig, hoe dat er zo langzamerhand insluipt. Enniewee.

Er gebeurt meer in me.
Ik kan me een stuk beter concentreren. Dat kan natuurlijk puur door mn energieniveau komen, maar het voelt eerder als een waasje alcohol dat verwaait. Gewoon een beter scherpstellend stelletje hersenen. Maakt allerlei werkjes makkelijker (minder naar de keuken lopen en denken “wat wilde ik ook alweer pakken. En kenniswerker die ik ben, zijn mijn collega's en ik er ook best blij mee dat ik geen details meer vergeet, en klussen weer overzie. En makkelijker meerdere dingen tegelijk kan oppakken, want natuurlijk heeft het werk nog steeds z'n drukte momenten.
Mooie bonus, die ik niet verwacht had.

En sinds ik de shots neem, slaap ik beter. Dat maakt natuurlijk ook uit met moe voelen, dus misschien is dat de werking. Maar ik slaap beter door (veel minder wakker om 4.00). En ik slaap dieper, het voelt nu echt weer dat ik uit een diep donzen wolk terugkom als ik wakker wordt. Dat gevoel was ook van lang geleden....

Maar het allerfijnste vind ik wel dat mn gedachten anders lopen. Sinds ik de vitamine D shots neem, zijn diverse rot-stemmetjes uit mn hoofd verdwenen. Stemmetjes die zeggen: “waarom doet X dat me dat aan?”, “het lukt me ook nooit?” enz. Allerlei stemmetjes waartegen ik moet vechten, omdat ik anders wel erg verdrietig wordt. En vechten als je moe bent, nou dat lukt dus nogal s niet.
Dus .... met die stemmetjes had ik nog wel eens een uitval, vooral thuis (waar n verbouwing voor de gebruikelikse zooi en tegenslaagjes zorgde).  Tja, dan is het wel een overbodige mededeling eigenlijk dat mijn huisgenoten  zoooo blij zijn dat ik shots neem. Al vinden ook mijn collega's het wel fijn dat ik minder stress en weer humor meeneem naar het werk. Voor mij is de grote bonus dat ik  weer kan genieten. Niet alleen van een werkend lijf, maar gewoon van zitten in een stoel thuis. Van de stukken huis die af zijn en mooi. Van een breiwerk dat wat wordt. Van een kop thee.
Toen al die rot-stemmetjes in mn hoofd zaten, was het erg lastig rust zoeken, want er was altijd wel iets wat me irriteerde, en dat ik moest opruimen, bepraten, fixen, etc. Dat helpt natuurlijk voor geen meter om je energie op peil te houden.

Dit laatste onderdeel vind ik echt een heel gemeen effect van vitamine D: als je tekort hebt, ben je niet alleen sneller moe (fysiek), maar put je eigen geest jezelf nog eens extra uit. En dat komt langzamerhand opzetten, dus tussen de ups en downs van het leven door is dat erg lastig om te merken.
Echt gemeen, dit effect!

Dus mijn goede voornemen is nu wel, om vitamine D op peil te houden. Ik begin met een gewone vitaminepil van de etos, met een 100% dagdosis(ADH), op mijn vrije dagen bij het rustige en uitgebreide ontbijt dat we dan altijd nemen. Vitamine D kun je teveel nemen, dus meer 100 % wil ik niet slikken. En in principe zou mijn eten en leven al genoeg moeten zijn, dus elke dag moet niet hoeven.
We zullen het zien, na de winter. Als ik dan nog heppie bent, is het wel OK. En anders laat ik nog ns bloed prikken, om te weten hoe het er dan voor staat.

Wie heeft ook wel eens n vitamine tekort gehad? En was het net zo leuk toen je het weg ging werken? Met onverwachtste bonussen?

dinsdag 6 september 2016

weer bloggen met een d

Of dingen met een d, dt, of t een zijn, weet ik meestal wel. Maar verder kost het toch stiekum wel iets van tijd en energie om een blog te schrijven. En laat ik die 2 de laatste tijd nu heel erg aan andere dingen uitgeven. Dacht ik.

Kijk, dat de tijd vliegt als je gigantisch aan het verbouwen bent, dat weten. (Zeker als je erin zit en af en toe denkt: "Goh, ik zou eigenlijk weer eens een blog moeten schrijven") Waar die tijd dan blijft, weet ik nu niet meer. Iets met "nog even afmaken", "wat moet hier dan voor schroefje in/kleur op/ lijm onder?", "pffff, even zitten hoor", en de rest is verdwenen in dromen - in mn bed. Geloof ik, want af en toe zat ik duf in een auto op weg ergens naar toe. Met manlief aan het stuur, die had de duffe fase iets later, dus het was veiliger dat hij reed.

En daarna hebben we lekker gevakantied! Ik geloof dat ik er echt aan toe was. Ik was nog nooit zo moe geweest. Meestal is het bij moe lekker om op een camping te zitten, rustig uit te slapen en een crea workshop te doen. Nu was ik de eerste dagen misselijk (en normaal eet ik graag en veel). Maar goed, ik voelde me ook moe genoeg om de misselijkheid in het plaatje te snappen. En het beterde wel met uitslapen, hangen bij de tent, en af en toe een restaurantje. Dus alles was weer goed.

Daarna nog "even"verhuizen. 1 week lang hebben we in OudeHuis van alles ingepakt, auto en aanhanger volgeladen, naar NieuweHuis gereden en daar uitgepakt. Meeste stond al behoorlijk op de goede plek, want we deden t kamer voor kamer. De eerste dagen, daarna deden we 3 kamers door elkaar. Maar ook dat ging nog.
We hadden zelfs nog tijd de laatste 2 dagen te luieren, en de verhuizende katten goed te aaien, voordat ik weer aan het werk moest. Dat was ook de dag dat de kopers van NieuweHuis de sleutel van ons kregen.
Ging allemaal goed, en voelde als afsluiting. Nu hoefden we alleen nog wat (niet essentiele) dozen te openen en de katten te blijven aaien en te genieten van NieuweHuis. Dat kon rustig aan, geen haast.

En opeens was ik weer misselijk en moe. Onhandig, als je op je werk net van vakantie terugkomt. Dus na een paar dagen me door de stroop slepen, klusjes ontwijken en braaf uitslapen, maar de arbo-arts gebeld. Want n nieuwe huisarts was er nog niet, en ik ging dit moerasgeploeter niet eeuwig doen. Dat had ik mezelf beloofd tijdens n burnout. Dit voelde anders, maar wel echt wel raar moe en niet OK.

Of was het "gewoon" de overgang? Slapen ging idd matig, en warm hebben lukte ook goed. Dus dat zal dan wel (mijn geboortejaar is ook langzamerhand lang genoeg geleden).
De arbo arts was begripvol, stelde een boekje voor ("In de juiste versnelling"), en vroeg me even langs de huisarts te gaan.

Duurde nogal even. De bieb waren we nog geen lid van, en een huisarts moet tegenwoordig ook 3 formulieren per persoon ingevuld krijgen.

Dat boekje is dun, en vol goede tips. Maar als je al 3 burnouts, de ziekte van Pfeiffer en herstellen van een trombose hebt overleefd, staat er nix nieuws in. Dan heb je dat level van de universiteit des levens al gehad, en loop je alle open deuren door, en sla je het boekje na een half uur dicht. (Voor anderen is het waarschijnlijk een heel leerzaam epistel) Uitslapen, niet te gek doen, jezelf niet gek denken, af en toe mediteren, wel rustig bewegen, tja, dat dee k allemaal al.
En dat hielp ook een stuk, gelukkig.

M'n moeheid werd van een moeizaam moerasworstelen langzamerhand een gestadig dweilstadium. Waarbij ik de dag redelijk doorkwam, al overzag ik niet alles en was concentreren op 1 taak net zoiets als n acrobatiekkunstje: wel te doen, maar dan ook niets er tussendoor he.

De bloedtest meldde een tekort aan vitamine D. OK. Zal wel.

HEH? Ik tekort aan vitamines? Ik eet zo gezond dat ik het voedingsbureau advies kan geven. Vegetarisch met af en toe vis. En ik fiets zo vaak ik kan (zonder zonnebrand), dus genoeg zonnestraaltjes pakkend. Hoe zo IK n tekort aan vitamine? Of een tekort aan zon?

Nou ja.
Misschien ook wel fijn. Dan weten we tenminste wat t is.

En vitamine D is tenminste gewoon in n drankje te vinden. Dan kunnen we het oplossen. Hopen we.
Dus bij de dokter shots gehaald. Elke week een paar tienduizend eenheden in een halve milliliter naar binnen gooien. Experiment van weinig moeite.

En verrek als t niet waar is. Na 3 dagen begin de dweilfactor af te nemen.
Ik krijg wat overzicht. Wordt ook wat minder chagerijnig en klagerig (en daar zijn de huisgenoten ook errug blij mee!). Op mijn werk begin ik "gewoon" dingetjes tussendoor te doen, en weer te zingen.

Dat het fietsen naar mn werk wat soepeler zou gaan, had ik wel ingeschat te beteren als mn energie omhoog zou gaan. En dat de concentratie wat beter wordt, och, daar kunnen we nog wel inkomen. Maar dat zelfs m'n humeur zo zou verbeteren (alle duiveltjes houden van binnen hun mond), vind ik echt bonus.

En ik type nu 's avonds nog even n blogje, gewoon omdat ik fut heb, en wel zin heb om wat te vertellen.
Zelfs de spelling doe ik er spelenderwijs bij. Die D helpt (met een "t").
Nooit gedacht dat een blogje typen verhindert zou worden door een vitamine tekort. Bizar zeg!

BTW: Heb nu nog iets meer bewondering voor Martine, die een lijf als een veel betere dweil heeft, en toch regelmatig blogjes eruit gooit die helder en leesbaar zijn. Want juist dat bloggen lukte bij mij niet toen ik moe was (van verbouwen en plannen).
Hopelijk lukt het vanaf nu weer beter. Lijkt me gezellig!

dinsdag 9 augustus 2016

t Sal nie waar wese... Nou ja

Het oude huis is verkocht. En het mafste is: de bank heeft geen fout gemaakt bij de afrekening. Tenminste...

Het liep soepel.
Ik had manlief gevolmachtigd ergens tijdens de dagen die ik had opgenomen voor de verhuizing. Dus voor de overdracht kon hij tekenen, en hoefde ik niet nog n dag extra op te nemen. Makkelijk.
En de bank heeft verder niet gebeld, de notaris heeft niets gemeld en het geld is op mn rekening gekomen.

Nu alleen nog de afrekening nakijken of alle cijfertjes echt kloppen. Da's n klusje wat niet zo soepel loopt, want mn energie is er nog niet.
Echt niet, al gaat bijslapen goed en gaat mn energie de goede kant op. En de dozen zijn ook bijna allemaal weg.

Maar als die afrekening OK is, zou dat betekenen dat de ABNAMRO de hypotheek correct zou hebben afgesloten, en dat zou de eerste actie zijn van deze hypotheek die ze zonder fouten hebben uitgevoerd. Als we het verkeerde advies over hoe en wat van de afrekening, niet meerekenen. Ik geloof het bijna niet, want alle andere acties (afsluiten, bijstorten, aflossen, etc) gingen met klachten en fouten gepaard.
Kan het dan toch? Iets "gewoon goed doen"?

Toch maar even die afrekening nog goed checken, want het zal toch niet waar zijn. Als jullie niets horen verder, is het OK. Zullen we dat afspreken?

vrijdag 24 juni 2016

De bank kan het niet leuker maken, o, toch nog.

Ons huis is verkocht. Fijn. Dus krijgen we een berg papier om alles netjes af te wikkelen. Niet zo fijn, maar hoort er bij. Dat weet je en je overleeft het meestal wel. Behalve dat ik nu bestolen lijk te worden door mijn bank. Vergeleken met de bank is trouwens de belastingdienst een open en helder verhaal en een makkie om te regelen. Hoewel......

De notaris stuurde keurig een mail met wat er allemaal moest. Even zuchten, even steunen, even zoeken in de kast en scannen, en het meeste zat in de mailbox. Daarna nog een energielabel gedaan. Prima. Weer een klus geklaard, en was een uurtje werk. (En daarna mocht ik een chocolaatje van mezelf)

Alleen dat regeltje over het verrekenen van de hypotheek.... Toch maar even navragen bij de bank.
Wij hebben een hypotheek, deels aflosvrij (die op 400 euro na is afgelost), deels spaar (waar ik nogal wat heb bijgestort).
De hypotheek is 70% van de WOZ waar van het huis, en we hebben voor iets meer dan WOZ verkocht. Dus we krijgen wat gestort van de notaris bij de overdracht (noemt de belastingdienst "overwaarde"). Mooi. En goed gedaan van ons, toch?
(en logisch, gezien de aflossingen zeven jaar geleden)
En dan is er geld in de spaarhypotheek (het "spaardepot").
Ik dacht dat eggies nog dat een bankspaarrekening was, maar de bank heeft het over een verzekering. Kwam ik vorig jaar achter en is GRRRRRRRRR. Want daar had ik specifiek om gevraagd om dat NIET te hebben. Maar enniewee.
Er zit geld in, en dat komt eruit bij verkoop.
Dat klopt en telt mooi op bij de overwaarde. Maakt een mooi bedrag wat we tegemoet zien.

Nu zit ik met mijn hypotheek bij De bank. ABNAMRO. Als mede-aandeelhouder (70% is nog in handen van de staat) hoop ik dat ABNAMRO dit soort kernactiviteiten gewoon goed doet, en zo marktaandeel houdt. Als oud-medewerker weet ik, hoe draconisch de bureaucratie was en toch nog steeds is (al gaat het langzaam beter).
Maar het antwoord dat ik kreeg toen ik aan een hypotheekdeskundige vroeg of het spaardepot verrekend kon wordt op de overdrachtsdatum, maakte me verdrietig.
Want nee, verrekenen bij de notaris kon niet. Pas na overdracht konden de formulieren (let op het meervoud!) naar me toe gestuurd worden. Maar dan zou het echt binnen 6 weken geregeld zijn. Dan zou ik het spaardepot in handen hebben. Eerlijk beloofd! zei die mevrouw.

Nou, dat moet ik nog zien. Letterlijk geen enkele procedure die ik heb gehad met deze hypotheek (1 start, 1 oversluiting, 4 bijstortingen en 1 aflossing) zijn zonder fouten verlopen. Fouten die ik met extra belletjes moest signaleren, en die baliemedewerkers van de bank met veel bloed, zweet en tranen intern moesten bevechten en fixen. Zelfs die ene keer dat ik rood stond en de maandbetaling miste, kon niet gewoon opgelost worden. Vertrouwen? Neuh. Zelfs de belasting die nog langs gaat komen, vind ik een mindere kwelling, dan de bankprocessen.

O ja, en als klap op de vuurpijl: als ik een tekort had gehad dan had het verrekenen wel gekund, want dan had de bank het logisch gevonden dat ik een tekort van duizenden of tienduizenden euroos niet kon voorschieten. Nu ik heb gezorgd dat ik geen tekort heb, maar juist overwaarde heb, mag ik wachten op mijn geld. Bij een bedrag waar 6 weken rente nog een bedrag is waar je wat mee kan in de horeca, en meer dan n kop koffie. Dat vind ik niet netjes naar mij als klant, en zelfs een klein economisch misdrijf (6 weken rente stelen).
Ik heb me netjes gedragen (bijgestort en afgelost) en ik wordt bestolen van 6 weken rente. Dat voelt zo oneerlijk! Ik hoor beloond te worden voor mijn vooruitziende blik, die de bank risico scheelt (ik ben een zeer verantwoorde lener), niet andersom. Of tenminste de rente vergoed krijgen totaan uitbetaaldatum.
Maar ik kan er niets aan doen. Dit is de regel en zo doet de bank het. Zegt die mevrouw met rotsvaste zekerheid, zelfs als ik het nog een keer vraag. Ik ben er niet blij mee.
Daarna zat ik te dubben zal ik hierover een klacht indienen?  Tot nu toe hebben de klachten niet geleid tot serieuze acties. Alleen directe problemen, bijv. bij een formulierfout of een foute uitbetaling, lijken gefixt te kunnen worden door een klacht. Moeilijker moet je het de klachten afdeling niet maken, zover gaat hun "macht"(mandaat) niet. Dus heeft een klacht indienen zin?
Toch maar gedaan, want ik zie weinig andere routes. En hierboven had ik het verhaal al uitgetypd.

En waarachtig, allememaggies, het is niet waar!
Met een uur werd ik gebeld. Met een dame van de klachtenafdeling hypotheken. Dat het verhaal helder was. Maar niet helemaal goed. Want verrekenen kon wel, met mijn verhaal en specifieke hypotheek.
De details had de eerste dame voor haar neus gehad toen ze meldde dat het echt niet kon, maar enniewee. Ik wil niet teveel enerige aan zeuren en andere nutteloze zaken besteden.
Dus prima, het kan wel. Tenminste als..... Ik schrijf op een briefje welke magische woorden de notaris moet gebruiken in haar communicatie met de bank ("ik vraag een aflosnota met verrrekening van product X aan"), en stuur dat later door.
En o ja, de eerste dame had een mailtje gekregen met "nadere informatie over het product" met het verzoek dat ze toekomstige andere gevallen wel goed zou behandelen. OK, dan hebben we alles netjes opgelost.

Nou, dit is voor het eerst dat een klacht snel wordt opgepakt, en ook voor het eerst dat ik iets hoor over een kleine verbetering aan het system - al is het dan maar de kennis van 1 hypotheekdeskundige.
Dat stemt me, heel voorzichtig en zonder op iets te rekenen voor de toekomst, positievig.
Wie weet gaat deze afronding van de hypotheek goedkomen zonder verder gedoe. Ik hou jullie op de hoogte

En binnenkort een volgend blog over de belasting dienst. Want dat is ook nog zo'n "klein klusje" waar ik nog eens rustig voor moet gaan zitten...

woensdag 22 juni 2016

een keer gelukt

Even update ivm de energierekening: gisteravond heel braaf lui gedaan. In het park gewandeld, en bij het water in de zon gezeten. Met een reep Tony's. Die nog niet eens op is.

Knap he?
Een keer gelukt. Op naar de volgende keer.

(Want lekker relaxen is voor mij net zo moeilijk als afvallen. En het lukt net zo goed. NOT dus. Hopelijk helpt het als ik blog wat ik doe, heb ik me voorgenomen. Kijken of dat beter werkt.)

dinsdag 21 juni 2016

wie betaalt mijn energierekening?

De afgelopen dagen was ik ziek. Ik lag dus op bed, en knapte daar meer dan alleen lichamelijk van op. Want ik had een achterstallige energie rekening, en ik ontdekt dat ik die geloof ik alleen zelf uit het rood kan halen en houden.

Vrijdag: Misselijk, spieren die afwaswater nadeden, en een hoofd waar alles hetzelfde vage was. M'n rug kon met die spieren de blessure van de afgelopen week niet meer compenseren, dus deed bij het minste of gerinsgste (lees meer dan een paperback tillen), zeer.
Duidelijk gevalletje ziek dus. Ik meld me niet vaak ziek, maar thuiswerken ging niet, alleen liggen op bed, met mn ogen dicht. Met als voornaamste beweging soms mn ogen opendoen of de kat aaien, die naast me lag. Katlief had zich een onaardige hoofdwond bezorgd, en moest duidelijk TLC hebben. En katlief zorgde ervoor dat ik me lekker kon ontspannen. We waren een goed team.
's Avonds wat beter, dus ik heb wat in de keuken gescharreld tot er een maaltijd op tafel stond. En dat was leuk om te doen. Na het eten ging het wel weer soepel bedwaarts. En mijn volgende boek van Pern was alweer uit.
Zaterdag een klusslijst vol administratie en opruimklussen. Manlief heeft zich woest geweerd in de schuur. Ik heb ook 3 schuurpapiertjes opgeruimd en een blik verf. Blikje, daarna heb ik wat zaken op marktplaats gezet. Opgaande lijn, maar nog niet topfit. En eten smaakte me nog niet, mn eetlust keek nog naar niets uit en m'n darmen voelden argwanend aan. Voorzichtig eten kon wel, maar genieten is het nog niet.
Zondag met plezier ontbeten. En zowaar een stuk dringende administratie voor de notatris gedaan. Dus dan kon ik echt wel helpen klussen hoor! Eehhh, maar een plank de kamer doordragen maakte me misselijk, en m'n rugspieren hadden toen ook hun portie alweer gehad.
O. Lukt schilderen? Daarvan staat ook genoeg op de dringende lijst, dan voel ik me nog wel nuttig.
Dat lukte. Zeker met hulp van stoel en trap en de goede houding houden, maar het lukte. Gelukkig. Dus van allerlei schilderklussen opgepakt en m'n chagerijn op afstand kunnen houden.
Maandag naar het werk, maar de fiets thuisgelaten en van de diensten van de buschauffeur genoten. De mazzel was dat het werk eindelijk eens rustig was. Eindelijk die stapel moet-ook-nog klusjes wegwerken. Pffff.

Dat was bijkomen. En nu het lijf zo'n beetje functioneerde, had ook mn hoofd en mn gevoel de nodig uitdeuktijd nodig  na alle stress, merkte ik. En met de vleugels van mn gevoel en crativiteit een stukje uitgeslagen voelt het leven anders. Heel anders.
Ik merk nu pas hoe geniepig je bij stress stukje bij beetje elke keer een stukje inlevert. Een stukje creativiteit dat je compenseert met meer plannen of meer doorzetten. Een stukje genieten waardoor je zo moeilijk nieuwe energie op doet. Spanning die zich in steeds meer hoekjes en gaatjes van je lijf vast gaat zitten totdat het eigenlijk niet meer echt lekker voelt - maar waar ligt dat nu aan?

Ik geniet nu dat ik gewoon op kan staan zonder dat mn rug klaagt. En m'n eten is weer lekker. Maar dan ook echt lekker, dat de smaak doordringt voorbij m'n mond. Echt genieten.
Alles is leuker zal ik maar zeggen, zonniger of lichter.
Zelfs op deze regendagen.

En waarom heb ik het zo ver laten komen? Waarom heb ik niet eerder op mezelf gepast?
Tja. Nou ja. Tja. Verbouwen met diverse klussen en aannemers tegelijk. En lekkere drukte op het werk. En m'n zoon helpen voorbereiden van z'n studie. Allemaal echt belangrijke dingen. En die "moesten" of in ieder geval zo ver mogelijk gedaan worden binnen de energie die ik beschikbaar zag. Want je laat je kind of je huis toch niet in de steek. Dan mag het zonnig zijn, maar ga je niet in de zon zitten, maar die klus doen. En snel koken, zodat je ook nog....
Toch?

Vooral het feit dat ik de planner ben hier, en degene die oplet voor iedereen en op iedereen, maakt dat mijn energie uitstroomt. Enne.... de laatste tijd heb ik niet veel dingen gehad waardoor de energie weer binnenstroomde.
En dan is het net als bij geld: op een gegeven moment kom je tekort. Dus dan heb ik tekort op mijn energie rekening.

En dat snap ik dan niet eens.
Tenminste, mijn verantwoordelijke stemmetje snapt er nix van. En dat stemmetje is nogal de baas in dit soort situaties. En die krijgt weinig energie van alle situaties, want er lukt nog niet alles, en er moet continu bijgesteld worden. Dus die is nogal bazig.
Niet mijn verstandige rekenkantje, die zo lang kon consuminderen en uitkomen met geld.
Niet mijn chaotische praatkantje.
Niet mijn filosoofje.
Niet mijn dromerige sci-fi liefhebbertje, hoewel ik wel lekker veel sci-fi gelezen heb in de avonduren. En dat hielp.
Niet mijn creatieve maakstertje, hoewel die nog wel haar momentjes had als er iets af is in huis. Maar da's maar soms, want er is nog veel niet af. En anderen doen veel meer, ik ben meer van de plannen en het regelen in de avonduren na het werk. Dus dan telt het niet bij mij, he.
Niet mijn liefhebbende en beminde vrouwen kant. Want manlief klus harder dan ik en heeft weinig puf voor lieve woordjes.
Niet mijn lui-met-een-heerlijk-drankje-in-de-zon genietertje. Dat is trouwens een dwergje met een piepstemmetje, die hoor je bijna nooit boven de andere stemmetjes uit.

Al die andere stemmetjes leveren dus geen bijdrage. En wie betaalt de energierekening dan? Eeehhh... niemand.

Da's niet handig he. Rood staan bij jezelf. Dan kan je het beter bij de bank doen, daar kun je een contract of een deal mee sluiten.
Als je eigen energie beneden peil is, heb je gewoon geen poot om op te staan.
En da's helemaal onhandig als jij de steunpilaar van het huishouden bent.

Dus ik moet zorgen dat ik ook energie laat binnenstromen. Dat moeten is nog moetender dan het moeten van de huizen en zoon enzo.
Genieten af en toe. Rusten soms. Maffe dingen doen. Grappige dingen doen. Dat soort dingen.

En, op dit moment zie ik het.
Eerlijk.
Echt!
Ik beloof het!
Ik heb het me eggies voorgenomen! Erewoord.


Ik ben benieuwd of ik zo helder blijf de komende weken. Misschien moet ik eens wat meer gaan vertellen over vanuit die andere kanten van me, om ze actief te houden en er leuke energie van te krijgen. Want anders zou ik zomaar in dezelfde valkuil kunnen lopen...
O nee, natuurlijk niet. Ik had het toch beloofd....
Of heeft iemand nog andere (betere?) tips?

Het goede nieuws is wel dat het nieuwe huis bijna af is, en dat het oude huis verkocht is. Dus zowel letterlijk en figuurlijk verdwijnt er dan een energierekening.
Per 1 augustus zijn we alleen nog in het nieuwe huis. Dat is dan ook goed leefbaar, al zullen we ons nog wel maanden vermaken met de klussenlijst die er dan nog is. Maar klussen wordt dan 1 of 2 dagen in de week ipv fulltime. Dat moet gaan helpen. En dan is het leuk, en niet moeten.
En we kunnen hopelijk tussendoor ook genieten. Van wat er wel af is. Van even in de tuin zitten (ipv heen en weer tussen 2 huizen), biertje er bij. Theoretisch en volgens Bartjens moet het allemaal prima lukken en makkelijk kunnen, het is een ruime planning.
Maar ja.....
Hoe niet-verstandig ben ik de komende tijd?


zondag 5 juni 2016

Geen mama meer weekend

Het is een fijn weekend geweest. Een weekend waarop zoon z'n eigen plan trok, en ik dus allerlei dingen deed waarbij hij zich ongemakkelijk voelt, of die liever zonder hem of zelfs  liever alleen doe.

Ik heb in het nieuwe huis kleuren uitgeprobeerd en uitgezocht. Wat past waar en in welke combi?
Rondgesjouwd bij de Karwei (die locaal allerlei extra aanbiedingen had ivm jubileum)
Theaterbezoek gedaan met tante dat we als kado hadden gegeven. Leuk, absurdistisch (daar kan ZL niet tegen). En we zijn onverwachts blijven eten.
Uitslapen. Dat is iets dat ik met manlief  doe. En dat doen we ook als zoon er is, want we slapen echt uit na al dat klussen. Mehn! Wat heb ik geslapen.
Rare recepten uitproberen, met restjes en half herinnerde recepten. Lekker van gegeten.
Hard gewerkt en de eerste kamer is mooi en bewoonbaar (onze slaapkamer), al moet er nog 1 wasttafeltje worden gemonteerd.

Voelde raar, zoveel niet-ZL dingen achter elkaar.
Hij wordt echt groot. Zo groot dat hij nu een dag en een nacht weg is (spellen doen bij een vriend), en dan nog niet opgewacht hoeft te worden. Hoort bij zijn leeftijd, en voelt goed dat hij "gewoon" doet (want zijn diagnose is steeds correct en hindert toch wel in z'n leven). Ben ook trots dat hij groot wordt en nog trotser dat hij "gewoon" groot wordt.
Maar voelt ook raar, dat ik niet mama hoef te zijn. Dat ik kan denken en doen wat Ik wil, ipv elke seconde (nou ja, tegewnoordig elk uur) controleren of hij  nog goed gaat. Leeg-nest syndroom? Misschien. Het is wel onwennig.
Heeft zijn fijne kanten, om lekker met m'n eigen dingen bezig te zijn en ongestoord te kunnen genieten. Dat heb ik nooit veel gehad (tja, eenouder van een autist, dus zorgen en werken). Voelt ook echt een soort van vrij. Zeker op zo'n heerlijk weekend als dit weekend is genieten en vooruitdenken aan de toekomst (zomer en langer) prettig. Dus angst voor het lege nest heb ik niet.

Bovendien: ZL maakt duidelijk dat hij met me wil praten, ook hij volgend jaar gaat studeren (en mogelijk op kamers gaat). Dus zo'n leeg gevoel zal ik niet hebben.
En hij heeft genoeg handicap over om nog wel begeleiding nodig te hebben (en ik vrees dat een vriendelijk moeder oog hier nog wel zinvolle bijdrages gaat leveren en dus nodig zal zijn). Dus ik blijf me nog wel iets vermaken met ZL. Maar ik merk nu goed, hoe anders de balans ligt. ZL doet z'n eigen ding, en soms help ik nog. En zo hoort het ook als je 18 bent.

Dus ik mag, misschien moet ik wel, gaan nadenken over wat ik nu ga doen met 'n vrije tijd. Nu m'n ene baan (moederschap) zo'n klein bijbaantje wordt dat ik weer een leven ga hebben. M'n andere baan (bij mn baas) is nog gewoon voltijds, dus echt vervelen lukt nog niet. Maar toch: ik heb luxeproblemen en keuzes.
Weird, maar een goede afronding van een weekend.

donderdag 26 mei 2016

waarom levert alleen kanker mooie momenten?

Recalcitrant mens ben ik. Lees ik zo'n mooi verhaal over een hele groep mensen die een geweldige sportprestatie leveren, en daarmee een hele berg geld ophalen, dat dan helemaal gesponsord wordt om kankerpatienten een betere kwaliteit van leven te geven tijdens hun ziekte, of om meer onderzoek te doen naar behandelmethoden. geweldig! Mooi doel!

Zeker, is dat een goed doel. En dat levert ook vele mooie momenten op in het leven van de kankerpatienten en hun familie. Een verbetering van onze wereld.

Maar.

Toch.

Word ik daar recalcitrant van. En chagerijnig.

Niet van die ene actie. Die is goed. Elk van die acties.

Maar omdat ik die acties eigenlijk niet of nauwelijks zie voor andere ziektes. Ik mis vergelijkbare acties voor Alzheimer (waar ook veel mensen aan lijden, en hun familie, en waar veel te weinig aan gedaan wordt in behandeling en ook in onderzoek). Ik zie ze niet voor chronische ziektes zoals diabetes, Crohn, dwarsleasies, spastische aandoeningen,....
En al helemaal niet voor psychische ziektes. Daar is nauwelijks geld voor opvang van ernstige gevallen, laat staan voor onderzoek of behandeling van mensen die "gewoon" er aan lijden. En zowel de patienten, als hun familie, als de hele maatschappij heeft daar last van (denk aan de familiedrama's met en zonder dodelijke aflopen, zowel die in het nieuws komen als degenen die het nieuws niet halen)
Zo kan ik waarschijnlijk doorgaan.

Er zijn zoveel gebieden in de zorg waar te weinig geld is vanuit de overheid. Voor behandeling te weinig. Voor zorg. Voor onderzoek.
En ik lees voormalijke heroische sportacties voor kanker.

Hoe rot die ziekte ook is (en dat issie), hij is niet rotter dan een heleboel andere ziektes. En al sterven er veel mensen aan, ook aan honger en hartfalen sterven veel mensen. En daar hebben we nauwelijks acties voor.

Het KWF doet dus iets goed, heel goed. Marketing, organisatie, en mogelijk nog meer.
En misschien hebben ze de mazzel dat kanker aanspreekt. Het is een ernstige ziekte, waar je pijn van hebt, en regelmatig aan dood gaat. En de pijn is te verlichten met een mooie dag met wensen. Maar waarom zo'n dag niet voor kinderen met autisme?
En het is te genezen, als er goed wordt behandeld (of nieuwe methodes worden ondekt) Dus de acties helpen echt. Maar ook voor

Eigenlijk. Eigenlijk. Eigenlijk zou ik ik willen dat dit allemaal niet nodig was. Dat er gewoon genoeg geld bij de ziekenhuizen was vanuit de normale wegen om zorg te leveren en nieuwe zorgmethoden te ontdekken.
Dat is niet zo, dus nu ben ik maar aan het wensen dat dit soort actie acties eerlijker verdeeld zouden zijn over de verschillende ziektes.

Het helpt natuurlijk niet dat een aantal ziektes zijn veel complexer dan kanker en er is minder van bekend is (psychische ziektes, of iets als ME). En veel ziektes zijn minder goed te "marketen": ME en depressie is niet zichtbaar, net zo min als de sluipende slijtage van diabetes, laat staan als "mooi moment" en schizofrenie levert vooral pijn (en soms dood) bij familie op maar via nogal indirecte wegen. Afwezigheid van familiedrama's is moeilijk op TV te laten zien. Dus het is ongetwijfeld niet makkelijk om de acties positief te laten zijn en het resultaat zichtbaar te laten zijn.

Maar toch, maar toch, zou ik daar wel iets meer van willen zien. Dat de ziektes waar we als mensen of als maatschappij het meeste last van hebben, dat die de meeste actieopbrengsten krijgen.
Maar zo werkt het niet he.

Ach ja, utopia is er nog niet. Al zou ik wel willen weten hoe we een stapje die kant op kunnen zetten en meer dan alleen kankerzooi de wereld uit kunnen helpen. Heeft iemand tips? Goed nieuws?

maandag 23 mei 2016

Langzaam aan

Wordt ons huis wat. De muren, dak en vloer zijn geisoleerd, de elektra ligt waar ie moet, net als de muren die nu op de juiste plek staan. We gaan nu schilderen (en al met al willen we veel schilderen) en nog wat vloeren leggen.

De beneden vloer moeten we nog wel uitkiezen, en dat wil maar niet lukken. Iets met raar licht, en kleuren die elke keer het niet zijn. (en wij willen ook kleur, grijs en bruinig trekt alle sjeu uit het leven. Vinden wij dan he) Maar goed, daar komen we vast nog wel uit.

En langzaam aan beginnen we te geloven dat het gaat lukken. En dat ons nieuwe huissie mooi en leuk enzo wordt. De buren blijken aardig, dus ja. Het gaat vast wat worden.

Nu kunnen we weer wat andere dingen ook gaan doen, denk ik. Vrienden bezoeken. Vakantie bedenken en boeken (weekje, voor de rest is ons nieuwe huis avontuur genoeg). Zoon naar universiteit helpen.
Weer bedenken hoe de nieuwe ronde in ons leven weer een goed leven gaat worden.

Een aantal ingredienten weten we. We willen licht, en rust en kleur. En boeken. En fietsen naar leuke of lekkere plekjes. En lekker koken en eten. En vrienden bezoeken of bezocht worden. En lekker wat maken (voorlopig dingetjes in, om en aan het nieuwe huis natuurlijk).
Al die zaken hebben we langzaam aan ontdekt als belangrijke onderdelen van ons leven. Omdat we er zo van genieten op de momenten zelf, en van de na-effecten (gezond zijn door gezond en vers eten, je gewenst voelen door vrienden contact, wijzer worden van praten met vrienden, minder bang omdat je zoveel manieren hebt gelezen om iets op te lossen). Voor ons maakt dat een leven waarin we ons heel vaak echt gelukkig en prettig (dus rijk) voelen.

Gisteren zaten we bij vrienden, en zag ik TV. Ik heb me vermaakt van de verbazing. Niet zozeer om het programma (een redelijke spelshow op iets RTLigs en iets met huizen-make-over), maar vooral om de reclames tussen en in de programma's. En de manier waarop mensen kiezen, en wat mensen kiezen.
Ik voel me ZO'N freak. Ik kies allerlei dingen anders. Ik kan heel prima leven zonder koek of tjitjatjoe-drink of vrijheidsauto. Ik hoef geen design huis (waar je nauwelijks bergruimte hebt, ondanks dat dat belangrijk was voor dat gezin), ik kan zelf bedenken en kiezen wat ik mooi vind. Ik hoef geen verre vakantie, want vakantie-gevoel-genieten doe ik al op een zaterdagmiddag in de tuin in de zon met een boek.
En mensen doen toch een hoop moeite daarvoor! En ze zijn toch blij met een donker en grijs huis! Ik mis iets, maar wat? Weet iemand het?

Daar ga ik eens over denken, wie wat kan ik dat ook langzaam aan gaan snappen. Al blijf ik tussendoor wel lekker genieten van mijn goede leven.

zondag 8 mei 2016

Glimlach thee

Het klussen aan het huis vordert, en heeft nu een rustpauze. Die we goed kunnen gebruiken, want na 5 weken onafgebroken klussen ben ik moe. Ik zit in de tuin met een theetje en geniet.

Een heel lekker theetje, gekregen op mn verjaardag (van een medetheeliefhebber). En de tuin is zonnig en bloeit en groeit en ruikt en alle vogeltjes zingen. En de blauwe regen is aan het uitlopen. Het is niet te heet en niet te koud, het is heeerlijk.
Ik krijg bijna tranen in mn ogen, maf he. Ik heb het gevoel dat ik de bloeiende energie in me opzuig en ik drink mn thee.
Ik voel me rustig en gelukkig. De boeddhaglimlach voel ik door mn hele lijf.
Dit is de perfect vakantie. Reisafstand: 3 stappen vanaf de achterdeur.

Het is maar voor een dagje. (Vanavond schoonouders wegbrengen naar hun vakantieadres). Daarna ga ik weer naar de baas, en op mn niet-baas dagen (ik werk 4x9) doe ik nog 2 dagen klussen. Manlief klust elke dag. En soms helpt een vriend, of huren we een specialist in (isolatie en dragende muurtjes enzo). Harder kan het dus niet (helaas, mijn planningsduiveltje is erg lastig).

We zullen wel nog een maand of anderhalf, 2 bezig zijn voordat alles af is. Met een maand zouden we kunnen verhuizen, dus we zien wel even hoe de onderhandelingen verlopen voor het oude huis. Gelukkig aan die kant niet echt stress (wel werk, met regelmatig bezichtigingen en nu de 2e onderhandeling).

Ik ga nog even lekker genieten en opladen.
Wie weet schiet er nog een oplossing voor de klusproblemen te binnen.(welke vloer? En hoe dan? En neem ik dit bod aan, of onderhandelen we met een nieuwe partij?) Wie weet blog ik ook nog over die problemen, in de hoop dat jullie nog tips hebben.
Maar nu even niet.
Nu even thee, en genieten met een glimlach.

vrijdag 22 april 2016

Niet stoicijns dagdromen

Ik kan een hoop hebben, sommigen zouden me stoicijns noemen. Of een doorzetter. Maar nu ben ik helemaal vlak qua emoties, want ik ben gewoon moe. MOE. Laat-maar-alles-ik-kan-niet-eens-meer-iets-bedenken moe.

Logisch met een verhuizing, waar ik 2 dagen per week mee verbouw. Zeker voor zo'n bikkel (die best een portie oncomfortabel kan leven soms zelfs opzoekt). En zo'n onsteking zal ook nog wel wat energie trekken. En natuurlijk is bij mijn baas (waar ik mijn fulltime baan in 4 dagen doe) het lekker druk.  En voor de vrije uurtjes doen we nog iets om het oude huis te verkopen.
Sorry nog trouwens, dat het bloggen zo slecht lukt tussendoor.
Ja, ja, vast wel (maar als eigenwijs doorzettertje vind ik dat maar matige argumenten). Logica is niet alles.

En psychologisch is het nu ook het zware moment: de eerste enthousiaste weken hebben we gehad, maar de grote klussen zijn nog niet af. (Al hoorde ik dat de zonnepanelen hangen - maar ze zijn nog niet aangesloten bijvoorbeeld). Dus er moet nog heel veel "kleine" dingen gedaan worden, voordat maar de contouren af zijn.
En daarna is er nog een lijst met klussjes als: vloer vervangen in woonkamer, keuken en 2 slaapkamers, alle muren schilderen, fietsenafdakje maken.
Ja, ja, natuurlijk helpt dat niet mee  (al zou dat voor een bikkel als ik toch nog wel moeten kunnen)

En dat het oude huis matig verkoopt (wel bezichtigingen, zelfs 2e keer bieden, maar 10% af van wat we als minimum prijs hebben staan), is ook een soort zorgje.
Ja, ja, en zorgen verlagen je denkvermogen, dat weten we. Dus alles werkt kvt tegen elkaar in. Ik ga zelfs minder netjes praten en negatief doen, zo moe ben ik.

Dus ik heb nogal last van het nu-even-niet gevoel. En dat moet maar even mogen van mezelf, want ik ben te moe om een uitweg te bedenken (anders dan slapen, en hangen, en vertrekken naar een ver land, of de loterij winnen om alles te laten doen - maar da's lastig als je heel consuminderig geen loten hebt)

Dus ik ben maar eens andere dingen aan het bedenken dan aansluitschema's voor zonnepanelen of marketingtips voor een huizenverkoop. Ik ben nu gewoon even aan het dagdromen hoe ik nou eens lekker van mezelf mag uitrusten.

Wat er in me opkomt: eh.. kussens, hangmat, zon, poes, boeken (Pern!) en wat aardigs te drinken (thee, water met bubbels, eventueel met gerstenat).

En morgen ga ik wandelen met zoonlief (inclusief een stuk begeleiding voor z'n studieplanning) en mag ik een lekkere zak snoep van mezelf.

Droomt iemand nog andere leuke dingen voor me?
Dan ga ik braaf m'n thuiswerkdag uitvoeren, want de uurtjes die ik had vrijgenomen zijn nu wel op.

dinsdag 19 april 2016

Hello Kitty, dus blij met mijn hand

Vorige week van woensdag op donderdag nacht, moest ik even naar het toilet. En zag ik een vreemde kat in mijn slaapkamer. Ook goedemorgen!

Onze katten kunnen via 2 katteluikjes zelf een route naar buiten vinden, en weer terug. Al 10 jaar werkt dit naar volle tevredenheid van alle huisgenoten. De katten kunnen naar buiten als ze willen, ook midden in de nacht. En ze komen voor dag en dauw weer terug om ons in de ochtend weer lief en vragend aan te kijken en geaaid te worden, zonder dat wij ons warme bedje hoeven te verlaten.

En nu opeens was er een vreemde kat in huis. Niet alleen in huis, zelfs onder ons bed. Hallo he! Die kat zou ik wel eens even in z;'n nekvel pakken en het raam uitzwiepen!
Dacht ik.
Maar de kat werkte niet mee, en ik greep mis. En de kat had mij te pakken. Diverse krabben op mijn hand en 2 fikse beten: 1 in mijn hand en een hele diepe in mijn pols. Au! Daarna is Hello-Kitty rap vertrokken door het raam. Hopelijk wel onder de indruk van de stampij die we hadden geschopt ondertussen.

Maar goed, ik had dus een kattebeet of wat. Netjes ontsmet, en het bloeden stopte keurig, dus weer gaan tukken.
De volgende dag was mijn hand gevoelig. En wilde m'n pols allerlei bewegingen niet maken. Duh! Gewoon rustig aan doen, en dan lukte alles wel. De natuur is mooi en tijd heelt alle wonden.
's Avonds leek het wat dik, dus een rustig avondje gehouden. Vrijdags was het nog dikker geworden. en wat rooiig. En het was best wel onpraktisch gevoelig. Fietsen ging duidelijk minder soepel, nu het schakelen onhandig ging. 's Avonds hand en pols in de soda gedaan, dat hielp.
Maar een goede vriendin adviseerde toch even de huisarts te raadplegen. Ja, in het weekend, want kattebeten zijn gemene beten. En tja, zij is ervaren EHBO-er en geen stresskip. En zelfs mijn indiase collega's hadden vrijdag best wel geschokt gereageerd op de aanblik van mijn pols, en dat zijn ook niet echt doetjes. Dus OK, OK, OK.... ik ga langs de huisartsen post. (Ik heb een hekel extra medische handelingen als ze niet nodig zijn. En de huisartsen post is een half uur per auto van ons huis, en dan nog wachttijden, bleh)

De arts vond het wel zinvol dat ik was gekomen. Hij mocht ook wel kijken naar de wond, maar niet aankomen. Maar verder was het helemaal niet zo erg met de wond, hoor. Vond ik eigenlijk.
Hij was een vaderlijk type, met zachte lichtgrijze baard, en knikte wijs. Hij zag dat het fout was, daar hoefde hij niet voor aan te komen.
Hij keek ook even naar mn inentingspaspoort. Tetanus risico was duidelijk nul, gezien de prikken voor onze Verre Oostenreis van 3 jaar geleden. Zie je wel, niets aan de hand, zei ondergetekende bikkelachtig.
Dus hij schreef antibiotica voor. Die konden we daar niet direct afhalen, de ziekenhuisapotheek was al gesloten. Of we nog de grote stad in wilden (minstens nog een half uur met de auto, en dan een langere weg terug naar huis)? Neu. En zo erg pijn deed het nog niet. En ik had ik al gezegd dat ik niet van medicijnen hou?
Stiekum had ik nog de hoop dat met regelmatige sodabadjes en mijn eigen fantastische immuunsysteem de ontsteking langzamerhand wel zou minderen. Ik ben een bikkel.

Dus wij reden rustig huiswaarts en gingen lekker bedje in. Slapen ging fantastisch!
De volgende ochtend weer sodabadje. Maar mijn ontbijt zou Sonja Bakker trots hebben gemaakt. En de rest van de ochtend was ik wat misselijk, en dat ging niet over. En volgens mij ben ik ook wel eens helderder geweest, meer gefocust enzo.
Dus toen alle klusspullen gehaald waren en ik met manlief bij ons nieuwe huis zat, en hij rustig aan het klussen sloeg met een vriend die ook kwam helpen, keek ik rond wat ik kon doen. Mijn hand kon vooral veel eeehhh niet. En ik voelde me een beetje raar (high?). mmmmm. OK, OK, OK, misschien moest ik maar die antibiotica gaan halen. De natuur kon deze klus mogelijk niet klaren zonder dat ik me hondsberoerd ging voelen. (of moet je het katsberoerd noemen in deze situatie?)

Dus de lokale weekendapotheek opgezocht. Liep gesmeerd, sommige dingen van de zorg werken nog. En zaterdagmiddag kon ik de eerste pil nemen. En tegen de avond ging het beter. Misselijkheid weg, en de focus was er weer. M'n hand ging nog niet beter, nog warm en rood enzo, dat wel.
Gelukkig dat mijn eetlust terug was, want we gingen samen de vriend, uit eten. (er was net een muur uitgehakt, dus het huis was te stoffig om zelfs maar lekker eten eten van gehaalde chinees). Ik was blij dat ik lekker kon smikkelen en mee-eten,

Zondag was een rustdag, en dat ging ontzettend goed. Mijn lijf wou alleen maar rust: slapen, in de zon liggen, wat lezen en nadenken, zitten, theetje drinken.
Er moesten wel nog n paar klusjes, maar zoon ophalen in de auto was nog wel te doen. Al was ik daarna stiekum weer moe (lang leve de hangmat!!)

En het hele weekend had ik momenten waarop mijn hand of arm weer deed wat ik altijd voor normaal had gehouden: de hagelslag pakken, een sleutel omdraaien, schrijven, een hand geven, dat soort dingen. Dingen die ik al een paar dagen niet kon, of met links deed (ik ben bijna volledig tweehandig). Als je dan merkt dat je het weer kan, is dat een heel geweldige ontdekking. Bijna zoiets als de gedachtenoefening die de Stoa-filosofen aanraden. Alsof ik regelmatig bizondere kadootjes kreeg, zo voelde het. Met 1 hand kon ik al veel, en daar kwam nog allerlei moois bij!
Dat gevoel was top.

En sinds maandag kan ik bijvoorbeeld weer met 2 handen typen, en heb ik genoeg energie over na het werken en klussen. Dus kan ik zomaar een blogje tikken tussen alle verbouwingen door. Mooi he? En dat allemaal door Hello-Kitty.
(maar het kattenluikje gaat hier toch af en toe in de katten-niet-naar-binnen standje)

Hebben jullie ook wel eens een ervaring gehad die naar zou moeten zijn, maar waar je toch een heel goed idee of gevoel aan over hebt gehouden?

zondag 10 april 2016

eeehhh, duh? Eurologica onder mijn pet

Prijzen vergelijken levert geld op, omdat je de goedkooopste variant aanschaft die voor jou goed is. Hoe duurder het product waar het om gaat, hoe meer euroos je kan besparen zo. Als je dat wilt, dan he. Is dat nieuws? Blijkbaar voor veel mensen wel, want de ACM heeft onderzoek naar gedaan naar besparingsmogelijkheden van financiele producten.

Dat onderzoek ging over hoeveel een gezin kan besparen (in diverse samenstellingen, en in diverse fases die een mens in z'n leven kan tegenkomen) als je het goedkoopste, het gemiddelde of het duurste financiele product neemt.
Denk dan aan een ziekenkostenverzekering, een hypotheek, ed.

Dat zijn allemaal producten waar de meeste mensen een hoop geld aan uitgeven. Honderden euro's per maand. Dus dat je daar een paar procent op kunt besparen, en dus per jaar enkele honderden en (in sommige gevallen zelfs) duizenden euro's op kunt besparen. Tja. Dat vind ik geen nieuws. Da'ss gewoon logiess, zou een pas gestorven wijsgeer zeggen.

Ik ben blijkbaar te lang consuminderaar (afhankelijk van je definitie misschien al wel m'n hele leven), om te snappen hoe mensen dit NIET kunnen weten. Dat gaat me echt boven m'n pet, of onder m'n (consuminder)IQ door, of hoe je het noemen wilt. Gewoon eurologica, noem ik dat in gekke bui. Als je je best doet, is op van alles wat winst te halen of een besparing te boeken. Door het anders te doen, door een korting te regelen, door bij een ander te gaan winkelen, door het niet te doen. En een procent van een groot getal, is vaak een interessant bedrag.

Dat een hoop mensen deze wijsheid niet toepassen in hun leven, daar kan ik nog inkomen. Geen zin in moeilijke vergelijkingen of denken dat je het  niet kan (en zo simpel zijn hypotheken niet, en het ziekenkostenverzekeringsbos is erg verdwaalbaar groot), geen tijd, geen puf (en sommige zijn nogal gedoe om om te gooien dat kost echt energie), ik heb toch geld genoeg. Denken dat het niet kan omdat je adviseur daar niets over zegt, of het afraadt. En je adviseur heeft natuurlijk altijd gelijk. Ik kan bijna alle verklaringen snappen die mensen geven. En het is hun eigen geld, dus ik maak me er ook maar beperkt druk om - er zijn genoeg andere belangrijkere wereldzaken te verbeteren waar de beslissers geen zin in hebben, geen kennis van de details hebben, etc.

Maar niet WETEN dat je er (veel) geld mee kan besparen?
Nee. Ik snap echt niet dat mensen dat niet snappen.

Kan iemand me helpen hoe mensen dat kunnen denken?

woensdag 6 april 2016

Meer afval door consuminderen?

Als consuminderaars en groene consumenten hebben wijj meestal weinig rest afval. Maar wat moet ik hiermee?

We hebben de sleutel van ons nieuwe huis, en zijn lekker bezig met een echt grote verbouwing. Ik heb zo goed uitgerust de laatste tijd (en dat was helaas te hard nodig), dat ik nu op mijn vrije dag spontaant weer een rommeldoosje in de badkamer opruim in het kwartiertje dat we moeten wachten voor we vertrekken naar de tandarts. Goed teken, zou mijn energie weer OK zijn?
De meeste zaken gaan naar de kringloop, of de papierbak in. Opruimen is een truucje dat we kennen, eitje.
Maar.....
Wat doe ik nou met dit.



Inderdaad, een doosje inlegkruisje. Gekocht toen mijn menstruatie wat ging veranderen, een paar jaar geleden. En eigenlijk weinig gebruikt. Omdat de wasbare verbandjes beter bevallen, lang leve fuzzybunz. Omdat dat dunne spul me niet bevalt in mijn onderbroek, frummels tussen mn benen is gewoon niet mijn ding. En als het dan zo weinig is, was ik het er wel uit, kies ik toch in de praktijk.
Enniewee. Ik heb er 1 uit het doosje gebruikt, en verder zijn het nette verbandjes. Stonden 2 jaar in de hoek van de kast, voor als Justin Case op bezoek kwam. Ofzo.

Maar dit inleveren bij de kringloop gaat niet helpen bij recyclen. Die gooien het weg, dat kan ik ook theoretische zelf wel doen.
Weggeven aan de buren? Mijn buren zijn keurige mensen, praten over maandverband is .... eeehhh... nou ja, Always moeilijk he. En enkele buurvrouwen zijn zelf al van hun maandelijkse probleem af.
Ik weet geen enkel aardige manier van hergebruiken van dit spul. Zelfs als rugzakschouderbandklemverminderaar werkt het niet, want te dun.

En dan nog:
Gooi je dit nu bij het oud papier? (Er zit wel een plastic strip op)
Gooi je dit bij het plastic? (het is voornamelijk papier)

En op een of andere manier irriteert het me ontzettend om een doosje (bijna) vol nieuw, ongebruikt spul weg te gooien. Zeker voor weggooien van op zich goede spullen in het restafval, heb ik blijkbaar een allergie gekregen.
Niet het geld (aankoop was minder dan een euro). Maar weggooien is zo niet-in-mijn-systeem al jaren. Dit voelt echt zooooo verkeerd.

Wie heeft leuke tips? Een goede is ook welkom.
Morgenavond wordt het anders toch hoppa, dat heb ik al met mezelf afgesproken. Zoveel heb ik nog net geleerd van Valhalla, maar gewoon weggooien, nee, dat gaat aan mijn consuminderhart. Mafkees ben ik he?

dinsdag 29 maart 2016

gedroogd fruit en harder sparen

In het financieel dagblad staat een positief stuk over Raisin. Een Duits initatief waar spaarders hun geld over de grens kunnen inleggen. Zo kan je spaargeld wat harder groeien. Hoe mooi is dat?

Op zich natuurlijk mooi. Over de grens zijn de spaarrentes hoger, tot een procent of 2,5 (voor meerdere jaren vast).

Sparen is redelijk veilig, dus voor mensen die aandelen te eng vinden, is dit zeker een optie om een naar te kijken.

Via die site (nee, ik krijg r niets voor) kun je kijken wat je aan rente kunt krijgen bij een spaarrekening op een bank in diverse landen in Europa.
Alle aangeboden spaarconstructies vallen onder de ECB regels, dus onder hetzelfde regime als ons depositiegarantiestelsel, waarbij de eerste 100.000 euro inleg van een spaarder bij een bepaalde bank altijd weer wordt teruggeven, ook als de bank failliet gaat. En die regels zorgen ook voor een behoorlijk lage kans dat die bank failliet gaat.
Wel vind ik het een nadeel dat er nergens iets staat over welke soort risico dan ook. Dat is in Duitsland misschien niet verplicht , misschien zijn wij onderhand een beetje verwend met de AFM regels.
Zelf weet ik niet helemaal zeker of een Portugese bank helemaal even veilig is als de ING, maar de ECB zorgt behoorlijk voor bank veiligheid. Voor m'n werk moet ik die regels soms doorploegen, en geloof me: het zit behoorlijk in elkaar. Ik lees ook nooit wat (in FD of ergens anders) over bijzondere risico's binnen Europa. Op spaargebied dan, voor kredieten verschillen de risico's per land wel een beetje omdat de economie in sommige landen wat anders of minder loopt. Maar ook daar weinig spectaculairs waar ik me zorgen over maak. Natuurlijk geldt hierbij wel: als er anderen meer weten, leer ik natuurlijk graag bij. Dan lees ik vast iets interessants in de comments.

De site is in het Duits, maar spreekt redelijk voor zich. De rente en de mogelijkheden hangen af van de hoeveelheid geld die je kunt missen, en hoe lang je het wilt vastzetten. En via de site kun je dan direct doorklikken om het te regelen. Da's al een stuk makkelijker dan alles zelf uitzoeken. Al mag dat ook.
Wel rekent de site kosten voor dit uitzoek- en doorklikgemak. Tja, service kost iets. Het voordeel is geloof ik wel, dat je dan niet bij elke bank een account hoeft aan te maken. Je mag ook zelf naar zo'n bank toegaan voor een account, al weet ik niet of dat altijd online kan (en sommige banken zitten toch iets voorbij omfietsafstand) Ik heb nog niet nagekeken hoeveel.

Overboeken (van inleg, en van rente) moet tegenwoordig een makkie zijn binnen Europa (dat staat verplicht in de wet), dus mag niet eens een problem zitten. En banken mogen er niets voor rekenen. Dus voor de praktische zaken zou alles inderdaad moeten kunnen werken. Al kan het zijn dat je sommige communicatie van de bank (brieven, nieuwsbrieven) in de locale taal krijgt. Ik weet niet of je daar iets door kunt missen. Met Google translate kun je van elke tekst een idee krijgen waar ie over gaat, dus zelfs dat is dan op te lossen.

Het feit dat we het monopolie van onze grootbanken (Rabo, ABN, ING) zo kunnen doorbreken, vind ik persoonlijk positief. Houd ze actief.
En als andere economien meer bieden voor spaargeld, is dat een goede manier om geld te verdienen en geld te laten stromen naar waar het blijkbaar nodig is. Een positief aspect van het kapitalistisch system, laten we dat gebruiken.
Ik denk dat ik er serieus naar ga kijken - wel na het kopen van het huis en de verbouwing. En die staan voor de komende 2 weken op de planning, dus bij ons is het spaarpotje best wel leeg even... Dus nu even niet. Maar iemand anders die wat meer rente wil gaan halen, gun ik de link wel. Hoe interessant is een hogere rente bij een EUbank?

Heeft iemand uberhaupt ervaring met een rekening bij een bank in het (Europese) buitenland?

zaterdag 26 maart 2016

Economische grootmacht leent voor schone lucht

China is een rijk land, met veel jonge en hoogopgeleide inwoners. Economische grootmacht aan het worden. En die gaat lenen voor schone lucht. Bij zo'n bericht warrelen allerlei vragen door mijn hoofd, want China is best een conuminderig land.

Waarom leent China niet van de inwoners? Of kunnen ze hun bedrijven niet om een lening of extra belasting vragen, eehhh. eisen? Hebben ze niet voldoende rijke inwoners om dit te crowdfunden of zoiets (nou, dat nou net wel)

Laat China hiermee zien dat bedrijven de schone lucht mogen opmaken en hun winsten mogen opstrijken (nou ja, meestal de eigenaars dan) en dat de overheid (lees alle burgers) de zooi mag opruimen? China is nog niet zo lang bezig met het kapitalistische systeem, die zouden toch beter moeten weten.
En China is ook fanatiek bezig met allerlei schone technologien (vandaar dat bijna al onze zonnecellen nu daar vandaan komen bijvoorbeeld).

Dus waarom moet de overheid gaan lenen om de overgang naar schone technologien te betalen? Ik ben een techneut, kan een beter economisch geschoold iemand me dat uitleggen?

donderdag 24 maart 2016

verjaardag en testament

Ik was laatst jarig. Altijd leuk, natuurlijk. Dus we waren op bezoek gegaan bij m'n ouders, omdat m'n moeders lijf van geen kanten meewerkt. M'n vader was z'n gebruikelijke zelf: zaken kordaat regelen, dus er was taart. Van de HEMA. En ik kreeg bij binnenkomst een originele opmerking.

Ik had net m'n jas uit, en m'n vader legde uit hoe hun erfenis was geregeld. Met een tekening van de notaris erbij, dus het was helder. En hij legde uit dat we ons dus geen zorgen hoefde te maken als er 1 van hen beiden zou overlijden. Er was geld voor de begrafenis. Alles was geregeld (de testamenten konden we inzien), en de (beperkte) kosten voor dat belastinggedoe rondom de erfenis konden ze zelf dragen, ook voor ons kindsdeel. Dat laatste is alleen administratief geneuzel, er zou verder niets concreets uitkomen.

Fijn om te weten, natuurlijk, dat ze alles goed geregeld hebben. Zo ken ik mijn ouders ook.
En ik zit niet verlegen om een erfenis. Ik ben opgevoed dat ik mijn eigen broek ophoudt, dus dat er pas geld geerfd kan worden als beiden zijn gaan hemelen, lijkt me een goede constructie. Voelt rechtvaardig voor de "langstlevende".

Mijn moeder is de laatste tijd minder helder, en heeft ook al diverse intensive care dagen gehad, dus dit was een goede tijd om dit te laten checken. Prima zo.
En ik hoop natuurlijk dat het nog lang duurt voordat dit soort zaken van toepassing zijn. Ik wens niemand dood, ofzo.

De taart was lekker, er was kersentaart en chocolade. Ik  hou van chocolade.
En ik was blij dat ook mijn broer tijd had gevonden om even langs te wippen. Die is altijd druk, en zie ik niet vaak. Dus dat hij geen kado had, ken ik. En dat was net als mijn ouders. Ik was blij dat hij er was om me te feliciteren.

Maar toen ik terugreed besefte ik dat ik ook het fijn zou hebben gevonden als mijn vader me had gefeliciteerd. Ergens op de middag.






Het heeft me nog een paar dagen dwars gezeten, voordat ik uberhaupt dit blog kon tikken. Ik kan geen woorden vinden voor hoe en wat het me aangrijpt. Wat ik op dit vlak van mijn ouders overgeleverd krijg, is me  nog niet helder.

woensdag 23 maart 2016

Consuminderrecepten gevraagd; gevorderden niveau.

Jullie weten: ik ben een fietser. Ik geniet er van, en gebruik het regelmatig als vervoermiddel. Ik zit dan ook bij een club. Daar kwam ik een consumindervraag tegen, waar ik echt hulp bij kan gebruiken. Vooral van gevorderde consuminderaars, denk ik.

Een nieuw lid, een man van een jaar of 24, vertelde bij een goede bak koffie dat hij rond moest komen van een uitkering. Voor hem was de fiets ook deels transport, en deels hobby. De enige hobby die hij had, want veel andere dingen lukten niet. Iets met een lijf dat regelmatig omviel en een hoofd dat geen prikkels kon hebben. Werken lukt niet, want een dag in de week moet hij al standaard rusten, als hij verder niets doet dan enkele gesprekken met vrienden en de boodschappen. Fietsen was flexibel in te plannen, en leverde weinig prikkels op, dus dat zorgde voor langzaam een wat beter lijf. Hij was nu op het niveau dat het lijf een hele dag kon fietsen. Wel op een langzaam tempo (25 km/h vinden wielrenners en ligfietsers niet hard), en met lange herstel tijd, maar toch. Ik kan dat soort afstanden ook, maar met mijn werkverplichtingen erbij doe ik het niet vaak.

Toch fijn om te horen dat iemand zo langzaam wat betert natuurlijk. Toen kwam de opmerking: maar als ik me aan mijn budget houd (30 euro per week) voor eten, dan weet ik niet hoe ik genoeg te eten kan regelen. Dan heb ik honger. Ik val zo af. (en 64 kg is geen overgewicht voor iemand van 1.70). Of ik moet mijn spaargeld gaan gebruiken om te eten voor mijn hobby.
En weet je, als consuminderaar en fietser snap ik dat. Van 30 euro in de week kan je eten. Maar als afstandsfietser eet je regelmatig dubbele porties. En van 30 euro in de week 2 mensen te eten geven is echt niet simpel.

Nu kook ik graag, en ik hou er niet van als mensen verkeerd eten. En ik vind het wel tof dat hij spaart van zijn uitkering, voor zaken die hij voorziet (hij wil over een paar jaar nieuwe meubels enzo) Dus ik heb aangeboden mee te denken.
We mailen nu, en heb nu een dag of 10 gezien wat hij eet. Simpel, goed, goedkoop eten (denk aan boterhammen met worst, een appel, andijviestamppot, 1 kant en klaar pizza - na een 200 km tocht). Daar zit geen winst in. Jammer, dat had ik gehoopt.
Mijn voorstellen voor alternatieven liepen ook aan tegen het feit dat er geen goedkope supermarkten in de buurt zijn (en dat die voor veel prikkels zorgen). En recepten moeten simpel zijn, anders is dat ook te vermoeiend. Een stamppot maken gaat nog net. Dat maakt het ook allemaal niet makkelijker. nee.

Dus ik zoek nu recepten die simpel te maken zijn, en goed voeden. (voldoende groenten, voldoende koolhydraten, voldoende eiwitten), en natuurlijk de portemonnee ontzien. Liefst eenpansmaaltijden die je makkelijk voor 2 of 3 x maakt.
Ik weet het, echt geen makkelijke set voor waarden, daarom vraag ik ook om hulp. Want simpele maaltijden of goedkope maaltijden of sportmaaltijden ken ik wel. Maar de combinatie vind ik ook lastig zoeken. Ik hoop wat links te vinden waar deze man mee kan gaan experimenteren. Want dat wil hij wel, andere zaken proberen om wel binnen t budget te blijven en geen honger te hebben, en z'n goede lijf te houden. Iemand ideeen om dit dubbeltje niet op z'n kant te laten gaan?

O ja, winkeltips (voor in Nijmegen en omstreken) zijn ook welkom. Zitten daar nog leuke turkse winkels of goedkope marktjes?

zondag 6 maart 2016

De strijd met mijn innerlijke eekhoorn.

Mijn innerlijke eekhoorn is een beetje onrustig voor de verhuizing. Gaat het wel goed komen met de voorraden? En ik wil die innerlijke eekhoorn graag rustig houden, want ik slaap anders echt minder.

In ons niuwe huis hebben we namelijk minder ruimte, in ieder geval minder vierkante meters dan ons huidige huis. Nu gebruiken we in dit oude huis 1 of 2 kamers eigenlijk niet, en als ik dat tel heeft ons nieuwe huis precies genoeg vierkante meters. Maar de kasten zitten op andere plekken, en bijvoorbeeld in de keuken waarschijnlijk toch ietsje minder dan we nu gewend zijn. En de bijkeuken werkt ook net anders, en....

Nu is dit huis ook een stuk dichter bij alle soorten winkels. En manlief gaat vaker thuis zijn, door enkele ontwikkelingen op het banenfront. Hij zal dus meer huishouden oppikken, en makkelijk een boodschapje tussendoor kunnen doen.
Dus dat moet gewoon goed gaan komen he? Gewoon wel he? Toch?

Nououououou, zegt het stemmetje in mn hoofd. Wat doe je dan met alle voorraad die je nu hebt? Kun je zonder dat? Je had toch de afgelopen jaren aardig zitten optimaliseren en alle voorraad die je niet gebruikte, er netjes uitgewied. Dus minder dan dat kan dan niet he? Of wil je mis gaan pakken? Of de goedkoper aanbiedingen niet kunnen kopen, omdat het niet in de kast past?

Neee! Natuurlijk wil ik niet dat we mis gaan pakken. Het idee! Dat is eng. En de kruiden halen we soms bij speciale winkels, daar wil je dan genoeg van hebben tot de volgende (zeldzame) keer dat we daar komen. Zonder de juiste kruiden zitten, dat proef je echt. Dat kan niet hoor!

Dus nog een keer rekenen hoeveel planken we nu gebruiken, en wat er minder kan (misschien kan die 4, 5e en 6e waterkan wel weg. Enzo). En dan terugpraten tegen het stemmetje: zie je wel, het kan best. Misschien komen we 30 cm plank te kort voor de voorraad, maar dat redden we toch wel?

"En je kleren dan? En alle leuke dingen voor Justin Case die je op zolder hebt liggen? Gaat dat ook wel goed? Gaat dat allemaal passen? Of ga je weer weggooien en dingen tekort komen?" piepte mijn IE door.
Lastig beest zeg!
Zeker omdat we hier aardig aan het opruimen zijn geslagen om het OudeHuis netjes en presentabel te maken voor foto's en bezichtigingen. Dus er blijkt vanuit allerlei kasten en dozen nog wat ingeschikt en weggegooid te kunnen worden. Dat staat steeds ruimtelijker -dus mooi volgens de verkoopstyliste. Maar mijn IE heeft nog wel eens een aanvalletje.
Tot nu toe heb ik nergens tekort aan gehad, of misgegrepen. Ook niet met dit koude en natte weer, en af en toe een drukke werkweek. Dus ik vind zelf dat het nog wel losloopt. Maar mijn IE hupt regelmatig onrustig.

Maar we zullen het zien. Met de verhuizing (waarbij sommige oude spullen van pas gaan komen en daarna weg mogen) en er na. Als we hopelijk tevreden en met onze fijne spulletjes in ons NieuwHuis zitten.
Enne Pennie: boeken weggooien doen we niet, schilderijen ook nauwelijks en manlief noch ik houden van witte muren. Ik weet niet wat Marie van ons huis gaan vinden, we gaan wonen zoals wij het er mooi uit vinden zien en zoals wij ons prettig in huis kunnen bewegen (of niet bewegen als we lekker zitten te lezen). Want dat is de beste manier om die innerlijke eekhoorn te verslaan: genieten van wat er is, of rustig maken wat je mist.

Dat is het goede leven!

Als er nog mensen zijn met (niet-Marie)tips over balans bij verhuizen en opruimen en voorraad: heel welkom. Wanneer gooi je iets niet weg?

vrijdag 4 maart 2016

het gaat niet om de getallen, zag ik weer eens

De laatste tijd zie ik weer vriendinnen. En het valt me op dat in dezelfde omstandigheden, mensen zo verschillend gelukkig kunnen zijn. En ik zag twee voorbeelden van vriendinnen met best wel genoeg geld om gelukkig te zijn, maar toch.....

Neem vriend 1, we noemen haar A. Na een drama scheiding een aantal jaar geleden heeft ze haar (goede) baan behouden, al heeft ze een behoorlijk stuk pensioen moeten inleveren. Over de kinderen hebben ze een behoorlijke regeling (co-ouderschap). Na werken, forenzen en zorgen-voor-de-kinderen-tijd, is de dag meestal op. Al ziet ze in het weekend nog wel regelmatig mensen, zo klinken haar verhalen. Verder lijkt ze zich druk te maken over haar kinderen (tieners) die mogelijk verwend raken, als ze zomaar alles krijgen.
Afgelopen kerst hoorde ze dat een tante was overleden. Die had wat nagelaten. Een oeps hoeveelheid, die haar pensioengat volledig dichtte, en nog wat meer. Toen ze het erover had, vertelde ze vooral over het gedoe met de verkoop van het huis. En later vroeg ze wat over belastingen.
Het bedrag vindt ze groot, maar ze lijkt vooral het te willen bewaren voor de studie van kinderen en haar eigen pensioen, dus ze maakt zicht druk over allerlei beleggingsregels, belastingzaken enz. Verder merkte ik niets aan haar dat ze blij was met dit bedrag, of dat er nu zaken "geregeld" waren. En ze kan van zichzelf al een goede adviseur betalen, laat staan uit dit potje.
Want op dit moment heeft ze zo'n goede baan, dat ze in  haar dagelijks leven al jaren koopt wat ze wil hebben. (bio-eten, goede laarzen, mooie tas, vakantie in Dubai). En al vind ze haar leven wel druk, ze kan zich niet voorstellen minder te werken of andere dingen op te pakken nu. Geld maakt haar niet uit, en ook niet blij. Al kan ze blij worden van een fles wijn, of van lekkere koekjes.
Zou ze zich niet voorstellen wat ze kan doen met geld? Tijd kopen, bijvoorbeeld? Ben ik vergeten haar te vragen.

Terwijl het bedrag groot is om nu helemaal zou kunnen stoppen met werken (als ze simpel wil leven). Of ze kan kiezen om weing te werken. Maar ze ziet alleen beren op de weg: belasting, verkeerde vermogensadviseurs, kidneren die ze misschien verwent of die misbruik van haar maken.En ze geniet niet van haar geld, ze kan ook de mogelijkheden er van niet zien.

En dan mijn andere vriendin. Laten we haar E noemen. Die heeft een vergelijkbaar dramatische scheiding gehad, al zijn haar kinderen al zelfstandig. Na de scheiding is er een grote uitbetaling geweest (die ongeveer een kwart is van het bedrag van A). En E leeft nu helemaal ontspannen en gelukkig. Een kleine baan, waar ze gelukkig in is. Veel vrije tijd waarin ze allemaal dingen doet waar ze happy van wordt. Ze vertelde over projecten waar ze mee bezig is, waarvan ze 2 jaar geleden zich  niet kon voorstellen dat ze dat zou kunnen, dat ze zo slim zou kunnen zijn, of zo dapper. Ze doet dingen die ze altijd al wilde, soms heel simpel (een tas weven) of wat avontuurlijker (motorvakantie naar het zwarte woud).
Ze moet goed op haar centjes passen, maar ze vindt dat er veel kan. En ik word al blij als ik haar hoor praten, al is het maar over een nieuw recept uit proberen.

Dus E geniet 10x zoveel als A, en ook nog eens van veel minder euroos.
Beiden hebben op zich wel hun schaapjes op het droge, al kan ik bij A niet zien dat ze zich dat realiseert. Beiden hebben geen gebrek, dat helpt natuurlijk best wel bij genieten.
En A is ook niet zo'n type waar genieten met de paplepel is ingegoten, denk ik. (E misschien iets meer? Al heeft E ook verdrietige verhalen).

Mmmmmmmm
het zet me weer heel erg aan het denken over wat je met geld kunt doen. Of wat je geld met jezelf kunt laten doen.
Ik ben er nog niet uit wat ik zou willen laten doen, maar als ik m'n eigen verhaal nalees, word me helder dat helder dat "genieten" wel een belangrijk punt voor mij is. En ik wil ook iets doen waarbij ik denk dat de wereld er ietsje beter van wordt - al vind ik het erg moeilijjk dat concreet te maken hoor! Want als je niet meer hoeft te worden, wat ga je dan doen? Mama cash oprichten? Amnesty versterken? Hoedjes breien voor kinderen in Africa? Voelt niet als mijn ding, of niet echt effectief. En nu nog verpleegster of schooljuf worden? Mmmmm, we blijven denken. BTW: Tips welkom.

Wat zouden jullie doen als je een bedrag op je rekening had waar je 5 of 15 jaar van kon leven? Kun je het je uberhaupt voorstellen?

woensdag 2 maart 2016

Het vervolg op consuminderen is.....

Investeren. En dan komen de volgende uitzoek klusjes om de hoek kijken, en moeilijke keuzes. Keuzes die normaal een bank voor je doet (en waar je dan lekker kritiek op hebben via de eerlijke bankwijzer). Maar stel dat je zelf investeert, dan moet je die keuzes zelf maken. En da's lastiger dan het juiste wasmiddel kiezen, vinnik. Maar lastig wil nog niet zeggen dat het niet slim is om te doen. Toch?

Een tijd geleden besefte ik dat na de aankoop en verkoop er waarschijnlijk een luxeprobleem hier zou gaan komen. Onze spaargelden zijn dan ruim boven de belastingnorm, zelfs als we t nodige aan ons mooie, lieve, schattige, nieuwe huisje hebben gespendeert. En ons kennende, doen we dat ook weer consuminderig, veel zelf, veel uitzoeken.

Spaargeld dus. En gaan we dan een investeringsmeneer inhuren (onder de naam "fondmanager", "vermogensmanager", of hoe al die varianten ook mogen heten die snappen hoe de beurs werkt en jou het risico laten lopen)? Als echte consuminderaar kijken we natuurlijk eerst of we dat zelf kunnen. Zeker als meneer Geldsnor zegt dat best is weggelegd voor normaal intelligente mensen. Boek opgezocht en van de kerstmazzeltjes besteld. Alleen nog even tijd vinden om te lezen, te snappen, en dan eigen plannetje te trekken en uit te voeren. Appeltje, eitje. Toch???

En hier is er eindelijk weer een beetje rust. Fijn. Na nogal wat uitslapen en eindelijk weer eens een boek lezen, en wat crea-bea-en. M'n sjaal is net voor het einde van de winter af, ook leuk!
Nou ja, m'n vijfde breiproject dan, want als ik zenuwachtig ben ga ik breien of haken, en dat liep als een speer deze winter! Wel trots op m'n "sjaaltje" (project nr 3 was dit). Even trots showen hoor:


En met die brei- en haakklussen heb ik wel m'n hoofd hanteerbaar leeg gehouden. Behalve afgelopen maand, toen en op het werk het superdruk was, en bij de club de penningmeester van allerlei zaken bleek te hebben laten liggen, en hier de verhuisklussen goed op stoom waren. Maar we hebben het allemaal gered.

Ik ben al bijna weer helemaal bij in m'n hoofd. Dat merk je ook echt aan mijn totaaaal niet warrige scchrijfstijl he! ;-) .
Maar enniewee. Vandaag alweer rust, en langzamerhand kijk ik ook echt rustig rond zonder gelijk tegen klussen aan te kijken, of formulieren die moeten worden ingevuld, of notities van zaken die nog moeten worden uitgezocht, nagebeld, of wat dan ook. Heerlijk, zo'n "rustig moment"(jahaaa, ik zit al 3 uur stil, en heb pas 1,5 boek uit. Hier mag dus gegniffeld worden)

Belt er een meneer van Boreas Beleggingen of zoiets over die advertentie die ik had aangeklikt. En hij legde het nog even uit:
Je koopt obligaties. Daarmee stort je in een grote pot.  En die pot noemen ze dan een fonds. Met dat fonds worden op de veiling huizen gekocht, zo'n 35% onder de normale marktprijs. (Mijn gok is dat dat huizen zijn van mensen die de hypotheek niet meer kunnen betalen en waar de bank verkoop heeft geeeist. Bij die executieverkopen zit je op dit soort percentages. Dit is gewoon legale handel, al was het tot een jaar geleden alleen toegankelijk voor makelaars)
Die huizen worden vervolgens 1 of 2 jaar verhuurd, tegen commerciele tarieven. Daarna wordt het huis verkocht, tegen een marktconforme prijs. De winst wordt verdeeld onder degenen die in de pot hebben ingelegd.

Ik vroeg een beetje door over AFM, prospectus, enzo. Daarbij kwamen mooie namen boven van een accountant die toezicht hield en een directeur van Van Lanschot Baniers die bij de oprichters zat. Met een stem die zei "dan zit het wel goed he". Dan wordt ik wat onzeker, maar aan de andere kant, de verkoopmeneer vertelde geen echt rare dingen. En 6% rendement is hoog, maar wel reeel. Want risicovrij is het niet, al zei hij ook dat je het geld zelf niet kwijt kon raken. (en dat geleuven we pas serieus als we kleine lettertjes hebben gelezen). En de opmerking over extra opbrengst heb ik langs me af laten glijden, want dat hing nogal af van de woningmarkt, en zo erg schieten de prijsen nu ook weer niet de lucht in. De kosten vielen wel mee, want maar bij 10-15% van de huizen werd onderhoud gepleegd tussen aan- en verkoop (nieuwe keuken, schilderwerk, etc). Wel goedkoop dan ja.

Nu ga ik de komende tijd de checklist van de site van AFM leggen naast de kleine lettertjes die de verkoopmeneer gaat opsturen. Als er nog andere oplet-tips of checklisten zijn, hoor ik het graag.
Maar naast de vraag of de constructie wel fraude-proof is, zit ik nog met de ethische kant van de zaak.

Waar wil ik mijn geld in beleggen? Met geld heb je invloed. Aandelen Shell zijn niet mijn persoonlijke stijl. En alle bedrijven op de beurs uitzoeken is ook een gedoe. ASN aandelenfondsen hebben best hoge kosten (tja, uitzoek-mensen kosten geld en veel uitzoeken kost veel geld). Geld voor elkaar punt com doen we al tot het maximum dat wij daarvoor gesteld hebben. Daarom kijk ik verder naar alternatieven.
Dit alternatief is geld verdienen aan mensen die hun hypotheek niet kunnen betalen (en na de verkoop met een restschuld blijven zitten), en aan mensen die commercieel gaan huren, waarschijnlijk omdat er geen ander huis te vinden is, en aan mensen die een huis zoeken. Er gebeuren geen zaken die illegaal zijn. De hele constructie zit vol normale, marktconforme manieren van handelen.
Maarrr......
Het voelt als huisjesmelken (aankopen, even goed verhuren, en dan verkopen). Het zijn allemaal transacties waar mensen in meegaan omdat ze geen alternatief zien of hebben. Of transacties waarbij mensen een intens doorleefd huis kopen, zonder dat ze dat beseffen. Voelt niet helemaal netjes.
Wil ik mijn geld hiermee laten groeien? Wil ik hiermee mijn geld verdienen?
Maar dat "geen alternatief hebben" komt ook doordat "grotere gehelen" zoals woningscorporaties en ministerie VROM de sociale woningbouw langzamerhand knel zetten. Dat doet deze beleggingsclub niet, die maakt alleen gebruik van legal constructies, waardoor mensen nog wel een huis kunnen vinden.

Wat vinden jullie van de ethische kant? Wel doen? (en dan de kleine lettertjes goed doorlezen natuurlijk)
Niet doen? En waar ga ik dan naar kijken? Welke tips zien jullie nog? Zelf heb ik nog een aardig artikel van Erica Verdegaal gevonden, dat ik ook mee ga nemen in de beoordeling.


maandag 22 februari 2016

Lieve Mona: Onhandige vriend of vrek?

Net terug van een weekend waar een vriend wat leuke dingen voor ons geregeld had. Het waren leuke dingen. Maar toch zit ik nu thuis met een kater. Had ik verkeerde verwachtingen? Update: Wat wil ik eraan doen?

Hij had, als onderdeel van zijn huwelijkskado aan ons, een heel leuke workshop geregeld vanuit zijn creatieve hobby.  We hebben de hele middag lekker gewerkt bij hem aan de keukentafel. Manlief heeft zijn werkstuk af (en is geheel terecht trots op zijn creatie). Mijn ding is nog niet af, ik heb het mezelf te moeilijjk gemaakt. Het ding ligt nu in de bijkeuken, en ik hoop dat het ik binnenkort een keer afmaak.

Waar zit mijn kater nu in?
Dat onze vriend (laten we hem V. noemen) me niet bijstuurde toen hij doorhad dat ik me moeilijke dingen op de hals aan het halen was. Niet dat het heel erg is dat het nu niet af is, maar toch wel jammer.
Dat onze vriend niet erg goed had nagedacht over de catering rondom het gebeuren. We sliepen bij hem, en hij had geen kaas bij het ontbijt, alleen worst. En jam en hagelslag. En ik ben vegetarier.... Na het (late) ontbijt hebben we lekker creatief zitten werken, maar onderweg moesten we vragen om thee. En een koekje had hij niet, of iets anders verzorgds of lekkers.
De avond ervoor waren we met z'n allen wezen eten in het centrum. Hij had een restaurant uitgezocht. Het was lekker. Aan het eind vroeg hij om de rekening te delen. Dat hebben we gedaan. De rekening was wat hoger dan wij normaal uitzoeken. Dus helemaal prettig voelde dat niet. Niet dat we failliet gaan van het bedrag, dat lukt wel. Aan de andere kant: ook V. gaat niet failliet aan dit bedrag. En mijn gevoel van een weekendje-weg-als-kado was wel weg.

Al met al weet ik nu dat V. geen verzorger is. Hij is aardig, maar snapt niet hoe hij gasten een fijn gevoel kan geven (koekje erbij?). Op andere punten, waar hij wel zag waar hij wat kon bijdragen, deed hij dat ook wel.
Maar nu heb ik het knagende gevoel dat V. ook een vrek is, die zijn geld aardiger vind dan ons als vrienden. Dat knaagt echt, want op zich is V. een aardige man, waar we graag samen mee op vakantie gaan. (dan delen we altijd de kosten, en dat vind ik ook logisch)
Maar als hij niet kookt en zelf altijd elders eet (kantine, restaurant), waarom gunt hij ons dan geen fijne maaltijd? Hij had het restaurant uitgezocht, en dit voelt echt heel min. Zeker na zijn beperkte zorgen rondom de workshop.

En het gaat me niet om het feit dat er (veel) geld aan me uitgegeven zou moeten worden. We hadden vorige maand een vergelijkbare dag bij een andere vriend (laten we hem W.) noemen. We hebben daar een stukje van zijn hobby meebeleefd: geocachen en in een boom klimmen. Daarna een wandeling en veel kletsen. Was leuk, en ik kwam er volledig happy vandaan.
Niet omdat er veel geld was uitgegeven. De maaltijd was gewoon, en thuis gemaakt. Maar er was tijd en aandacht voor ons beiden, en er was moeite gedaan iets lekker voor ons neer te zetten. In hun geval: eigengebakken taartjes, een groot bord chocolaatjes, wat borrelhapjes. En aan alles kon ik zien dat er nagedacht was over wat wij lekker vonden (soms hadden ze misgegokt, maar de poging was duidelijk zichtbaar). Toen we wegreden, had ik het gevoel een week op vakantie te zijn geweest. Echt happy dus.

Ik weet ook niet goed hoe ik dit kan bespreken met V. We komen elkaar niet zo heel vaak tegen, want hij woont een stukje verderop.

Dus ik zit met de kater. Misschien moet ik alles anders zien, maar het knaagt toch echt zoals hierboven. Eventueeeel kan het zijn dan V. het niet ziet (en dus ook geen probleem ziet om te fixen). Maar dan nog: hoe kan ik V. dan laten merken dat ik er wel mee zit?
Zijn er lezers die tips hebben?

Update: dank voor alle tips. Voelde heel goed dat er zoveel mensen meedachten, en voornamelijk opmerkingen waar ik goed over na heb zitten denken.
Wat ik ga doen? Wel een keer met V. praten. De vraag hoe hij het vond is wel een goed begin. Misschien laat ik hem daarna wel dit blog lezen, en probeer daarmee het gesprek te doen. Want ik geloof wel dat ik het hier aardig heb verwoord, als ik alle commentaren lees. Alleen nog even kijken wanneer het uitkomt, da's wel een pijnpuntje in dit plan. Als we elkaar deze zomer niet zien, dan laat ik het over gaan, dan wordt het te lang geleden. Maar dat hoop ik niet.

maandag 1 februari 2016

Opruimen is opeens makkelijk

Nu opeens lukt het wel. Grappig hoor.
Voorheen hadden we een keer per jaar wel een actie waarbij delen van het huis werden nagekeken en opgeruimd. En dan ging er iets weg. Of meestal, nog niet weg, maar werden er dingen op een stapel of in een doos gedaan, om te zien of we het toch echt echt echt niet gingen misschien. Want je weet het niet he.

Nu zijn we de afgelopen weken hard aan het werk geweest met muurtjes wit schilderen, kastjes doorlopen en allerlei spullen alvast in dozen doen. En daarna de kastjes verkopen of naar de kringloop brengen. Het huis wordt elke dag groter! Maf hoor.

Maar bij dat opruimgedoe viel me op dat we allemaal heel makkelijk waren in wat we wilden bewaren en wat niet. Niets geen "nog even opzij, voor je weet maar nooit". Bij alles wat we zagen hadden we gewoon helder "houden, want " fijn/mooi/herinneringen/praktisch. Of "nou dit hebben we niet gemist en dat hebben we ook niet binnenkort nodig. Kan dus weg he".
Dus er is 2x een auto vol richting kringloop gegaan. En nog wat eurootjes via Marktplaats verdiend met een oud kastje en wat grote kledingstukken.

Maar het valt me zo op dat de keuzes nu zo pijnloos zijn.
Ook man en zoon (die hele sterke innerlijke eekhoorns hebben normaliter) dragen hun steentjes bij, zonder trekken van mijn kant. (Gelukkig maar, want het klussen is vermoeiend genoeg).
Misschien is het dat we helder hebben wat we willen voor ons nieuwe huis, misschien omdat we  tegelijk bezig zijn ons huis zo mooi mogelijk te presenteren, of omdat we zo min mogelijk willen slepen hebben naar het nieuwe huis. Welke reden het ook is, of welke combinatie, het kiezen gaat soepel.

Dus opruimen met een doel voor ogen, is duidelijk makkelijker.
Tussendoor dus maar geen opruimpogingen meer wagen?

Nou nee.
Ik ben nog steeds blij met onze jaarlijkse opruimacties, want daardoor is de hoeveelheid waar we nu doorheen moeten, overzichtelijk gebleven.  En hebben we continu in een redelijk ruim huis gewoon, en hadden we bijvoorbeeld ruimte een kamer te verhuren, of zelfs 2 op een gegeven moment.

En de bonus was: we kwamen we nog steeds enige verrrassingen tegen: een dekbed bleek groot genoeg voor ons (supergrote) bed. Het weggooien van het oude dekbed voelde helemaal OK, sinds de kat er afgelopen zomer een paniekactie met urine op had uitgevoerd. Lekker fris nu!
We bleken nog veel meer notitieblokken te hebben dan ik dacht (tja, 4 plekken in huis waar ze slingerden). De mooiste gekozen om te houden, en wat aan vrienden doorgegeven. Al met al nog meer lucht in huis.
En stiekum bleken we nog kaarsen genoeg te hebben, dus voor onze housewarming party hebben we niet noodzakelijkerwijs stroom nodig. ;-)

Dus al met al liggen we nu 's avonds moe maar voldaan op de bank, in een ruimer huis dan we ons herinneren, met allerlei leuke kadootjes die we zo ontdekken. Zonder stress of ruzie over wat er moet blijven.
Nu nog bijslapen. Want dat fitnessen met dozen en boeken is bizar vermoeiend. ;-)

Hebben jullie ook ontdekt wanneer je het makkelijkst opruimt?

vrijdag 22 januari 2016

Streng. En dus een dilemma.

Mooi bericht van Spaarcentje over het programma Armoede in Nederland. En het viel me zoo tegen van die strenge mannen. Hele harde meningen over anderen hebben, dat mag. We leven in een vrij land. Zelfs als dat ouderwets harde meningen zijn, waar Jacob Cats trotsch op had kunnen zijn.

Zelf probeer ik diverse kanten van een zaak te bekijken, het leven is zelden simpel en eenvoudig. Maar misschien is genuanceerd kijken of meer weten dan je eigen leven omvat, wel moeilijk. En ik kan mijn mening noch level aan een ander opdringen. Zo doen we dat toch niet in Nederland. Dus ik heb de meningen van die mannen aangehoord en serieus proberen te begrijpen.
Ik wil van alles leren van programma's, zelfs meningen waar ik het niet mee eens ben. En daar ging dit programma toch om? Ik heb niet veel van dit programma gezien, maar de sfeer en de opzet beviel me.

Soms kan ik het met de strenge mannen eens zijn. Veel mensen kunnen betere keuzes maken. Veel mensen zou je doorzettingsvermogen gunnen. Waarom ze dat niet doen, is me soms duidelijk, en soms een raadsel. Hoe we daar als maatschappij mee om moeten gaan, is zelden simpel in een regel te vatten (de verhalen erachter maken van dezelfde cijfers hele grote verschillen in wat ik er van vind). Alles toestaan en alles subsidieren, nee, da;s niet goed. En iedereen helpen totdat het goed gaat, dat werkt niet eens, en is ook een bijzondere dure excercitie. Ook niet de oplossing.
Grenzen stellen en mensen de gevolgen laten ervaren is onderdeel van de oplossing. Eens!

Dat iedereen zijn stukje bijdraagt aan onze maatschappij, naar vermogen, ben ik eens met de strengen. En dat je daarbij ook door zure appels heen moet bijten, ook. Je mag zelfs mensen aanmoediging geven op dat vlak door de regels die kant op op te stellen. Want door zure appels heenbijten, tja, dat doet een mens nu eenmaal niet makkelijk en niet spontaan.
Al valt het me wel op dat sommige mensen talent hebben de zure appels te ontlopen, en heel getalenteerden daar zelfs complimenten voor krijgen. En de ene mens krijgt een vrachtwagen zure appels over zich heen van het leven, en de ander kan kiezen of hij de weg met 4 of de weg met 6 appels kiest. En dat maakt wel verschil, voor mijn beoordeling van die personen. En dat zou niet het verschil moeten zijn of je kunt leven of niet. Mensen hebben een basis waardigheid. Die hoort ook in de regels geregeld te zijn.

Dus soms ben ik het niet met ze eens. Ook denk ik bijvoorbeeld dat mensen doen het beter als je ze helpt. Dat blijf ik geloven, en ik vind dat we daar serieus werk van moeten maken, in onze omgeving en in onze maatschappij. Niet dat hulp geven makkelijk is. En zeker niet in regels te vatten. Dus hulp geven, werkende hulp geven is een vak of een ambacht. Maar wel zinvol.

Op dit moment vallen teveel mensen in gaten, waar ze met hulp wel uit zouden kunnen komen. En een programma mag die gaten laten zien, dat is de functie van journalistiek in onze maatschappij: alle gaten opsporen en laten zien. In de politiek, bij gewone mensen, in de wetten, in meningen. Alle gaten mogen open en bloot.

Ik ben het ook niet met ze eens dat DE oplossing er  is. En als er zoiets bestaat, is de oplossing niet simpel. En misschien kunnen we die als maatschappij niet eens bereiken. Al blijf ik vinden dat "we"(ambtenare en politici voorop) dat wel moeten blijven willen bereiken. < ik stop het langdradige filosofische verhaal hier maar>

Maar toen ik hoorde dat de 2 strengen (de mannen) eruit waren gestapt omdat de grens was bereikt, zakte mijn broek af en werd ik kwaad.
Welke grens bedoelen deze meneren? De grens waar veel mensen onder moeten leven, omdat ze geen keus hebben of geen keus zien? (en zo simpel is het verschil vaak ook niet). Ga toch weg man! Of liever gezegd: je hebt gezegd dat je het programma zou doen, dan kun je dus NIET weg. Dan blijf je ook. Afspraak is afspraak. De keus die je hebt gemaakt, krijg je volledig opgediend. Ook de onderdelen die je niet leuk vindt.
Want dat is nou net het pijnlijke bij de armoede verhalen. Elke keuze heeft gevolgen, en bij armoede heb je nauwelijks buffer om gevolgen op te vangen. Financieel niet, emotioneel en lichamelijk ook regelmatig niet, en hoeveel vangnet je overhebt na een aantal jaar armoede is ook erg de vraag. Het ging er nou net om hoe allerlei gevolgen van dagelijkse keuzes voelen als je die buffer niet meer hebt. Als je geen geld, geen hulp, geen aardige mensen om je heen, en misschien wel een lijf zonder energie of met pijn. En dat je dan nog steeds allerlei grote en kleine problemen moet oplossen en keuzes moet maken.
Dan voelt eigenlijjk alles anders he? Als je je zorgen moet maken over je eten van vandaag en morgen, is beslissen over lange termijn opeens anders. Zeg maar lastig en/of vervelend.
Ja, echt wel.
Dan komen gevolgen aan als klappen, in plaats een logische excercitie.

En dan heb je doorzettingsvermogen en een heleboel intelligentie nodig om verstandig te kunnen zijn. Of een hele berg emotionele vaardigheden, zoals omgaan met teleurstellingen, boosheid kunnen verwerken, en met andere gevoelens kunnen dealen.  Kost energie he? Die je niet kunt besteden aan verstandige beslissingen, of aan acties waarmee je wat zou kunnen vooruitkomen.
Stiekum kost dat echt wel energie en tijd, zo in de praktijk.
Om die praktijk had het moeten gaan in het programma. En hun reactie op die praktijk had ik graag willen zien. Of dat hun mening had veranderd, of niet. Beiden had ik prima gevonden en interessant.

Maar nu.
Vind ik dat deze mannen geen ballen hebben. Alleen een arrogante bril. Armoede van het meest irritante soort omdat deze mentale armoede als normaal en acceptabel wordt gezien, ook door het programma.
Als je normen en waarden voor anderen hebt, gelden die ook voor jezelf. Vind ik.
Dus doorzettingsvermogen eisen van anderen, en anders..... Geldt dan ook voor jezelf.

Ik zou ze het liefst een Stalin behandeling geven, nog veel dramatischer dan dit programma doet. Maar dat vind ik niet netjes, dus dat kan ik dan ook hen niet aandoen.
Iemand een oplossing voor mijn dilemma?

maandag 7 december 2015

Yihaaaaaaaaaaaa!

Gisteren was bizar. Bizar geweldig. Om te beginnnen hoorden we dat we overeenstemming hebben over het huis. Dus dat gaat door! Gat in de lucht, want daarmee gaat alles precies lukken. En direct na dat nieuws ging ik naar een bedrijfsborrel met de hoogste baas. Die me vervolgens serieus nam op een probleem dat ik heb op m'n werk. Tijdens het naar huis fietsen heb ik de hele driekwartier spanning in mn lijf voelen wegvallen. Bizar, en goed.

Het duurde gisteravond zelfs nog een tijd voordat het reeel begon te voelen. Zoveel spanning moest er uit bij mij. En toen pas kon het nieuws inzinken. Yihaaaaaa!

De timing van het huis ligt enigszins kritisch, omdat manlief in een reorganisatietraject zit, dat voor hem waarschijnlijk over een tijdje ontslag betekent. Gewoon omdat hij MBO-er is, niet omdat hij slecht zou functioneren. Zoals het nu loopt, zitten we precies aan de goede kant van de lijn om wel de hypotheek rond te kunnen krijgen. Als dan de ontslagvergoeding komt (duurt nog wel maanden of mogelijk meer dan n jaar), kunnen we een groot gat in de hypotheek slaan. Of we kunnen er een tijdje pensioen van overbruggen, als OudHuis al verkocht is en de hypotheek is vernietigd. Allebei scenario's waar we erg naar uit kijken.
En dat met een NieuwHuis dat we allebei heel mooi vinden, precies de kamers en hoekjes heeft die we zoeken voor ons leven, in een stadje waar we precies genoeg faciliteiten hebben, zonder dat het grootstedelijk is.
Een rondje of wat verbouwen en isoleren voor onze plannen, en ons jaren dertig huis is perfect.
Ohhh, bijna te mooi om waar te zijn.

Verder zie ik bij mijn nieuwe baan een aantal zaken niet goed zitten. Sommige zijn ver weg van mijn werk, maar betekenen wel dat het bedrijf niet goed loopt en dat een tijd niet goed zal kunnen doen. Werkt niet fijn, want iedereen wil gewoon werken waar je een goed resultaat kunt halen. En als de fouten van een andere afdeling betekenen, dat jouw werk 3 maanden in de ijskast staat, en dat daarna weer opnieuw mag beginnen. tja. Dat motiveert niet. En voor sommige projecten is de wettelijke deadline dan te laat. Dat voelt zo hopeloos.
En ik ben binnengekomen net voor die ijskast periode, met het idee dat alles lekker ging lopen. In plaats daarvan heb ik nogal moeten zoeken naar zinvolle klussen, en naar uitleg.
Dus toen bij het vragenspelletje langskwam of ik me happy voelde bij het bedrijf, ging ik bij "nee" staan. Want ik heb pijn in mn buik op sommige zondagavonden.
Ik was de enige. Tja. Heel vervelend, maar ik kan hier niets van maken dat lijkt op "ja". En dan komt een stuk zekerheid vanuit mijn financien om de hoek kijken: dit voel ik, dit meen ik. Als dat ontslag kost (of geen verlenging van het jaarcontract), tja. Maar ik wil mezelf in de spiegel kunnen aankijken.
De rest van de 50 man keek me aan met angst, beven en ontzag.
En de baas van de divisie ging naast me staan, en zei dat hij dit soort geluiden wil horen.
Zooo!
En bij de borrel kwam hij ook inderdaad langs. Daarvoor had de HR dame al een goed gesprek gehad over wat het probleem was, en een paar serieuze tips gegeven hoe ik wat zaken kan aanpakken, die me nu direct raken. En me ook vertelt dat ze dit dapper vond, maar ook dat het bedoeling was dat mensen het zeiden als er zaken niet OK waren. Dus dat ze erg blij was met mijn actie.
Dat voelt zo anders dan de spanning die ik regelmatig voel als ik denk aan naar mijn werk gaan. Dit geeft het gevoel van serieus genomen worden en er mogen zijn, in plaats alleen te zwemmen en niets goed te kunnen doen.

Kortom, sommige dagen verzin je niet. Tenminste: ik niet. Al zo vaak tegenslag gehad, dat ik tegenwoordig niet meer van zulke goede dagen durf te dromen. Maar ze gebeuren blijkbaar wel.

Yihaaaaaaaaaaaa!